20/08/2026
Vandaag is het 34 jaar geleden dat mijn vader overleed.
34 jaar. En toch mis ik hem nog elke dag. Hij is altijd ergens in mijn gedachten en zal voor altijd een plek in mijn hart hebben.
Zijn lach, zijn stem, zijn ogen… ik kan ze niet meer voor me halen. Soms vraag ik me af of ik dat ooit echt heb gekund. Ik was nog zo jong. Mijn herinneringen aan hem bestaan vooral uit foto’s die ik eindeloos heb bekeken en verhalen die mij door de jaren heen zijn verteld.
Alles zou ik ervoor geven om nog één dag met hem te hebben. Om naast hem te zitten. Zijn stem te horen. Hem te zien lachen. Om hem alles te kunnen vragen wat ik nooit heb kunnen vragen.
Rouw gaat niet over. Je leert het met je mee te dragen. Soms verdwijnt het wat meer naar de achtergrond en soms staat het ineens weer vol op de voorgrond.
Maar weg is het nooit.
En misschien is dat ook wel omdat de liefde nooit weggaat. ❤️