14/06/2026
Anderhalf jaar geleden kwam Julot thuis met het nieuws:
“Mama, papa… ik heb mij ingeschreven voor een Ironman.”
Vanaf dat moment ging hij er onwaarschijnlijk gedisciplineerd voor. Trainen, trainen en nog eens trainen. Alleen de mayonaise laten staan bleek af en toe een grotere uitdaging. 😉
Dit weekend was het eindelijk zover: de Ironman in Klagenfurt.
Natuurlijk wilden Dirk en ik erbij zijn om hem aan te moedigen, te supporteren en uit volle borst te staan gillen. Met als gevolg dat we onze studente Cosette even aan haar lot moesten overlaten… Ja, als ouders van twee kinderen waar we ongelooflijk fier op zijn, zijn dat soms moeilijke keuzes.
Julot zwom als een vis, fietste als een raket en liep… alsof hij nog energie over had. Kortom: hij had er duidelijk zin in!
Bij de finish vergat hij zelfs de bel niet te luiden – blijkbaar een mooie traditie wanneer je je eerste Ironman voltooit. En toen hij over de eindmeet kwam, kregen Dirk en ik een knuffel die we nooit zullen vergeten. Je voelde hoe blij en opgelucht hij was dat het gelukt was. En natuurlijk was zijn zus de eerste die het nieuws kreeg.
Fiere ouders? Dat is een understatement. Mega fier op onze Julot. ❤️
