ดังที่ได้กล่าวไว้ว่า ผ้าจะเป็นผู้เลือกเจ้าของ เนื่องว่าผ้าแต่ละผืนถักทอจากหยาดเหงื่อ จิตวิญาณฯ ทักษะเชิงช่าง เฉพาะถิ่น กรรมวิธี ที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นเป็นเวลาหลายชั่วอายุคน กว่าจะเป็นผ้าแต่ละคืบ ย่อมต้องใช้เวลาอย่างแน่นอน ถ้าจะถามหาความคุ้มค่าในงานศิลปะ คงตอบได้ยาก เพราะผ้าซิ่นคืองานศิลป์ มีผืนเดียว บางครั้งมีเงินก็ไม่สามารถหาลายแบบที่ต้องการได้ เปรียบดังbmw กับรถญี่ปุ่น มี4ล้อเหมือนกัน ไปยังจุดห
มายได้เหมือนกัน แต่ราคาต่างกันพอสมควร คำว่าต่างกันคงไม่ใช่เพียง การตีมูลค่าเป็นหน่วยทางคณิตศาสตร์เท่านั้น เป็นเพียงเปลือกที่ห้อหุ้ม สุนทรีภาพ และรสนิยม ของแต่บุคคล ผู้ขับขี่ผู้สวมใส่เท่านั้นที่รู้ดี ชาวต่างชาตินั้นนิยมศึกษาและสนใจสะสมผ้าไทยมาพักใหญ่แล้ว เราควรหวงแหนและเห็นคุณค่าของมรดกทางภูมิปัญญาของคนไทยไว้เถิด ดังนั้นผ้าทุกผืนล้วนมีเจ้าของแล้วทั้งสิ้น เราเป็นเพียงผู้แนะนำ ผ้าคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง
