07/07/2026
- මගේ පුතා රාජ්ය පාලනය යටතේ තියෙන බන්ධනාගාරයක් ඇතුළේ ඉද්දි එයාට මොකද වුණේ?
- ඔවුන් තවමත් ජීවතුන් අතර ඉන්නවාද?
- ඔයාලා ඔවුන්ව කොහාටද මේ අරගෙන යන්නේ?
- කී දෙනෙක් මියගිහින් ද?
- රෝහල්ගත කරපු අයගේ විස්තර කෝ?
- ඇයි අපිට ඔවුන්ව බලන්න දෙන්නේ නැත්තේ?...."
මීගමුව බන්ධනාගාරය ඉදිරිපිටට රැස්වුණු දහස් සංඛ්යාත ජනතාව දින දෙකක් තිස්සෙ බලධාරීන්ගෙන් සහ රජයෙන් අසමින් සිටින්නේ මේ ප්රශ්න වැලයි.
එතනට රැස්වුණු කිසිම කෙනෙක් ආණ්ඩුවට එරෙහිව කැරලි ගහන්නවත්, බන්ධනාගාරය කඩාගෙන ඇතුළට යන්නවත් ආපු අය නෙවෙයි.
බොහෝ අය තමන්ගේ දුරකථනවල තියෙන පින්තූර සහ නාමලේඛන දෙස බලමින්, "මගේ දරුවාගේ නම මෙතන තියෙන්න එපා" කියලා ප්රාර්ථනා කරමින්, යාඥා කරමින් බිම වාඩි වී සිටි අහිංසක මිනිස්සු.
ඔවුන් සතුව තිබූ එකම ආයුධය ජංගම දුරකථනයක් සහ අත් බෑගයක් පමණයි.
ඇතුලෙ හිටපු අයට සමාජය 'කුඩුකාරයෝ' හෝ 'මත්ද්රව්යවලට ඇබ්බැහි වූවන්' කියන ලේබලය ගහලා තිබුණත්, එතන බන්ධනාගාරයෙන් පිට සිටි ඥාතීන්ට ඔවුන් 'තාත්තා, මල්ලි, අයියා, පුතා' වැනි තමන්ගේම ලේ නෑයන්.
නමුත් ඒ ආදරයට සහ වේදනාවට ප්රතිචාර ලෙස බලධාරීන් සහ රජය අවසානය දක්වාම ඔවුන්ට පෙන්නුවේ තුවක්කු, අවිආයුධ සහ හමුදා බලකායන් පමණයි.
නිවැරදි තොරතුරු සන්නිවේදනය නොකර, තොරතුරු වසා තබමින් රජය උත්සාහ කරන්නේ මහජනතාව බිය ගැන්වීමටයි. අනෙක් අතට සමාජ මාධ්ය හරහා බන්ධනාගාරගතව සිටින සියලුම දෙනා 'අපරාධකරුවන්' බවත්, 'ඔවුන්ව මරා දැමිය යුතුයි' කියාත් පවසමින් මත ප්රචාරය වෙනවා. මෙය ඉතාමත් ලැජ්ජා සහගත, මනුෂ්යත්වයට නිගා දෙන ක්රියාවක්.
කෙනෙක් වැරදිකරුද නිවැරදිකරුද යන්න තීරණය කරන්න අපි කවුද?
තවත් මනුෂ්යයෙකුගේ ජීවිතයක් උදුරාගන්න අනෙක් මනුෂ්යයාට අයිතිය දුන්නේ කවුද?
මියගිය නිලධාරීන්ට මෙන්ම, මියගිය රැඳවියන්ටද ගෞරවාන්විතව ජීවත් වීමට සමාන අයිතියක් තිබෙනවා. එය බන්ධනාගාරය ඇතුළත වුවත්, පිටත වුවත් වෙනසක් නෑ!
