14/05/2021
Een mooi en openhartig getuigenis. Dank je wel Liesbeth.
Bijna 7 jaar geleden brak ik voor het eerst twee botten in mijn been. 35 jaar lang was ik breukvrij gebleven. Voor een professionele valler als ik is dat een klein mirakel.
Meestal krabbel ik na een valpartij direct recht, veeg het stof van mijn broek en stap rustig verder.
Die éne val was qua lomp zijn één van mijn betere. Helaas ook de pijnlijkste en ook nog op de slechtst mogelijke plaats ergens in the middle of nowhere.
De rit naar het ziekenhuis was de hel. Niet alleen door de vreselijke slechte wegen maar ook omdat mijn spieren het maar niet begrepen dat ze voor die ene keer rustig moesten blijven. Het ene spasme na het andere zorgde ervoor dat mijn been zelfs met spalk ontelbare keren in de lucht schoot. Het scheelde ook niet veel of ik lag naast de brancard.
‘Eeh, ça fait mal, tu sais!’ riep ik tegen de wat onbehouwen ambulanciers. Een half uur afzien in de ambulance en toch had ik nog de moed om die twee af te snauwen. In het Frans dan nog! Ook de verpleegster die mijn been op de rx-afdeling nogal bruut in een bepaalde houding legde, kreeg net voor ik van de pijn en de vermoeidheid flauwviel een verwensing in het Frans naar haar hoofd geslingerd.
Sinds die breuk, de lange revalidatie, de problemen bij het verwijderen van het ijzerwerk heb ik nog meer dan anders moeite om de geschikte schoen te vinden. Steunzolen geven niet langer de nodige steun.
Ik ben intussen toe aan mijn vijfde paar orthopedische schoenen. Eén keer per jaar ga ik naar Melle voor een loopanalyse en voor een paar nieuwe schoenen.
Gisterenavond toonde ik ‘de schoentovenaar’ een afbeelding.
‘Deze wil ik. Lukt dat?’ vroeg ik hem.
Vorig jaar had ik hem en zijn team al eens uitgedaagd om mijn eigen dr.m schoenen te maken. Niet helemaal dezelfde maar iets wat er op lijkt en met de nodige orthopedische aanpassingen.
Gisteren toonde ik hem een afbeelding van een retro sportschoen. Iets wat nu volgens mijn dochters echt cool is.
‘Jaja, dat lukt ons ook wel weer’, zei de aardige man.
‘Volgende afspraak ergens in juni? Dan nemen we de maten en mag je de kleuren kiezen. Past dat voor u?’
‘Ja, dat lukt wel.’
Ik kijk uit naar een fantastische zomer.