23/07/2022
Η Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα καταγόταν από την Τύρο της Συρίας. Έζησε και άθλησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα της Ρώμης Σεπτιμίου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.). Ο πατέρας της ήταν στο αξίωμα στρατηγός και το όνομά του ήταν Ουρβανός. Οι γονείς της ήταν ειδωλολάτρες, αλλά η Χριστίνα έγινε χριστιανή κρυφά από μια ευσεβή γυναίκα.
Όταν πληροφορήθηκε ο πατέρας της το γεγονός, την έκλεισε σε ένα ψηλό πύργο μέσα στον οποίο υπήρχαν ειδωλολατρικά αγάλματα, για να την οδηγήση στην ειδωλολατρία.
Αυτή όμως χωρίς φόβο και δειλία συνέτριψε όλα αυτά, για να δείξη τον αποτροπιασμό της στην θρησκεία των δαιμόνων. Πολλά επίσης πολύτιμα μέταλλα, τα οποία υπήρχαν στον πύργο, τα μοίρασε στους φτωχούς. Η πράξι της αυτή έγινε γνωστή στον θεοστυγή πατέρα της ο οποίος την υπέβαλλε σε απάνθρωπα μαρτύρια και την έκλεισε στη φυλακή, για να πεθάνη από την πείνα. Άγγελος Κυρίου όμως μετέφερε τροφή στην Αγία και την θεράπευσε από τις πληγές της.
Κατόπιν την έριξαν στην θάλασσα, όπου έλαβε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Κύριο. Με επέμβασι μάλιστα θείου αγγέλου βγήκε αβλαβής στη στεριά. Όταν έγινε γνωστή η διάσωσί της στον πατέρα της, την έκλεισε με νέα διαταγή του και πάλι στην φυλακή. Εκείνο το βράδυ ο πατέρας της πέθανε με φρικτό τρόπο. «Θάνατος αμαρτωλών πονηρός» (Ψαλμ. 34,21).
Όταν πέθανε ο πατέρας της, ανέλαβε ο έπαρχος Δίων την εξουσία. Αυτός χωρίς οίκτο οδήγησε την Αγία σε ανάκρισι και μετά σε φρικτά μαρτύρια. Αυτή όμως «εν πάση υπομονή» (Β’ Κορ.12,12) αντιμετώπισε τα βασανιστήρια. Η ευσέβειά της και τα πολλά θαύματα που επετέλεσε ο Θεός με την Αγία προσείλκυσαν τρεις χιλιάδες ειδωλολάτρες στην χριστιανική πίστι.
Όταν έγινε στρατηγός κάποιος ονόματι Ιουλιανός τα μαρτύριά της έγιναν μεγαλύτερα. Την έριξε σε πυρακτωμένο καμίνι. Την έκλεισε μέσα σε κλουβί με δηλητηριώδη ερπετά, αλλά η Αγία έμεινε άτρωτη από όλες αυτές τις δοκιμασίες. Το θαυμαστό ήταν ότι όταν τις έκοψαν τους μαστούς, έρρευσε γάλα και όχι αίμα. Μετά της έκοψαν την γλώσσα και αφού την χτύπησαν οι στρατιώτες με τα κοντάρια τους, «μετέστη εις την βασιλείαν του Υιού του Θεού» (Κολ. 1,13).
Στον βίο της Αγίας Χριστίνας, παρατηρούμε ότι η αρετή της αγνότητος αποτελεί ισόβιο και αναίμακτο μαρτύριο. Είναι θυσία ζωντανή και μυστικός γάμος που οδηγεί στην άρρηκτη πνευματική συζυγία.
Η Αγία μας πολιτεύτηκε «τον των αγγέλων γείτονα βίον» (Άγιος Μεθόδιος). Σάρκα φορούσα και την γη οικουσα ομοιώθηκε προς την ασώματη φύσι. Έγινε επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. Έγινε θυσιαστήριο και κειμήλιο του Θεού. Αππέριψε την ασθένεια της φύσεως και αντιστάθηκε με γενναιότητα κατά των τυράννων.
Για αυτό και ο βασιλεύς της δόξης Χριστός εθέλχθη από την παρθενική ωραιότητά της και ηρμόσθη αυτήν.
Ο στίχος του Μηνολογίου λέει: «Την Χριστίναν ήνωσε Χριστώ Νυμφίω, Νύμφην άμωμον, αίμα του μαρτυρίου».
Δηλαδή: τη Χριστίνα, την άμωμη νύφη, την ένωσε με τον Νυμφίο Χριστό το αίμα του μαρτυρίου.
Η Αγία Χριστίνα φωτίζει με την παρθενική της ζωή και για αυτό με τα στίγματα του μαρτυρίου έγινε ακόμα πιο όμορφη. Με ανδρειοτάτη ψυχή και ρωμαλέο φρόνημα κατετρόπωσε η Αγία τα φρυάγματα των ανομούντων. Έτσι οδηγήθηκε στο νοητό νυμφώνα του Χριστού ανθοστεφής και περίδοξος.
(Από το βιβλίο Συναξάρι Αγνότητος)
