20/01/2020
ერთ დღეს უნდა დავჯდე და კაცებზე დავწერო...
თითისტოლებიდან მოხუცებამდე უნდა მივყვე
და დავწერო...
დავწერო კაცებზე,
რომელბიც ბავშვობაში მამის გავლენას ვერ გაექცნენ და მამის ძმაკაცების სადღეგრძელოებს ვერ გასცდნენ...
ცოტას თვითონაც რომ წრუპავდნენ ჭიქიდან შიგ ჩაქსოვილი დიდი სიყვარულის,ენის,მამულის,სარწმუნოების,მშობლების და ყველაფერი ამქვეყნიური თუ არა ამქვეყნიური სადღეგრძელოების მერე!
კაცებზე,რომლებსაც დედებმა და მამებმა ვერაფერი მისცეს,გარდა მორალისა,რომელიც არც კი ესმოდათ რა იყო,და შვილებს შეუზღუდეს არჩევანის თავისუფლება და წაართვეს ბავშვობა...
კაცებზე,რომლებიც მერე ცოტათი მეტად "კაცები" ბიძიებმა წაიყვანეს "სუფთა" ბოზებში და უსიყვარულო სიყვარული "ასწავლეს".
კაცებზე,რომლებიც უკვე "დაღვინებულები" ცოტაზე მეტად კაცობდნენ და თავის დამკვიდრებას სოციუმში "ჩემიდედაშე**ცი" და "ბო*იშვილივიყო" -თი ცდილობდნენ,რადგან ეგ ეგონათ კაცობა!
რომლებსაც არასოდეს ჰქონიათ საკუთარი "რა_მე",
რომლებსაც "უტყდებოდათ" "სადმე" მუშაობა.
რომლებიც სიგარეტის ფულს ისევ ბებია ბაბუების პენსიიდან იღებდნენ.
რომლებიც ვერ რეალიზდებოდნენ...და ამას ხან მთავრობის უვარგისობას (სამუშაო ადგილების უქონლობის გამო),ხან ოჯახის არასერიოზულ დამოკიდებულებას მისი "გაზრდის" მიმართ (აღზრდას ვინ შეეხება,მშობლებმა ისინი რომ "აღზარდეს",ისე უნდა...აბა როგორ...),და ხან საკუთარ უიღბლობას აბრალებენ...კაცებმა
რომლებმაც ცოლი მშობლების ნაყიდი კალიცოთი მოიყვანეს (და ზოგმა ეგეც ვერ...)
რომლებმაც ისევ მშობლების ფულით უყიდეს შვილებს პამპერსები...
რომლებმაც ვერ გააბედნიერეს ცოლები...
რომლებსაც გაექცათ ცოლები რადგან ვერ გაუძლეს საკუთარ არშემდგარ მამაკაც ქმრებს,რომლებიც თავიაანთ უუნარობას და უყველაფრობას საკუთარი თავის გარდა ყველას აბრალებდნენ...
უნდა დავწერო კაცებზე...
კაცებზე,რომლებმაც ცოლები გაუშვეს საზღვარგარეთ ოჯახის სარჩენად,და ძუძუს ბავშვები მოგლიჯეს მკერდიდან...
კაცებზე,რომლებიც ცოლის გადატყავებული ხელებით ნაშოვნ და გამოგზავნილ ფულებს "ნამდვილ ქალებს" ახარჯებენ...
რომლებიც ძმაკაცებთან ერთად ყანწს ყანწზე ცლიან და ცოლებს/დედებს/ქალებს ლოცავენ და მერე მათვე აგინებენ მკვდარს და ცოცხალს...
იმ კაცებზეც უნდა დავწერო,ვისაც არც ცოლი გაექცა და ვერც თვითონ "გაუშვა სადმე"...
და მაინც ვირებივით რომ ამუშავებენ მთელი დღე.
და საღამოს შინ დაბრუნებულ ცოლებს დილამდე მორალს უკითხავენ და ბოლოს ღრიალოთ ამატებენ:
-შენ ქალო,იქნება რამე გამომტყუო და ვაფშე არ გაგიშვა სამსახურში--ო,
მაშინ,
როცა თვითონ მთელი დღე მთელი ოჯახის ტვირთ აკიდებულ ცოლებს ელოდებიან მხართეძოზე წამოწოლილები და ბანჯგვლიან ღიპზე ჭამისაგან ჩასიებულ თითებს ისვამენ სიამოვნებით და
მაშინ,როცა ცოლისგან შვილებისთვის მოტანილ საჭმელს ურცხვად ათქლაფუნებენ ღორებივით!
აი იმ კაცებზე უნდა დავწერო
რომ ჰკითხავ და
"-საქმენი საგმირონისანი" მხოლოდ თვითონ რომ ჩაუდენიათ,
და ეს "საქმენი" არც მეტი არც ნაკლები
ზუსტად იმ ხალხზე ჭორვა რომაა,ვისაც მთელი ცხოვრება არც კი (უფრო სწორად ვერც კი) მისდევდა,არათუ დასწეოდა...
ცოლების,დედების,დების,ძმების,მამების,და "ოჯახის შვილების" დედის **აკის გინება რომაა,
მათთან ღრიალით დორბლების ყრა
და საკუთარი არასრულფასოვნების კომპლექსის გადაფარვა სხვისი შეურაცხყოფის და დამცირების (ფიზიკური თუ მორალური) ხარჯზე...
რომლებიც კაცობას მხოლოდ ბრტყელ ბრტყელ სადღეგრძელოებში იქადნიან დიდი სიამაყით...
რომლებიც ბერდებიან
და უყველაფროები კვდებიან...
უფრო სწორად "ძაღლდებიან"! (ძაღლებთან ბოდიში❤).
რომლებსაც საფლავზე "კვერცხის გამგორებელი" არ ჰყავთ,და რომელთა საფლავებზეც საბოლოოდ სუროც კი არ ამოდის...
რადგან...
ისინი ტოვებენ შვილებს,
კაცებს,
რომლებსაც მამებმა არაფერი დაუტოვეს,გარდა "მამის ჩრდილისა" და მისი ძმაკაცების სადღეგრძელოებისა.
რომლებმაც უნდა გაიარონ იგივე გზა,რომელიც ოდესღაც მათ გამოიარეს,რადგან
"კაცები" ხომ ყოველთვის იმ გზას მიყვებიან,რომელიც მათ "კაცურმა კაცებმა" (მამებმა) გაუკაფეს!
