Sa Pagitan ng Sugat at Tagumpay

16/06/2026

Sa pagpanaw ni Rene Baterboña, may isang bagay akong napagtanto.

Minsan, hindi mo kailangang makilala nang personal ang isang tao para malungkot sa pagkawala niya.

Marami sa atin ang ngayon lang siya nakilala, pero ramdam natin ang bigat ng pagkawala niya. Marahil dahil nakikita natin sa kanya ang isang taong may pangarap, may direksyon, at may pusong gustong magbigay ng magandang buhay sa kanyang pamilya.

Nakakalungkot isipin na may mga pangarap na hindi na niya matutupad at may mga bagay na sana’y maibibigay pa niya sa mga mahal niya sa buhay.

Pero sa dami ng taong nagluksa para sa kanya, isang bagay din ang malinaw—namuhay siya nang may kabutihan at nag-iwan ng pagmamahal sa puso ng maraming tao.

Dahil sa huli, hindi lahat ng tao ay nagiging dahilan para huminto sandali ang isang bayan at magluksa.

Iyan ang uri ng buhay na dapat nating hangarin: hindi lang matagumpay, kundi makabuluhan sa ibang tao.

— Sa Pagitan ng Sugat at Tagumpay

📸Naliyagan Festival

08/06/2026

“Ang mga matatanda dumaan sa mga bagyong sumubok sa buong buhay nila. Tayo minsan, sa unang ulan pa lang, gusto nang sumuko. Marami pa tayong matututunan sa kanilang katatagan.”

08/06/2026

“Dati sabik, ngayon tahimik. Minsan ganun lang kabilis magbago ang lahat.”

08/06/2026

Nakakalungkot isipin na may mga pagbabagong dumarating nang walang ingay. Ramdam mo na lang na may nawala, kahit hindi mo alam kung kailan nagsimula

08/06/2026

“Siguro may mga bagay talagang unti-unting nawawala bago pa man natin tuluyang mapansin.”

08/06/2026

“May mga pagkakataong mas malinaw pa ang ipinapakita ng panaginip kaysa sa mga bagay na pilit binabalewala habang gising.” Tara matulog

06/06/2026

05/06/2026

“Hindi maiiwasan ang mapagod sa gitna ng pagsubok, ngunit palaging tandaan na ang dahilan kung bakit narito ka pa rin hanggang ngayon ay dahil mas matibay ka kaysa sa mga problemang sumubok na pabagsakin ka. Maaaring mabagal ang pag-usad, pero ang mahalaga ay hindi ka tumigil.” 🖤

04/06/2026

“Nakakapagod din maging malakas palagi.”

May mga taong sanay maging sandalan ng iba. Sila yung laging andyan kapag may umiiyak, kapag may nasasaktan, kapag may hindi na kaya. Sila yung unang tinatakbuhan kapag gumuho ang mundo ng iba. Pero sa likod ng pagiging matatag nila, may parte rin na pagod, tahimik, at unti-unting nauubos.

Dumadating sa punto na kahit gaano ka pa katatag sa paningin ng lahat, mapapaisip ka rin—“sino naman kaya ang sandalan ko kapag ako na yung hindi na kaya?”

Kasi hindi lahat ng malalakas ay walang bigat na dinadala. Minsan, sila pa yung mas sanay manahimik kaysa magreklamo. Hindi dahil wala silang pinagdadaanan, kundi dahil sanay silang lumaban mag-isa.

Nakakapagod din pala ‘yung lagi kang inaasahan. ‘Yung kailangan mong maging okay kahit hindi ka na okay. ‘Yung kailangan mong ngumiti kahit gusto mo nang huminto sandali.

Hindi lahat ng pagod nakikita. May pagod na nakatago sa likod ng pagiging “okay lang ako.” May mga taong marunong tumulong sa iba, pero hirap humingi ng tulong para sa sarili nila.

At kung isa ka sa mga ganito—yung laging malakas para sa iba—baka oras na rin para alalahanin na hindi mo kailangang buhatin lahat mag-isa. Okay lang mapagod. Okay lang huminto. At higit sa lahat, okay lang ding kailanganin ng sandalan.

04/06/2026

Hindi lahat ng sugat ay nakikita.

May mga taong nakangiti pero pagod na.
May mga taong tahimik pero puno na ang isip.
May mga taong matatag sa paningin ng iba pero gabi-gabing lumalaban sa sariling laban.

Kung ikaw man ay nasa panahong pakiramdam mo ay mabigat ang lahat, sana ay malaman mong hindi ka nag-iisa.

Ang page na ito ay para sa mga taong sugatan ngunit patuloy na lumalaban.

Para sa mga nadapa ngunit tumatayo muli.

Para sa mga hindi pa nakakarating sa tagumpay ngunit hindi pa rin sumusuko.

Maligayang pagdating sa Sa Pagitan ng Sugat at Tagumpay.

Dito, bawat sugat ay may kwento.
At bawat kwento ay may pag-asa.