16/06/2026
၂၀၁၂ ခုနှစ်ကပေါ့.. အမေက နယ်ကနေ ရထားနဲ့မုံရွာလာပြီး ပိုက်ဆံနဲ့ စားစရာလာပေးလို့ မုံရွာကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်ကနေ မုံရွာ ဘူတာကြီးကို အသွား (သူငယ်ချင်းရဲ့ဆိုင်ကယ်ငှါးသွားတာ)
ကန်သာယာနားရောက်တော့ ရပ်ခိုင်းခံရပါလေရော.. ဦးထုပ်လည်းပါတယ် ဆိုင်ကယ်ကလိုင်စင်လည်း ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ လိုင်စင်ကဒ်ပြားက ပါမလာဘူး ဆိုင်ကယ်မှာလည်း တပ်မထားဘူး.. အဲ့တော့ ၄၀၀၀ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံက မပါဘူးလို့ အခုမှ အမေ့ဆီသွားယူမလို့ ဆိုတော့ ဒါဆို အဲ့ဆိုင်ကယ်ထားခဲ့တဲ့ သူ့ဆိုင်ကယ်နဲ့သွား အပြန်ကျမှ ၄၀၀၀ ပေးပြီး ဆိုင်ကယ်ပြန်ယူသွားတဲ့.. ဖြတ်ပိုင်းရေးပေးလိုက်တယ်.. (ပါလာတဲ့ခြင်းထဲ ဖြတ်ပိုင်းလေးထည့်) အိုခေပေါ့ မော်တော်ပီကယ်ဖမ်းတဲ့ဦးလေးကြီးဆိုင်ကယ်စီးပြီး အမေ့ဆီသွားလိုက်တယ် 🤣 ဟိုရောက်တော့ အမေက ယူလာတဲ့စားစရာအခြောက်အခြမ်းတွေနဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်လေးနဲ့ ထည့်ထားတာထင်တာပဲ သူ့ခြင်းထဲကနေ ကိုယ့်ခြင်းထဲ ပြန်ထည့်ပေး.. (အဲ့ခေတ်က ဖုန်းလည်းမကိုင်ကြသေး ရထားရောက်မဲ့အချိန်မှန်းပြီး ချိန်းကြရတာ) အဲ့တော့ ဟယ် ခြင်းထဲမှာ ဖြတ်ပိုင်းရှိတယ် အမေ မမြင်ပါစေနဲ့ ဆုတောင်းရသေးတာ အဆူခံရမှာစိုးလို့.. ပြီး အမေက မှာတယ် သမီး လိမ်လိမ်မာမာနေနော်ပေါ့ အယ် ငါ့သမီး သတိထားပြန်အုံး မြို့ထဲမှာ
ဆိုင်ကယ်တွေဖမ်းနေတယ် ကြားတယ်တဲ့ (မရယ်မိအောင် ထိန်းထားရတာဟေးး) ဟုတ် အမေ စိတ်မပူနဲ့ (ဖမ်းခံရပြီးပြီအမေပေါ့ စိတ်ထဲကနေ 🤣) ဆိုင်ကယ်မှာတပ်ထားတဲ့ကဒ်ပြားမှာ ဆိုင်ကယ်ပိုင်ရှင်ရာထူးတွေ ရေးထားတာမို့ အမေနဲ့ မုန့်လေးဘာလေးတောင် မစားဘူး ကျောင်းပြန်တက်ရအုံးမှာ သွားတော့မယ် အမေလို့ နှုတ်ဆက်ပြီး ချက်ချင်းပြန်ပြေး 🤣 ကျောင်းရောက်တဲ့ထိ တွေးလိုက် ခွီလိုက်လုပ်ပြီး မောင်းပြန်သွားတာ
မှတ်မှတ်ရရ ဘဝမှာ အဲ့တစ်ခါ ဖမ်းခံရဖူးခြင်းပေါ့
