04/05/2026
மலையும்... சுமையும்!
ஒருமுறை ஒரு வழிப்போக்கன் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் ஒரு துறவியைக் காணச் சென்றான். அவன் வரும்போதே ஒரு பெரிய மூட்டையைத் தன் முதுகில் சுமந்து கொண்டு, மிகவும் சிரமப்பட்டு மூச்சிரைக்க வந்தான்.
துறவியிடம் அவன், "ஐயா, என் வாழ்க்கையில் பாரங்கள் அதிகம். என்னால் நிம்மதியாக ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. எனக்கு ஏதாவது வழி சொல்லுங்கள்," என்று முறையிட்டான்.
துறவி அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, "அங்கே கிடக்கும் ஒரு பெரிய கல்லைத் தூக்கிக்கொண்டு இந்த மலையைச் சுற்றி வா," என்றார்.
அவன் ஏற்கனவே சுமந்து வந்த மூட்டையோடு, அந்தக் கல்லையும் தூக்கிக்கொண்டு மலையைச் சுற்றினான். பாதி தூரம் செல்வதற்குள் அவனது உடல் நடுங்கியது, வியர்வை வழிந்தது. மீண்டும் துறவியிடம் வந்து, "ஐயா, என்னால் முடியவில்லை! இந்தக் கல் என் பாரத்தை இன்னும் அதிகமாக்குகிறது," என்றான்.
துறவி அமைதியாகச் சொன்னார், "அப்படியானால் அந்தக் கல்லை அங்கேயே போட்டுவிடு."
அவன் கல்லைத் தூக்கிப் போட்டதும், சற்று நிம்மதி அடைந்தான். பிறகு துறவி, "இப்போது உன் முதுகில் இருக்கும் அந்தப் பழைய மூட்டையையும் இறக்கி வை," என்றார். அவன் அதையும் செய்தான். இப்போது அவன் உடல் லேசானது, முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.
துறவி சொன்னார்: "இந்தக் கல் நீ சுமக்கும் இன்றைய கவலைகள்; அந்த மூட்டை நீ சுமந்து வரும் கடந்த கால நினைவுகள். இரண்டையும் நீயாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை உனக்கு பாரமாகத்தான் இருக்கும். நீயாக அதைக் கீழே போட்டால் ஒழிய, உனக்கு விடுதலை இல்லை."
இந்தக் கதையின் தத்துவம்:
• பற்றுதலை விடுங்கள்: நாம் சுமக்கும் கவலைகள் யாவும் யாரோ நம்மீது திணித்தவை அல்ல; நாமாகவே இறக்கி வைக்க மறுக்கும் பாரங்கள்.
• பயணமே முக்கியம்: வாழ்க்கைப் பயணத்தை ரசிக்க வேண்டுமானால், கவலை எனும் மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கக் கூடாது.
• மன்னிப்பும் மறப்பும்: பழைய கசப்புகளை மறப்பதும், மற்றவர்களை மன்னிப்பதும் உங்கள் பாரத்தைக் குறைக்கும் எளிய வழிகள்.
"சுமைகளை இறக்கி வைத்தால் மட்டுமே, உன்னால் சிகரத்தை எட்ட முடியும்!"
