21/03/2023
Lieve klanten,
Het is niet mijn gewoonte om openbaar mijn hart te luchten, en het valt me erg zwaar om dit te schrijven, maar ik vind dat ik jullie een uitleg ben verschuldigd. Ik schrijf dit ook voor collega’s die in een vergelijkbare situatie zitten en dezelfde gêne voelen als ik. Wij ondernemers praten nog steeds niet graag over financiële en mentale problemen. Het voelt als falen, alsof je niet genoeg hebt gedaan. Weet dus dat je niet alleen bent.
De voorbije vijf jaar zijn een fantastische, maar ook emotionele rollercoaster geweest. Mijn Gentse ANKR. avontuur begon in het prachtige pand op de Nederkouter met een spetterend openingsfeest, waar ik van het allereerste moment jullie steun en enthousiasme mocht voelen. Hoe leuk was dat?!Anderhalf jaar later kwam echter een serieuze opdoffer: covid. De verplichte lockdowns zorgden voor overstock; de rekeningen voor nieuwe collecties (die je telkens drie seizoenen op voorhand moet bestellen) bleven komen. De compensaties van de overheid waren lang niet genoeg om dat op te vangen. Mijn dierbare oma stierf aan het virus, zelf werd ik ziek. Dit alles maakte het op persoonlijk en mentaal vlak geen gemakkelijke periode, maar wij West-Vlamingen zijn geen opgevers. De liefde voor mijn job en jullie steun hielpen mij, en de zaak, er terug bovenop. Ik durfde weer verder te dromen, en te investeren in de toekomst. De “roaring twenties” kwamen eraan, de economie zou heropleven en iedereen zou extra van het leven gaan genieten. Zo voelde het toch.
Na heel dit covid-verhaal kwam echter de oorlog in Oekraïne. Energieprijzen gingen omhoog, die van onze kledij, grondstoffen etc. ook. En jullie koopkracht werd lager. Het werd stiller in onze straat. De media zorgden voor paniek, ketens gooiden met promoties om van hun stock af te geraken, personeel zocht een beter betaalde job. Ik probeerde het hoofd boven water te houden door zo veel mogelijk alleen te doen, en met stocksales en pop-up outlets de dalende verkoopcijfers nog een beetje op te vangen. Maar het was niet genoeg. De rekeningen stapelden zich op, mijn eigen loon sneuvelde en er was geen tijd om mijn latente burn-out aan te pakken. Want dat is helaas het lot van een zelfstandige in zo’n situatie: blijven doorgaan tot je helemaal op bent. En, eerlijk, ik ben al even op.
Daarom heb ik met heel veel pijn in het hart beslist om dit hoofdstuk af te sluiten. Het voelt als mijn 'kindje' afgeven, maar is goed geweest. Het leven is te kort, en het is tijd voor iets nieuws. Maar eerst en vooral voor rust om dit alles een plaatsje te geven. Want als er één les te leren viel uit heel die verdomde pandemie, is het dat het leven meer is dan werken alleen.
Het spijt me heel erg dat ik jullie moet teleurstellen, en ik wil jullie oprecht heel erg bedanken voor alle steun tijdens de voorbije jaren. Het is ondanks alles een prachtige ervaring geweest, en zonder jullie had ik het niet zo lang volgehouden. Hopelijk komen we elkaar nog eens tegen, en wie weet komt er ooit een nieuw avontuur. Wie weet.
MERCI VOOR ALLES,
X Shirah
