13/12/2024
Մի ժամանակ հեռու մի գյուղակում ապրում էր մի փոքրիկ աղջիկ՝ Մարիան, որն Ամանորը միշտ անհամբերությամբ էր սպասում։ Նրա ընտանիքն աղքատ էր, բայց ամեն տարի Մարիան հավատում էր, որ հրաշք կլինի։
Մի օր, երբ Ամանորի նախօրեին ձյունն անընդհատ թափվում էր, Մարիան գնաց անտառ՝ իր փոքրիկ եղբորը մի փոքր վառելափայտ բերելու համար։ Անտառում նա հանդիպեց մի փոքրիկ սպիտակ նապաստակի, որն իրենից չէր վախենում։ Աղջիկը հիացած նայեց նրան ու ասաց.
-Ո՞վ ես դու, որ այսպես մոտ ես եկել։
Նապաստակը նստեց իր հետևի ոտքերի վրա ու փափուկ ձայնով պատասխանեց.
-Ես Ամանորի նապաստակն եմ։ Սովորաբար մարդկանց հետ չեմ խոսում, բայց դու լավ սիրտ ունես, ու ես գիտեմ, թե ինչի մասին ես երազում։
Մարիան զարմացած հարցրեց.
-Իսկ դու ի՞նչ գիտես իմ երազանքների մասին։
Նապաստակը ժպտաց.
-Դու միշտ ուզել ես, որ քո ընտանիքը երջանիկ լինի, ու մի փոքր էլ՝ մի խաղալիք, չէ՞։
Մարիան քաշվեց, բայց գլխով արեց։ Նապաստակը մի պահ անհետացավ, ապա վերադարձավ՝ բերանին մի փափուկ, տաք գույնզգույն գուլպա։
-Ահա քեզ Ամանորի կախարդական գուլպան։ Այն լցված կլինի մրգերով ու կոնֆետներով, բայց միայն այն ժամանակ, երբ կկիսվես ուրիշների հետ։
Մարիան վերցրեց գուլպան ու տուն վերադարձավ։ Երբ ընտանիքը տեսավ, թե ինչպես է գուլպան անվերջ լցվում ու տալիս նրանց համեղ ուտեստներ, նրանք բոլորն էլ հասկացան՝ իրական հրաշքը ոչ թե գուլպան էր, այլ նրանց միասին անցկացրած ջերմ ժամանակը։
Դրանից հետո Մարիան ամեն տարի Ամանորի նապաստակի մասին պատմում էր բոլոր երեխաներին, որ հիշեցնի՝ ամենամեծ նվերը կիսվելու և սիրո ունակությունն է։