19/08/2026
1 කොටස
“අද දින හොඳම කාව්ය සංග්රහය සඳහා සම්මාන ලබා දීමට ප්රථමයෙන් උඩරට නර්තනාංගයකින් ඔබව රසාලිප්ත කරන්නට මේ ඇරයුම ප්රභාෂ්වර කලායතනයේ ශිල්පීන්ටයි!”
නිවේදකයාගේ හඬ ශාලාව පුරා විහිදි යන විට මුළු ශාලාවම අඳුරේ ගිලී පැවතුණි.
මන්දාරාට ඇති වූයේ අපහසුවකි.
ඇයට ගීතයක මිහිරවත්, නර්තනයක මිහිරවත් විඳීමට කිසිඳු අවශ්යතාවයක් ඒ මොහොතේ නොවී ය.
ඇය බලා සිටියේ කලා උළෙලේ නිමාව හැකි ඉක්මනින් සනිටුහන් වන තුරු ය.
ඇයට බෝඩිමට ගොස් සිදු කිරීමට අනේකවිද රාජකාරී තිබෙන බව දන්නේ ඇය පමණි.
තමා හෙට උදෑසන වන විට සම්පූර්ණ කළ යුතු කේක් ඇණවුම ඇයට සිහිවිය.
ඒ සඳහා කළමණා සූදානම් කළ යුතු ය.
එසේ සූදානම් කිරීමට නම් රාත්රියට පෙර නිවසට යාම අනිවාර්යයෙන් සිදු විය යුතු ය.
මේ ඇනවුම නැති කරගත යුතු එකක් නොවේ ය. තව සති දෙකකින් උදාවන තම දිවියේ තීරණාත්මක දිනයට මුහුණ දීමට නම් තමා ඒ වන තුරු කෙසේ හෝ පණ ගැටගසා ගත යුතු ය.
ඉතින්, මෙම සම්මාන උළෙල නිම විය යුතුය.
තමාට හිමි සම්මානය නැතත් චෙක්පත ඉක්මනින් ලැබිය යුතු ය.
මන්දාරා දෑස් තදින් පියාගත්තේ ගැටබෙර වාදනය දරා ගත නොහැකි තරම් හිසරදයක් වූ නිසා ය.
නමුත් ගැටබෙර හඬ පරදා නැගෙන කසුකුසුව හමුවේ ඇති වූ කුතුහලය නිසාවෙන් ඇය නැවත වරක් දෑස් විවර කළා ය.
ඇයට දෑස් අදහා ගත නොහැකි විය. ඇගේ දෑස් ඉදිරියේ නර්තනයේ යෙදෙන නර්තන කණ්ඩායමේ ශිල්පීන් අතර ඉදිරිපෙල නර්තනයේ යෙදෙන්නේ කඩවසම් තරුණයෙකි. නර්තනයක තිබිය යුතු ලාලිත්යය මනාව සනිටුහන් කරමින් නර්තනයේ යෙදෙන ඔහුගේ සිරුර මනාව නඩත්තු කර ඇත. ඔහු නර්තනයේ යෙදෙන විට ඔහුගේ පාද හා ස්පර්ශ වන වේදිකාවේ ලෑලි පොළොව ගිගුම් දෙයි.
මන්දාරාට සිහි වූයේ ඇත් රජෙකි. ඇය දෑස් විසල් කරගෙන නර්තනයේ යෙදන තරුණයා දෙස බලා සිටියා ය.
ඔහුගේ වත සිත් ඇදගන්නා සුළුය. නර්තනය පුරාවටම මදහස මුවගින් නික්ම ගිය මොහොතක් නැත. ඔහුගේ දෑස් මිණිකැට මෙන් බබලයි. එම දෑස් යොමුව තිබෙන්නේ තමා වෙතටදැයි මන්දාරාට මොහොතකට සිතුණි. එබැවින් ඇය ඇසිපිය ගසා බිම බලා ගත්තා ය. නමුත් ඇගේ අකීකරු දෑස් ඇයටත් හොරාම නැවත වරක් ඒ රුව සොයමින් වේදිකාව පුරා සැරිසැරුවේ ය.
සොයන්නට දෙයක් නැත. අනෙක් ශිල්පීන් පරදවා කැපී පෙනෙන්නට තරම් ශෝබමාන ඒ රුව බලහත්කාරයෙන්ම මන්දාරාගේ දෑස් මත ගැටෙන්නට පැමිණේ යැයි ඇයට සිතුණි.
නර්තනය නිම විය. ශාලාව සිසාරා අත්පොළසන් හඬ ගිගුම් දුන්නේ මුළු කණ්ඩායමට නොව අර එක් තනි ශිල්පියාටම යැයි මන්දාරාට සිතුණි.
“ හොඳයි. ඔබ ඒ රස වින්දේ ප්රභාෂ්වර නර්තන කණ්ඩායමේ නර්තනාංගයටයි. ඉතින් විශේෂ සිහිකැඳවීමකුත් තිබෙනවා. ඔබට මේ මනරම් නර්තනය ඉදිරිපත් කළ නර්තන කණ්ඩායම ඉදිරි සතියකදී විදේශ රටක තම හැකියා ප්රදර්ශනයට සූදානමින් සිටිනවා. ඉතින් අපේ මව් බිමේ නාමය ජාත්යන්තරයේ බබලවන්නට හැකි වේවායි අපි ඔවුන්ට හදවතින්ම සුභ ප්රාර්ථනා කිරීමට මෙය අවස්ථාවක් කර ගමු.”
නිවේදකයාගේ වදන් හමුවේ නැවත වරක් අත්පොළසන් නාදය ගිගුම් දුන්නේ ය.
“ඉතිං මේ අවස්ථාව හිමි වන්නේ වාර්ෂික සාහිත්ය උළෙලේ විශිෂ්ඨතම කාව්ය සංග්රහයට හිමි සම්මාන සහතික ප්රධානයටයි.”
නිවේදකයාගේ ඇරයුමෙන් යුවතියක් වේදිකා මස්තකයේ පෙනී සිටියා ය.
සම්මාන සහතික ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇයට සභාව ඇමතීමට අවස්ථාව හිමි විය.
“මහරගම කඳුළු! ඇත්තටම මේක මගේ පුද්ගලික අත්දැකීමක්! මේ විදිහට රෝගයකින් පීඩා විඳින්නේ ඇත්තටම මගේ අම්මා!” ඇය කඳුලක් පිස දැමුවා ය.
මන්දාරාගේ හෘද ස්පන්දනය වැඩි විය. සැබැවින්ම තමා ලියූ කෙටි කතා සංග්රහයේ ප්රධාන කෙටි කතාවේ ගැබ්ව ඇත්තේද තමාගේ කතාවයි. නමුත් තමා සුඛෝපභෝගී දිවිපෙවෙතකට සමු දී මෙවැනි කටුක දිවියකට පා තැබූවේ තම මවටත් පියාටත් ද්රෝහි වූ නිසා බව සභාවක් ඉදිරියේ ප්රකාශ කිරීමට තරම් සවිමත් හිතක් ඇයට නොතිබිණි.
“අපි රහට කියෙව්වට ලියන අය ලියන්නෙ එයාලාගෙ හදවතේ තුවාල ගැන නේද?” මන්දාරාට යාබද අසුනේ අසුන්ගෙන සිටි මැදි වියේ කාන්තාව ඇගෙන් විමසන විට මන්දාරා මදහසක් පෑවා පමණි. එය සත්යයක්මැයි පවසන්නට ඇගේ මුව විවර වූයේ නැත.
තමා මව් පියන්ට සිදු කළේ අසාධාරණයක්මදැයි ඇය කල්පනා කළා ය. තම නිවසින් විවාහය සඳහා යෝජිත තරුණයාගේ අඩුපාඩුවක් නොතිබූ බව ඇයට මතකය. මන්දාරාගේ මවට අවැසි වූයේ මන්දාරාට වඩා සැපවත් ජීවිතයක් උරුමකර දීමට ය.
නමුත් මන්දාරාට එම විවාහය අවැසි වූයේ නැත. දෙමාපියන්ගේ බලකිරීමට විරුද්ධ වී දෙමාපියන් සමග උරණව තනි තීරණයට නිවසින් පිටමං වූ හැටි ඇයට මැවුණේ සිතුවමක් විලසිනි.
ඇය සුසුමක් පිට කර කඳුලක් පිසදා ගත්තා ය.
