19/07/2022
අභිනික්මන්..................
(නිර්වාන් 02 ❤)
පලමු දිගහැරුම .... ❤.............................................
පූජාසන පූජාර්හ සුගන්ධින වූ නිර්මල ප්රේමය වෙනුවෙන් ඉනූ ප්රථම ලේ පොද මගේ නිරුවත් පපුව පුරාවටම ගලා විත් තිබුණි. විවාන් ඒ ආදරයේ ලේ සුවඳ දණුනාක් මෙන් තෙක් වූ දෙනොල් රස්නයකින් කකියන පපුව පුරා ගෙන ගියේය......මොහොතකින් මගේ මුළු පපුවම ඔහුගේ නෙත දෙතොලින් නෙතබරියම් විය... යෞවනයෙකුගේ මොලොක් දෙතොලක පහසක් රස්නයක් ගැන මෙලෝ හසරක් දන නොසිටි අහිංසක පපුවේ ලේ නහර ඒ උණුසුමින් රත්වී පුපුරා යන්නට මෙන් පිරී ආවේය.
පූර්වාත්වයක වෙන් වූ මොහොතේ සිට මේ ආත්මයේ මේ රෑ ය දක්වා වූ වියෝගයේ වාඩුව ගන්නට මෙන් අපි එකිනෙකාව දැඩිව වැළඳගෙන උන්නෙමු. යෞවනයෙකුගේ පපුව මත මෙපමණ රස්නයක් ඇති බවක් මම නොදැන උන්නෙමි...සමන් ලතාවක් මෙන් දෙකම්මුල් වල තැවරුන ඒ සිනිඳු ඇඟිලි තුඩු වල මෙපමණ සිහිලැල් සනීපයක් ඇතැයි මම නොදන උන්නෙමි.....
නළලට නළල තබා ....දෙතොලට දෙතොල තබා ආදරයේ මංගල හාදුව ලබද්දී හදවත මේ තරම් ගැහෙන බවක් මම නොදන උන්නෙමි ...
සියල්ලටම වඩා මේ ආත්මයේ දුටු සිහිනයක් ආත්මයේම සැබෑ වනු මම නොදැන උන්නෙමි... එහෙත් සියල්ල සිදුවී හමාරය ... පූර්වාත්මයක කළ අසංඛෙයිය වූ පිනක් මේ දුප්පත් ආත්ම භවයේ ඵල දෙන්නට ඇත.. ජීවිතයේ පැතූ එකම සිහින රෝස මල...ජීවිත පොකුණේ පිපි එකම සිහින නෙළුම් මල දැන් මගේ පපුව මතය.
මහා සධාතුක කරඬුව පිට මත තැබූ කල මංගල හස්ති රාජයා වාවාගත නොහැකිව ඇසේ කඳුළු තවරාගෙන හොඬය වනන්නාක් මෙන් මමද අප්රමාණ සතුටකින් විවාන්ගේ මොලොක් පිට පිරිමැද්දෙම්...
'නිර්වාන්
විවාන් මගේ පපුවට දෙතොල් තෙරපාගෙනම කතා කලේය... එවිට ඒ හඬ ඇසෙන්නේ පිටතින් නොවේ. ඇතුලාන්තයෙනි. දෝංකාරයක් නොවේ නම් නින්නාදයක් ලෙසිනි.
""මට ඇහෙන්නේ පපුව ඇතුලේ ඉඳන් කතා කරනවා වගේ."" දෑස් පියාගෙනම මම කීවෙමි. සුවඳක් නම්. එය පරතෙරටම විඳ ගත යුතු නම් දෑස් පියා ගත යුතුය.
"" මං ඉන්නේ මේ පපුව ඇතුලේ තමයි මහත්තයෝ...වෙන කොහේ කියලා ඉන්න.ද..කොහේ කියලා යන්නද... හිතුනොත් මං හුස්මවත් ගන්නෑ...""
විවාන් මගේ කමිසයේ වූ ඉතිරි බොත්තම් දෙකද ගලවා සම්පූර්ණයෙන්ම විවර වූ පපුවට සනීප ලෙස හාන්සි වූවේය. මා උන්නේ උඳුපියලිය වැවුණ පස් කන්ඩියට හේත්තු විය... පස් කන්ඩියෙන් පිටට දැනෙන තෙතට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් රස්නයක් පපුවට දනෙ....
""අපරාදේ නේද අපි තරහ වෙලා හිටපු දවස්.. මේ මූණ දිහා එක පාරක් බලාගන්න බැරුව මං කොච්චර දුක් වින්දද.. රෑට නින්ද යන්නෑ...පපුව හිරවෙනවා වගේ... හොරාට කාමරේට ඇවිත් බලලා යනවා...... හා පැටියා වගේ නිදි... ...මේම පපුවත් ඇරගෙන.. මේකට ඔළුව තියාගෙන නිදාගන්න කොච්චර හිතුණද .""
""ආයෙත් එහෙම තරහ වෙනවද""
මගේ ඇඟිලි අසරණ ආශාවකින් විවාන්ගේ තුනී හිසකේ අතර දුවයි. මේ පැයට දෙකට අත ආදරයට හුරු වූයේ කෙසේද...
"" ලෝකෙම එක්ක තරහ වෙලා මං ඔයා එක්ක යාළු උනේ එහෙම ආයේ තරහ වෙන්න නෙමේ.... ""
""තරහ උනාම හරි නපුරුයි....... දවස් ගාණේ නින්ද යන්නෑ..කැවෙන්නෑ...""
""ආදරේ වැඩි උනාම කොල්ලෝ නපුරුයි සින්න දොරේ... එහෙම කරන්න හිතෙනවා ... ""
සිහින් රිදුමක් එනසේ ඔහු මගේ පපුව හැපුවාය. කුඩා දත් පහර පපුවේ සටහන් වන්නට ඇත...
""කතා කරන්න ගොඩාක් දේවල් තියෙනවා..අද මොනවත් මතක් වෙන්නෑ..තව දවස් තියෙනවනේ නේද... "" එතෙක් වෙලා මුහුණ ලා උන් විවාන් මගේ ගතට පිට දී පහළ කඳු දෙස බලා කීවේය.
මගේ දෑතේ අකීකරු දෑඟිලි විවාන්ගේ බද වටාත් කලවා අතරත් කැරකෙන්නට විය..
""බඩ කුරු කුරුං ගානවා..""
"" වේල් ගාණකින් කෑවේ නෑනේ.....හරි හැටි වේලක් කන්න මේ චූටි මහත්තයා මට දුන්නේ නෑනේ..""
""මං කිරි එකක් හදලා දෙන්නද...""
""අනේ.. පව්.. මට කිරිත් හදන් පස්සෙන් ආවනේ... මං කතා නොකර උන්නම දුක හිතුණද ""
""මගේ පපුවෙන් අහලා බලන්න.... කොච්චර පිච්චුනාද කියලා..""
"" ඒ ඔක්කොටම වන්දි ගෙවන්න මේ මෝඩ කොල්ල ඔයා ළඟට ආවනේ සින්න දොරේ... දැන් පල් එක දාන්නෙපා ...""
හිටි හැටියේම සඳ වළාකුළකට සැඟවී පළාතම ඇඳුරු විය.
මම අහස දෙස බැලුවෙමි. තම විනායි දහයකට පහළොවකට සඳ මතුවෙන්නේ නැත. එය විශාල වලාකුළකි. විවාන් මගේ බඩ වටා දෙඅත් බැද තදකර උන්නේය
""""අපිට මේ මොනවද රත්තරන් උනේ...""
කුඩා පපුව මැදට ඔහේ මුහුණ හොවාගෙන මම ඇසුවේය..... නිරුවත් ඒ පපුවේ සැබෑ රස්නයම එකවර දෙතොලට දනුණි...ජීවිතයේ විඳින පරමානන්දනීය ආදර සුවයක් සැනසීමක් නිසංසලේ විඳ ගන්නට හිතට දී මම ඒ කුඩා ළය මඬලේ එහෙමම දෙකම්මුල් තබා ගත්තෙමි...
"" හැමදාම මෙහෙම කවුද කෙනෙක් ඇවිත් ඔළුව තියන් උන්නා. ""
විවාන් සිහිනයෙන් මෙන් කියනු මට ඇසුණි.. යෞවනයෙකුගේ නිරුවත් ලැමෙහි මෙපමණ සිසිලසක් ඇති බවක් නොදන උන් දෙකම්මුල් අසීමිත ලෝබකමකින් නිරුත්තරව සැතපෙයි.
..... "" වටිනා කොල්ලෙක් කියලා කියනවා නෙමේ.... ගණන් උස්සනවක් නෙම්.....හරි අමාරුවෙන් රත්තරන් මේවා රැකගෙන පිරිසිදුව තියා ගත්තේ...""
""මං දන්නවා....."
සුදේශ්ගේ සෙල්ලක්කාර නැගනිය මහ රෑ උයනේ දී සිපගන්නට යද්දී ඔහු ඇයව වැළැක් වූ අයුරු මට සිහි විය.
»"" සමහර විට..... මේ කොල්ලට අරගෙන එන්න පුළුවන් මේ පිරිසිදුකම විතරයි....අනිත් ඔක්කොම මට දාලා එන්න වෙයි ""
""ගොඩාක් දේවල් දාලා මං ළඟට එනකොට...""
මට කතාව ඉවර කරන්නට විවාන් ඉඩ දුන්නේ නැත..ඔහු ඔහුගේ දෙතොලින්ම මගේ දෙතොල් වැසුවේය..
"""ගොඩාක් දේවල් වට කරගෙන ගෙවපු ජීවිතේ මෙහෙම සතුටක් විඳලා නෑ.. නිර්වාන්...අද වගේ දවසක් ජීවිතේ කවදාකවත් තිබිලා නෑ.. අදින් පස්සේ මගේ ජිවිතේ හැම දවසක්ම මට අද වගේ දවසක් කරලා දෙන්න ....මට ඕන මෙහෙම ඉත්ත විතරයි.... ඇස් පියාගෙන...'"
කුඩා යෞවනයාගේ පුංචි හීන මාළිඟාවම කඩා බිඳ දමන්නේ කෙසේද..... ජීවිතය ඉදිරියේ හුන්නස්ගිරි කන්ද මෙන් ඇති දෛවයේ මහා බාධක හමුවේ කෙසේ එක්ව මේ ගමන යන්නද ... අළුත් උණු වතුර හැළියක් පපුවට හැලුවාක් මෙන් එකවර පපුව ඇවිලිනි. මට හීල්ලුනේ ඉබේටමය...
ඒ සුසුම් පොද වැදුනේ ඔහුගේ කුඩා පපුවටය.
"" ඇයි මේ""
""මේකට ආදරය කරලා හරියට දුක් විඳින්න වෙයි... මං ඉන්නේ මුදුනක නෙම්.... පල්ලමක බබා... ""
"මං දන්නවා... කියන්න මං පල්ලමට බහින්නද....නැත්නම් ඔයා මුදුනට එනවද... කොහොම කළත් ඒ දුක මම සැපක් කියලා විඳිනවා... මේ මගේ ජීවිතේ මගේ සින්නා...""
""""මං හෑල්ලුවට හිතලා නෑ...
මං දන්නවා මටත් වඩා බරට හිතනවා කියලා...""""
සඳ යළිත් වළාකුළින් මිදී අහසේ ඒකාලෝක විය.... විවාන්ගේ පපුවට කෙළින්ම හඳ එළිය හදිස්සියේ වැටුණි.
""අපි යන් ඇතුල.......මට ළඟට වෙලා නිදා ගන්න ආසයි....""
අම්මා නැඟිටලා හොයයි... මැඩම් රෑම මාව එලවයි..""
""මගේ අම්මා එහෙම ගෑණියෙක් නෙමේ.. එයත් දුප්පත් ගෑණියෙක්, මං ඔයාට ආදරෙයි කියලා අම්මා දන්නවා... කවදාහරි... ""
විවාන්කියන්නට ගියදේ ගිල ගෙන යටි තොල හපාගෙන මදෙස බැලුවේය. ඒ ඇස්වල තිබූ දිලිසෙන පිරිමි බැල්ම මාව හිරි වැට්ටවීය..
""මොනවද අම්මා දන්නේ...""
""දවසක් මං මේ ඔක්කොම මගේ ජීවිතේ හොයන් යනවා කියලා... එහෙම ගියත් අම්මා මොනවත් කියන්නෑ.. ""
"""ඇයි ඒ."
""අපේ ජීවිත ඇතුලේ ඔයා නොදන්න ගොඩාක් දේවල් තියෙනවා රත්තරන්... අම්මවයි මාවයි මේ හඟුරන්කෙතට කරලා තාත්තා කොළඹට වෙලා ඉන්නේ ඇයි කියලා ඔයා දන්නවද...""
නෑ .
මම විමතියෙන් ඇසුවෙමි.
""අද එපා නිර්වාන්..අද හරි ලස්සන දවසක්. මොනවාවත් කතා කරලා අද දවස මූසල කරගන්න මං ආස නැහැ... කල්පෙකට පස්සේ ආපු සතුටුම දවස....""
අපි පහළ පියගැට පෙළ දිගේ ඉහළට ගියෙමු. විවාන් මගේ වම් බාහුවේ පපුව හංගාගෙන උරහිස් මුදුනට හිස ඇල කර මා දෙස බලමින්ම ආවේය.
""""කවුරු වගේ කියලද හිතන් ඉන්නේ..."
ඔහු හුරතලයෙන් ඇසුවේය.
""බන්දු සමරසිංහ වගේ...""
මම මගේ හිස ඔහුගේ හිසේ හප්පා කීවෙමි. විවාන් මගේ අත කෙනිත්තුවවේය
""කව්රු වගේද කියලවත් කියන්න තේරෙන්නෑ. ඉස්සෙල්ලාම දැක්ක දවසේ අපිට නින්ද ගියෙත් නෑ.. මං හිතුවා කෙල්ලෝ දහයක් විතර ඇති කියලා.. ඒකයි ගෑස් දැම්මේ .... මෙහෙම හිටියට මං හරි ඊර්සියායි..""
ජීවිතයේ සන්තකයම මගේ පය පාමුළ තබා ඔහේ බොළඳකම් කියවන මේ අහිංසක ජීවිතය සදාකාලිකව සතුටින් තබන්නට මට හැකිද... සුර කුමාරයෙක් තව්තිසාවෙන් පන්නාගෙන විත් කොහේ තබන්නද .....නොවේ නම් මා දෙව් කුමරුවෙකු වී තව්තිසාවට වැඩම කළ යුතුය ...
මගේ කාමරයේ දොර අඩවල් විය. විදුලි පහන නිවී ගියේය.... මිදුලේ සරමින් තිබූ සඳ එළියෙන් ටිකක් නොකියාම කාමරයට වැටුණි. මගේ සඳ කුමරාගේ මුහුණ යන්තම් බලා ගන්නට මට ඒ සඳ එළිය ප්රමාණවත්ය...
විවාන් මගේ පහසින් මිදි ඇඳේ එහා කෙළවරට බර වූවේය..... සදා කාලයටම තනි යහනකැයි සිතූ මගේ ඇඳ මත ලා පාට ඡායාවක් විය. අතගා නෙත ගා බැලිය යුතු නැත.
ආරාධනා කළේ ඔහුගේ වමතය... මම දකුණු ඇලයෙන් ඇඳේ සැතපුනෙමි.. විවාන් පස්සෙන් ඉස්සී මා අසළටම පැමිණි දරුවෙකු ආශා කරන යමක් බදාගන්නවාක් මෙන් දැඩි ආශාවකින් වෙව්ලමින් මාව වැළඳ ගත්තේය....
""දැන් මෙහෙමම මගේ හුස්ම ටික ගියත් කමක් නෑ.. ""
අප්රමාණ සැනසිලි ස්වරයකින් කෙඳිරිල්ලකින් බඳුව මුමුණා විවාන් දෑස් පියාගත්තේය. ජීවිතේ කවරදාකවත් නොවිඳි නොයිඳුල් අනුරාගයකින් උණුසුම් වූ ළය පුරා විවාගේ කඳුළු රෑ බට පිනි මෙන් තැවරිණි. මේ ගලන කඳුළක් කඳුළක් ගානේ ජිවිතයෙන්ම මා වන්දි ගෙවිය යුතුය... සියල්ල අතහැර එක යෞවනයෙකුගේ ජීවිතයේ එකම බලාපොරොත්තුව ආදරය නම් එය මේ කැහැටු දෑතින් සැබෑවක් කළ යුතුය...
හඟුරන්කෙතට ආ සැහැල්ලු තනිකඩයා දැන් නැත.... ඉන්නේ ජීවිතයම පපුවට ගත් මහ මිනිහෙකි.... බලාපොරොත්තු වැඩිය එක ආත්මයකට ඕනවාටත් වඩා වැඩිය. මේ ජීවිත කාලයේ තවක් පතන්නට කිසිවක් නැත... පැතූ සියල්ල ළය මතය....
පපුවට ගත් සියළු සන්තකයම හිමි නොවේ. එවැනි දුක හිතෙනා කතා ඕනා තරම් අසන්නට ඇත... කෑ ගසා බිම් පෙරළී හඬද්දීත් අම්මලාගෙන් දරුවෝ වෙන් කරති..ජිවිත වලට උඩින් දෛවයක් කියා දෙයක් ඇත...මේ සීත හඟුරන්කෙත පුංචි මාළිගාව යටදී අප මුණ ගැසුනේ ඒ දෛවය නිසාය.... පිරිමි ළමයෙකුට සිහිනෙන්වත් අත් විඳින්නට මවා ගන්නට නොහැකි ලෙස අද මගේ කුමාරයා මගේ පපුවේ නිදයි...
මේ සීත රාත්රිය සඳ එළියෙන් පොබයා....බට පින්නෙන් තොර කර මා ප්රේමවන්තයෙකු කළා සේම.. ඒ දෛවයම දිනෙක මාව තනි කළහොත් ඔහු ඉන්නේ හෝට්න් තැන්නේ ඉහළ කඳු මුදුතකය. මා ඉන්නේ පහළ ලෝකාන්තයේ ආගාධයේ.... ඉරක් ඇදවත් ළං විය නොහැකි දුරක අපි උන්නෙමු.
හදවතින් සිරුරින් මේ තරම් ළවී මේ රැයේ ඉන්නා අපි කෙදිනකවත් නො පෑහෙන පංති දෙකක කෙළවරට සීමාවේ උන්නෙමු. ඒ සියල්ල ඇත්තය....මට ඔහුව තනිකර දමා මේ හගුරන්කෙතින් යා නොහැකි බව ඊටත් වඩා ඇත්තකි....
අනාගතය ගැන කිසිවක් මීට පෙර මම සිතා නොමැත්තෙමි.. අනාගතය ගැන සිහිවෙන හැම විටකම තනිවී හුදෙකලාවී කාමරයකට වී ඉන්නා මාව මට මැවී පෙනුණි...
තනිකම මිහිරි වේදනාවකි .... දුප්පත් නිර්වාන් හිතුවේ ජීවිතය පුරා ඒ තනිකමේ මිහිරි වේදනාව විඳිමින් ඉන්නටය... ලොව කිසිදු යෞවනයෙකු මට ආදරය කරනා එකක් නැතැයි මම සිතා උන්නෙමි, ලස්සන යෞවනයෙකු දකිනා හැම වාරයකදීම මම ඔහු අසළින් මාව තබා බලමි මටම ලැජ්ජා සිතී මම ඔහු දෙස බැලීම පවා අත්හැර දමමි.
විවාන් ආදර කරඬුව තැබුවේ එවන් අසරණ තනි ඇත් පැටවකුගේ පිට මතය. පයට ගෙජ්ජි නැත... පිටට රිදී සාටක නැත... දළ දෙකට රන් කොපු නැත වුට් ඇත් පැටවාට දැන් ඇඩෙනා තරම්ය.
විවාන්ගේ පපුව ලතාවකට මගේ බාහුව මත උස් පහත් වෙයි... ඔහුට මේ ටිකට නින්ද ගොස්ද ශබ්ද කරන්නට බාධා කරන්නට මට නොසිතෙයි... මේ නිර්මල පෙම් දැහැන කොතරම ආශ්වාදයක් ද, මීට වඩා සුවයක් ලොව ඇත්ද. මිට වඩා ආනන්දයක් ලොව ඇත්ද..
උදාවෙන හැම රාත්රියක්ම අද රාත්රිය වගේ වෙනවා නම්
මට නින්ද ගියේ විවාන්ට නින්ද ගොස් දෙපැයකට පමන පසුය... අප ආදර වන්නයින් කළ මංගල රාත්රිය රහසේම ගෙවී ගොස් තිබුණි... අළුත් දවසකට පාන්දර ප්රථම අරුනලු දහර මැදියම් අතරින් හඟුරන්කෙත පොළොවට වැටෙන්නට විය.
මම යන්නම් දෑස් ඇර බැලුවෙමි. විවාන් ඇහැරි මගේ පපුවේ දෑත් බැදගෙන මගේ මුහුණ දෙස බලා උන්නේය....කැටපත් පවුරේ ලියවුණු කවියක් නිසංසලේ කියවන රජ කුමාරයෙක් මෙන් ඇගේ දෑස් නිසංසලව් තිබුණි...
මගේම දෙතොලින් පෙරද ඉඳුල් වූ දෙතොල් පට මෘදුව මෑත්කර අතිශය පවිත්රව විවාන් සිනාසුනේය... දරුවෙකු අනන්ත වේදනාවෙන් බිහි කළ පසු අම්මා කෙනෙකුගේ මුහුණේ මතුවන ආකාරයේ සැනසිලි දායක සිනාවක් ඒ දෑස්වල විය.
""ඔයා ඇහැරුනාද ...""
උගුරෙන් මෙන් ඒ වචන පිටවිය.
""මං කොයි තරම්. වාසනාවන්තද... රෑ නිදාගනිද්දිත් ඔයා මං ළහ.. ඇහැරෙද්දින් මං ළහ..""
""මං උස්සන් ගිහින් කාමරේ ඇඳ උඩ තියන්න හැදුවේ...""""
""දන්නෙම නැතුව නින්ද ගියා....මේක හරි සනීපයි.... මගේ පපුව දෙතොලින් සිප විවාන් කෙඳිරිල්ලක් බඳුව කීවේය..""
රැයක් පුරා අවුල් වූ හිසකේ මුහුණ පුරා අපිළිවෙලට වැටී ඇත.... සිල්ක් කලිසම මතින් ප්රානවත් ඌ විවාන්ගේ ලිංගය පැහැදිලිව පෙනේ
මේ මා අද දකින්නේ මෙතුවක් දුටු විවාන් නොවේ... පුංචි ආදරවන්තයකි......ඒ පුරුෂයා මගේ ජිවිතයේ හමුවන දවැන්ත ආත්මයයි...
""මොනවද කල්පනා කරන්නේ.""
""තව චුට්ටකින් එළිවෙනවා...""
""... මං දන්නවා....""
""එතකොට අපිට මෙහෙම ඉන්න බෑ...""
""ඉන්න පුළුවන් දවසක් එනවා.... එන් නැත්නම් අපි සටන් කරලා හරි උදාකර ගන්න ඕන...""
අවුල් වූ හිසකේ අතැඟිලි වලින් යළි සකස් කරමින් විවාන් කීවේය .
""ඔළුව අතගාන්නෙපා.. ආයිත් නින්ද යනවා....""
""ඇයි.. ඒ.. ආ මහත්තයෝ...""
""අත හරි සනීපයි.."
අපට සමුගන්නට වේලාව ඇවිත්..... දම් පාට ලා සඳ බැස ගොස් ලා රත්තරන් පැහැගත් අරුනළු කාමරයට වැටුණි.... විවාන් යමක් කියා ගත නොහැකිව තැවුනේය. ඔහු සෙමෙන් සෙමෙන් පහළට රුවා ගොස් මගේ දෙපා සිප ගත්තේය.
"" එදා සිද්ධ පත්තිනි අම්මාගේ කෝවිලේදී මං ඉල්ලුවේ මෙච්චරයි... මට මේ කොල්ලට දෙන්න කියලා.. කෝවිලේ හාස්කම් තියෙනවා රත්තරන්... වරු දෙක තුනක් ගියේ නෑ. මට ඔයා ලැබුණා... අදින් පස්සේ ජීවිතේ වෙන දෙයක් නෑ ..... මාව බලාගන්න.... එච්චරයි මහත්තයෝ.""
යටි පතුල් පවා සිඹ විවාන් කීවේය .. මම ඇඳේ ඉඳගෙන ඔහුගේ දෙදණ බදා ගත්තෙමි..... අප දෙදෙනාටම නැගිට්ටුනේ ඉබේටමය....
"""මටත් බලාගන්න කෙනෙක් නැතුව උ.න්නේ....""
""ලැබුණ කෙනා හොඳයිද කොල්ලට....""
""මෙච්චර හොඳ කෙනෙක් බලාපොරොත්තු උනේ නෑ...""
""මාත් නෑ..... ""
වෙන්ව යා ගත නොහැකිව අපි තවත් විනාඩි පහක් පමණ එකිනෙකාව වැළඳ ගෙන උන්නෙමු ... සිරුරු දෙකම උණුසුම් විගෙන එද්දි අපි ලැජ්ජාවෙන් සිනාසුනෙමි.
"ආයිත් දොයිය ගන්න තමයි එහෙම උනොත් හිතෙන්නේ... ""
විවාන් ඇඳමත තිබූ ස්වීටරයද ගෙන කාමරයෙන් පිට වූවේය... මම ජනේලයේ පලු දෙකම එකවර ඇර අළුත් මදනලට පපුව දිගු කළෙමි.... හා හා හරි සුවඳයි අපි දන්නවා.. කියන්නට මෙන් අළුත් කඳුකර තුහීන සුළඟ පපුව සිප ගත්තේය... අදින් පසුව ජීවිතය........................................................!
❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
කියවගෙන විදින්න ලමායි ... එතනින් එහාට කිසි දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ .. 🙂
මේක කියවන්න කලින් නිර්වාන් 01 කියවලා නැති අය කියවන්න . නැත්තම් තේරුම් ගන්න බැරි වෙන්න පුළුවන් . ඒ කතාවෙ ලින්ක් එකත් මම මෙතනින් දාගෙන යන්නම් ...🙂
