What are the opening hours?

Saturday 11:00 - 17:00 Sunday 11:00 - 15:00

Blameyourdaze, Zaimi 28, Athens (2026)

05/11/2026

Η Καλομοίρα είναι η ψυχή πίσω από το Πριγκιπώ • Prigipo . Ένας άνθρωπος με αστείρευτη φαντασία, ταλέντο και εκείνη τη σπάνια δημιουργική ανησυχία που κάνει τα πράγματα γύρω της λίγο πιο μαγικά.

Πέρασε πριν λίγο από το μαγαζί για λίγα μόνο λεπτά, για να μου φέρει το καινούργιο μου δαχτυλίδι, αυτό που έφτιαξα στο workshop του THE SILVER CRAFT CLUB. Και κάπου ανάμεσα σε ένα δαχτυλίδι και μια σύντομη επίσκεψη, με γέμισε με τόσο όμορφα λόγια που νομίζω πως θα χρειαστώ λίγο μεγαλύτερο κουτί για να τα φυλάξω!

Ξέρετε τι σκέφτομαι; Πόσο ωραίο είναι να λέμε στους ανθρώπους μας αυτά που βλέπουμε σε αυτούς. Να τους χαρίζουμε λέξεις, να τους φουσκώνουμε λίγο τα φτερά, να τους θυμίζουμε πόσο υπέροχοι είναι.

Γιατί η δημιουργικότητα δεν γεννιέται πάντα μόνη της. Κάποιες φορές περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο, σαν ένα αόρατο ηλεκτρικό ρεύμα. Μια κουβέντα, ένας ενθουσιασμός, ένας αυθόρμητος θαυμασμός μπορεί να γίνει η σπίθα για κάτι καινούργιο.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ωραίο: να φτιάχνουμε πράγματα, να ανταλλάσσουμε ιδέες, να λέμε τα καλά μας λόγια δυνατά και να αφήνουμε ο ένας τον άλλον λίγο πιο ελεύθερο, λίγο πιο τολμηρό, λίγο πιο δημιουργικό.

Σήμερα, λοιπόν, ήρθε ένα δαχτυλίδι και μαζί του ένα μικρό κομμάτι μαγείας. ❤️οι φωτογραφίες του ποστ είναι φούσκωμα στα φτερά μας και τα πανιά μας .

22/10/2026

Getting inspired, getting ready.
Μάρια Μπαχά

21/10/2026

On sleeves, wrists & other obsessions.

Δεν ξέρω γιατί με απασχολούν τόσο τα μανίκια. Δεν έχω κάποια θεωρία. Δεν χρειάζεται όλα να έχουν κάτι βαρύγδουπο να πουν.

Τα θέλω είτε υπερβολικά μακριά, να καταπίνουν τα χέρια σαν να μην είναι ακόμη έτοιμα για δημόσια εμφάνιση, είτε λίγο πάνω από τον καρπό. Το ενδιάμεσο δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Έχω μια αδυναμία στους καρπούς. Στο σημείο όπου το χέρι στενεύει και το σώμα αφήνει για λίγο εκτεθειμένη την αρχιτεκτονική του. Μια φλέβα κάτω από το δέρμα, ένας σφυγμός, η ανεπαίσθητη κίνηση όταν κάποιος κοιτάζει την ώρα του ή γυρίζει ένα ποτήρι στα δάχτυλά του. Κάτι σχεδόν ασήμαντο, μέχρι να το προσέξεις. Και μετά δύσκολα κοιτάζεις αλλού.

Οι καρποί έχουν μια παράξενη, σχεδόν ακούσια κομψότητα. Δεν ποζάρουν, δεν προσπαθούν, δεν γνωρίζουν καν ότι συμμετέχουν. Ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η γοητεία τους. Στην οικειότητα που δεν προσφέρεται ακριβώς, αλλά ούτε και απαγορεύεται.

Κάποιοι φορούν το άρωμά τους εκεί, άλλοι στον λαιμό. Μου αρέσει η ιδέα ότι το άρωμα ακουμπά πάνω στον σφυγμό, σαν να χρειάζεται το σώμα για να αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Μια μυρωδιά που ζεσταίνεται πάνω στο δέρμα, εξαφανίζεται και επιστρέφει όταν κινείς το χέρι σου. Σαν μια ανάμνηση με δικό της πρόγραμμα.

Ίσως τελικά το μανίκι να είναι η υφασμάτινη εκδοχή του αρώματος. Άλλοτε καλύπτει τον καρπό, άλλοτε τον αφήνει να εμφανιστεί για λίγα εκατοστά. Μια μικρή απόφαση που αλλάζει ολόκληρη τη χειρονομία. Γιατί μερικές φορές η γοητεία δεν βρίσκεται σε αυτό που φοράς, αλλά στο σημείο όπου το ρούχο σταματά.

Ή ίσως απλώς θέλω τα μανίκια να καλύπτουν τα χέρια μέχρι να χρειαστεί να κάνουν κάτι ενδιαφέρον.

GLOVE BLACK SWEATER/STUDIO PANTS /NOT FOR EVERYONE PERFUME

WWW.BLAMEYOURDAZE.com

18/10/2026

GARMENTS WITH UNRESOLVED ISSUES

Έχω μια φίλη, τη Μαρλί, Marli Aliferi εκπληκτική ενδυματολόγο και κάτοχο ενός ύποπτου ταλέντου: κάνει τα καλύτερα δώρα του κόσμου.

Κάθε κουτάκι της κρύβει έναν μικρό καινούργιο κόσμο και, σχεδόν πάντα, ένα βιβλίο που μοιάζει να ξέρει τι χρειάζομαι πριν το μάθω εγώ.

Οπότε, όταν ήρθε η ώρα να της κάνω δώρο, τα πράγματα σοβάρεψαν. Κάποτε είχε πει ότι ήθελε ένα γαλάζιο φούτερ αλλά όχι ακριβώς γαλάζιο. Βρήκα το σωστό περίπου λάθος χρώμα και της το έραψα στο χέρι, από την αρχή.

Καθώς έραβα, σκέφτηκα πόσο ωραίο είναι να φοράς κάτι φτιαγμένο ειδικά για σένα, με τις εμμονές, τις αποφάσεις και τις αμφιβολίες κάποιου άλλου.

Και κάπου εκεί το πράγμα ξέφυγε.

Άρχισα να πειράζω τα φούτερ: μια σχισμή με εμφανή ράμματα, μια τσέπη σαν τα μπαλώματα που έβαζαν οι γιαγιάδες μας στα αγαπημένα μας ρούχα, ανοιχτές παρυφές σαν να βαρέθηκαν στη μέση της δημιουργίας τους και έφυγαν για ένα τσιγάρο. Μικρά ραμματάκια κρατούν τις γωνίες τους στη θέση τους. Ή τις αγωνίες τους.

Έτσι γεννήθηκε η συλλογή φούτερ που δεν κρύβουν ό,τι τους συνέβη, αφήνουν τις ραφές τους εκτεθειμένες και τις εκκρεμότητές τους άλυτες. Σαν να τα έφτιαξε κάποιος ή σαν να αποφάσισαν μόνα τους πώς θέλουν να είναι.

Ο αρχικός στόχος ήταν να ξεπεράσω τη Μαρλί στο δικό της παιχνίδι. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Εκείνη έχει ακόμη το προβάδισμα στα βιβλία.

Προς το παρόν, αφήνω τα φούτερ να μιλούν με τις ραφές τους.

Η Μαρλί χαρίζει κόσμους. Εγώ προσπαθώ να τους ράψω.

Ο Πάρης φυσικά φοράει το fluff έτσι το ονόμασα γιατί μου θυμίζει χνούδι δεν ξέρω μερικές φορές πως αποφασίζονται τα ονόματα στα ρούχα μου μάλλον κ αυτό θα είναι μια ιστορία .

FLUFF /RAF
www.blameyourdaze.com

12/10/2026

DENIM SUITS FOR UNCOMFORTABLE PEOPLE.

Δεν ξέρω γιατί αγαπάμε τόσο τα κοστούμια. Ίσως επειδή μας κάνουν να μοιάζουμε σαν να ξέρουμε τι συμβαίνει. Πράγμα αρκετά αστείο.

Προσωπικά, πάντα με δυσκόλευαν. Σακάκι, παντελόνι, κουμπιά, γιακάδες μια διαρκής αίσθηση ότι κάποιος θα σου ζητήσει να υπογράψεις κάτι σημαντικό, ενώ εσύ απλώς θέλεις να κάτσεις όπως σου έρθει σε μια καρέκλα .

Πριν από χρόνια, στο Λονδίνο, ένας φίλος μου έπιασε καινούργια δουλειά και χρειάστηκε κοστούμι. Άνετο, γιατί θα περνούσε όλη του τη μέρα μέσα σε αυτό. Έπρεπε, δηλαδή, να βρούμε έναν αξιοπρεπή τρόπο να τον φυλακίσουμε.

Δοκιμάσαμε αρκετά. Τα περισσότερα ήταν φτιαγμένα για ανθρώπους που δεν αναπνέουν ή έχουν αποδεχτεί ότι η ζωή είναι μια ατελείωτη επαγγελματική συνάντηση.

Τελικά βρήκαμε ένα που δεν τον βασάνιζε ιδιαίτερα.

«Αυτό θα πάρουμε. Θα είσαι ο πιο καλοντυμένος στο γραφείο σου».Δεν ήταν το ωραιότερο κοστούμι του κόσμου. Απλώς δεν ήθελες να πεθάνεις φορώντας το. Μερικές φορές, αυτό αρκεί.

Λίγες μέρες μετά, οι συνάδελφοί του τον ρωτούσαν από πού το είχε αγοράσει.

Ένας άνθρωπος που δεν φορούσε ποτέ κοστούμια είχε γίνει σημείο αναφοράς για ανθρώπους που φορούσαν κοστούμια. Μικρή, αλλά σημαντική νίκη.
Πέρασαν τα χρόνια. Αλλάξαμε χώρες, δουλειές, ζωές. Τα κοστούμια έμειναν εκεί, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο πολιτισμός είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ικανότητά μας να υποφέρουμε με ωραίο ύφασμα.

Κάπου εδώ αποφάσισα να παρέμβω.

Πήρα το denim. Το ύφασμα της καθημερινότητας, της επανάστασης και των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να φορέσουν ενώ η ντουλάπα τους δεν κλείνει.

Και προσπάθησα να φτιάξω ένα κοστούμι.

Ή μάλλον, κάτι με την υποψία κοστουμιού και χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες.Τρία διαφορετικά σακάκια. Ένα παντελόνι. Πολλοί συνδυασμοί. Χωρίς dress code, χωρίς σωστό τρόπο, χωρίς κάποιον από το ανθρώπινο δυναμικό να σου εξηγήσει τι πήγε λάθος.

Ένα κοστούμι που δεν προσπαθεί να σε μεταμορφώσει σε κάποιον άλλο.

Γιατί δεν με ενδιαφέρει να κάνω τους ανθρώπους να φορούν κοστούμια. Με ενδιαφέρει να φτιάχνω ρούχα που δεν απαιτούν να γίνεις κάποιος άλλος για να τα φορέσεις.

BLAMEYOURDAZE.
Formal enough to disappoint your therapist.

09/10/2026

Κάποτε, όταν άρχισα το BLAMEYOURDAZE , κάποιοι μου είπαν ότι τα ρούχα μου είναι ωραία αλλά πολύ δύσκολα για την ελληνική αγορά.

Δεν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς δυσκολευόταν. Το ρούχο; Η αγορά; Ή κάποιος που στεκόταν ανάμεσά τους κρατώντας ένα μικρό εγχειρίδιο οδηγιών;

Πάντα πίστευα ότι όσο λιγότερα συμβαίνουν σε ένα πράγμα, τόσο περισσότερο χώρο έχεις για να συμβούν πράγματα μέσα σου.

Αλλά ίσως έκανα λάθος.

Ίσως το απλό να είναι πολύ πιο ύποπτο από το περίπλοκο. Το περίπλοκο φοράει όλες τις πληροφορίες του απ’ έξω. Έχει φερμουάρ, παραγράφους, βελάκια, μια μικρή επιτροπή που συνεδριάζει στον ώμο του. Το απλό εμφανίζεται χωρίς τίποτα και αρνείται να καταθέσει.

Και κάπως έτσι αποφάσισα να αρχίσω να εξηγώ.

Θα φτιάχνω απλά ρούχα και μετά θα σας γράφω γιατί είναι απλά. Σαν να ανακρίνω ένα άδειο δωμάτιο για να μάθω πού πήγαν όλα τα έπιπλα.

Οι εξηγήσεις μου θα είναι σαν πεταλίδες. Θα κολλάνε πάνω στα ρούχα, θα τις χτυπάει το νερό, θα μετακινούνται λίγο, θα παρερμηνεύονται, θα αποκτούν ξαφνικά άλλη δουλειά και άλλη διεύθυνση. Αλλά κάπου εκεί, στον βράχο, θα υπάρχει πάντα η αρχική ιδέα. Ακίνητη. Ή τουλάχιστον όσο ακίνητη μπορεί να είναι μια ιδέα που την έχει πάρει ο αέρας.

Δεν θέλω να προσθέσω πληροφορία στα ρούχα. Θέλω να αφήσω λίγη πληροφορία να περιφέρεται γύρω τους, μήπως και βρει μόνη της πού ανήκει.

Γιατί η απλότητα είναι ξεκούραστη.

Απλώς μερικές φορές πρέπει να εξηγήσεις στην απλότητα ότι δεν χρειάζεται να απολογείται.

Και μετά να την αφήσεις μόνη της.

Έχει δουλειά

05/10/2026

Πριν από τρία χρόνια μετακόμισα στη Ζαΐμη.

Τότε ο δρόμος ήταν σχεδόν άδειος. Άδειος με έναν τρόπο που δεν σε τρόμαζε. Σαν να είχε φύγει μόλις ο κόσμος για λίγο και να είχε ξεχάσει να γυρίσει.

Εγώ είχα έρθει από τη Νικίου, έναν δρόμο που είχε πάντα κάτι να συμβαίνει, ακόμα κι όταν δεν συνέβαινε τίποτα.

Η Ζαΐμη ήταν το ακριβώς αντίθετο.

Ήσυχη. Όμορφη. Λίγο ύποπτη.

Και κάπου εκεί μου βρήκες το καινούργιο μου στούντιο, Μαρία. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία και, όπως όλες οι σοβαρές ιστορίες, θα την πούμε όταν έρθει η ώρα.

Μετά άρχισα να γνωρίζω τους γείτονες.

Και ανάμεσα στους γείτονες ήταν και η Μάρια Μπαχά .

Η Μαρία είναι εκπληκτική εικαστικός, υπερβολικά καλή σε ό,τι καταπιάνεται και, για κάποιον λόγο που δεν έχω ακόμα καταλάβει, αποφάσισε να γίνει φίλη μου.

Από τότε συζητάμε για ζωγράφους, μουσικές, τη ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε και όλα όσα μας έρχονται στο κεφάλι λίγο πριν φύγουν πάλι.

Κι εγώ, ως γνωστόν, κάθε τόσο έχω μια φαεινή ιδέα.

Έτσι προέκυψαν και τα λουλούδια μας.

Αλλά τα λουλούδια είναι άλλη ιστορία.
Θέλουν δικό τους post.
Ίσως και δικό τους ψυχίατρο.

Και μετά, μια μέρα, χτύπησα την πόρτα της.

«Μάρια ερωτεύτηκα πάλι».

Όχι άνθρωπο.

Πίνακα.

Έναν καινούργιο Μπουζιάνη.

Γιατί προφανώς δεν μου έφταναν όλα όσα είχα ήδη ερωτευτεί. Έπρεπε να ερωτευτώ κι έναν ακόμη πίνακα και, κατά προτίμηση, να τον βάλω στη συλλογή.

Της το είπα.

Τον βάλαμε.

Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες μας στη Ζαΐμη:

με ανοιχτές πόρτες,
καινούργιους έρωτες,
ζωγράφους,
λουλούδια,
μουσικές,
φαεινές ιδέες
και πίνακες που εμφανίζονται ξαφνικά στη ζωή μας σαν να ήταν πάντα εκεί.

Μάλλον έτσι φτιάχνονται τελικά οι γειτονιές.

Όχι από τους δρόμους.

Από τους ανθρώπους που χτυπάνε την πόρτα σου και σου λένε:

«Ερωτεύτηκα πάλι».

Ο Πάρης σε αυτή την φωτογραφία ποζάρει στο εργαστήριο του από πίσω του είναι μια βαρκα στα σκαριά σε άλλο ποστ θα σας πω και για αυτό .
Paris Armenakis Woodini

FIDELITY TSHIRT /
www.blameyourdaze.com

01/10/2026

Έγραψα ένα δελτίο τύπου για τη συλλογή.

Ήταν συμπαθητικό. Περιέγραφε τη συλλογή, εξηγούσε την ιδέα, είχε όλα αυτά που πρέπει να έχει ένα δελτίο τύπου.

Μετά σκέφτηκα ότι μάλλον αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα.

Γιατί πώς ακριβώς περιγράφεις κάτι τόσο ωμό και ακατέργαστο χωρίς να του πάρεις κάτι από αυτό που είναι;

Οπότε το πέταξα.

Δεν θέλω να σας εξηγήσω τη συλλογή με ωραίες λέξεις. Θέλω να σας δείξω τα ρούχα, τις εικόνες και κυρίως τις ιστορίες πίσω από αυτά.

Ποιος τα φόρεσε.
Ποιος τα έφτιαξε.
Πώς έγιναν.
Γιατί έγιναν έτσι.
Και γιατί τελικά βρέθηκαν μαζί.

Νομίζω ότι έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον να ξέρετε αυτά.

Γιατί όταν ξέρεις την ιστορία ενός ρούχου, δεν βλέπεις απλώς ένα ρούχο.

Το βλέπεις αλλιώς.

Ο Πάρης, για παράδειγμα, που θα δείτε σε αρκετές φωτογραφίες της συλλογής, είναι ένας άνθρωπος που ξέρω χρόνια. Τον βλέπω ελάχιστα, αλλά τον αγαπώ πολύ. Και τον θαυμάζω για όλα όσα έχει καταφέρει μέχρι σήμερα.

Δεν μπήκε στις φωτογραφίες επειδή «ταίριαζε» στη συλλογή.

Μπήκε γιατί ήθελα να είναι εκεί.

Και αυτή είναι μόνο μία από τις ιστορίες.

Θα σας τις λέω μία μία.

Για τους ανθρώπους.
Για τα ρούχα.
Για τις εμμονές.
Για τις αποφάσεις.
Για όλα αυτά τα μικρά πράγματα που τελικά κάνουν μια συλλογή να αποκτά λόγο ύπαρξης.

Και ίσως, όταν τα μάθετε όλα αυτά, να μη θέλετε απλώς να δείτε τη συλλογή.

Να θέλετε να την έχετε.

Θα μιλήσω και για το ροζ που σε αυτή τη συλλογή έγινε σακάκι και το έχω φτιάξει εγώ αυτό το ροζ έβαψα το ύφασμα στο ροζ που ήθελα να υπάρχει .

MOON PINK JACKET 🌝

29/09/2026

Έχω μια εμμονή με τα σακάκια και τα πανωφόρια. Το συζητούσαμε τις προάλλες με τον Φίλιππο Philippe G. Missas και μου είπε: «Φυσικά, αφού είναι η σύγχρονη πανοπλία». Από τότε σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει.

Ένα πανωφόρι είναι μια δημόσια δήλωση. Ο πρώτος τρόπος να συστηθείς στον κόσμο, πριν ακόμη μιλήσεις. Κάτι ανάμεσα σε προστασία και αποκάλυψη. Σχεδόν τελετουργικό, σχεδόν ανατρεπτικό.

Θυμάμαι το σακάκι του Χαλεπά, σε μια βιτρίνα στο μουσείο του στην Τήνο. Σκέφτομαι όλα όσα έχει δει, τους ανθρώπους που έχει αγγίξει, τη σκόνη από το μάρμαρο που έχει κρατήσει στις ίνες του. Πόση ζωή μπορεί να χωρέσει σε ένα κομμάτι ύφασμα.

Σιχαίνομαι συνήθως τις φόδρες. Θέλω να ξέρω πώς είναι φτιαγμένο ένα ρούχο, να μη χρειάζεται να κρύβεται τίποτα. Προτιμώ τις μυστικές τσέπες. Η Μαλβίνα είχε πει πως είναι για να βάζουμε μέσα τις φωτογραφίες των εραστών μας — και μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα: να υπάρχει μέσα σε ένα ρούχο ένας μικρός κρυφός χώρος για όσα δεν θέλουμε να φαίνονται.

Σκέφτομαι την καμπαρντίνα του Τσαρούχη στον Χειμώνα, το σακάκι του Lucian Freud στον Big Man, ένα σακάκι που ξέχασα στο μετρό του Λονδίνου κι ένα floral παλτό που αγόρασα ως φοιτήτρια και εξακολουθώ να κρατάω, χωρίς πια να φοράω.

Ίσως τελικά τα ρούχα να είναι μικρά δοχεία μνήμης. Κρατάνε ανθρώπους, τόπους, στιγμές, μυστικά.

Μέσα σε αυτές τις σκέψεις σχεδίασα τα σακάκια της συλλογής. Θα ήθελα να λειτουργούν σαν πανοπλίες, όχι απαραίτητα για να μας προστατεύουν, αλλά για να μας αποκαλύπτουν. Να υπογραμμίζουν κάτι από τον χαρακτήρα μας, κάτι που δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε.

Να τα φοράτε πολύ. Να τσαλακωθούν, να λερωθούν, να γεμίσουν ιστορίες και μικρά προσωπικά μυστικά. Να αποκτήσουν τη δική σας ζωή.

Και ίσως κάποτε να βρεθούν κι αυτά σε μια βιτρίνα. Όχι πια ως ρούχα, αλλά ως αντικείμενα που έχουν κάτι να διηγηθούν.

Γιατί η πραγματική πανοπλία δεν είναι αυτή που μας προστατεύει από τον κόσμο, αλλά αυτή που κρατάει μέσα της ένα κομμάτι από τη ζωή μας.

Pink MOON JACKET / STUDIO PANTS /ORLI BLOUSE
www.BLAMEYOURDAZE.com