22/07/2026
Ik wil me even verontschuldigen dat ik er gisteren niet bij was op de ambachtsmarkt van Marktestiek. Ik had er echt naar uitgekeken, maar energiegewijs lukte het me gewoon niet.
Dit schrijven vind ik best moeilijk. Mij zo open opstellen doe ik normaal niet. Meestal hou ik mijn gevoelens liever voor mezelf, omdat dat veiliger voelt. Je vraagt je toch af wat anderen zullen denken.
Mijn mama heeft Alzheimer en woont ondertussen al twee jaar in een RVT. Ze is altijd een sterke vrouw geweest, met een uitgesproken mening, en daar week ze nooit van af. Zelfs nu zie je die karaktertrek nog altijd terug.
Een ouder zien aftakelen is iets waar niemand je op voorbereidt. Je weet dat Alzheimer een ziekte is die langzaam alles afneemt, maar daarom doet het niet minder pijn. Mijn zus gaat vijf keer per week bij haar langs en ik twee keer. Iets wat ik vroeger nooit deed, maar wat nu vanzelfsprekend voelt.
Heel lang hield ik mezelf voor dat ik dit allemaal wel aankon. Dat het me niet zo zwaar viel. Maar stilaan moet ik toegeven dat het veel meer met me doet dan ik wilde geloven. Het kruipt onder mijn huid, neemt ongemerkt energie weg en soms voelt mijn batterij gewoon leeg.
Ondertussen gaat het leven natuurlijk verder. Je werkt, je bent partner, het huishouden draait door. De kinderen zijn dan wel uit huis, maar je blijft mama/plusmama. Je wilt er voor hen zijn, luisteren, ondersteunen en meeleven. Alles samen maakt dat er soms weinig ruimte overblijft om zelf even stil te staan.
Gisteren was zo’n dag waarop mijn lichaam duidelijk aangaf dat het genoeg was. Niet omdat ik geen zin had, integendeel. Ik had er heel graag bij geweest.
Bedankt om zonder oordeel begrip te hebben. Dat betekent meer voor mij dan woorden kunnen zeggen. ❤️
