30/07/2026
👻 ਚੰਦਰ ਭਾਨ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹਵੇਲੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਖੰਡਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਵੇਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ "ਚੰਦਰ ਭਾਨ ਦੀ ਹਵੇਲੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੱਸਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਰੀਬ 70 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਲਾਗਿਓਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਸਣ, ਰੋਣ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।ਜਗਮੀਤ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ (ਸੁਖੇ ਅਤੇ ਦੀਪੇ) ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਵੇਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਤਾਂ ਜਗਮੀਤ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਚੈਲੇਂਜ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦੇ 12 ਵਜੇ ਉਸ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਬਿਤਾ ਕੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।"ਸੁਖੇ ਅਤੇ ਦੀਪੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਜਗਮੀਤ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।ਰਾਤ ਦੇ ਠੀਕ 11:45 ਵਜੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਦੋਸਤ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੰਘਣਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਦੂਰ ਬੈਠੇ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਾਰਚ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਭਾਰੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇੱਕ ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਸੁਖਾ ਅਤੇ ਦੀਪਾ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਗਮੀਤ ਇਕੱਲਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜਗਮੀਤ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬਦਬੂ ਆਈ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਟਾਰਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਈ। ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਗਮੀਤ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।ਅਚਾਨਕ, ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ—"ਠਾਹ!"ਜਗਮੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੁਪਾਇਆ ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ।ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜਗਮੀਤ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ... ਉਸਦੇ ਠੀਕ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ, ਲੰਬੇ ਖਿੱਲਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ!ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਬੇ, ਕਾਲੇ ਨਹੁੰ ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਧੌਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਟਾਰਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਠੰਢਾ-ਯੱਖ ਹੱਥ ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਖੇ ਅਤੇ ਦੀਪੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਚੀਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ—"ਬਚਾਓਓਓ... ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ!"ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਡਰ ਕੇ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਭੱਜੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਮਰੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: "ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ..."ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਜਗਮੀਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਤ ਦੇ 12 ਵਜੇ ਉਸ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—"ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ!"
