Phyusin Myanmar

09/08/2026

#စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးတဲ့နွေမရဲ့story

အပိုင်း(၂)

အမေနေမကောင်းလို့ စိတ်ညစ်နေတဲ့နွေမဟာ လက်ထဲလည်း အမေကို ကုစရာပိုက်ဆံမရှိလို့ ကြံရာမရတဲ့အဆုံး အကူအညီရှာသော်လည်း

''အေး အကူအညီတော့ ပေးချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့မိသားစုက ပြန်ဆပ်နိုင်ပါ့မလား”
ဆိုတဲ့ အကြည့်တွေ၊ ငြင်းပယ်စကားတွေကိုပဲ နွေမ တုံ့ပြန်ရရှိခဲ့ပါတယ်။

မာနဆိုတာထက် အမေ့အသက်က ပိုအရေးကြီးတာမို့ နွေမဟာ ဒူးထောက်မတတ် တောင်းပန်ခဲ့ရပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ တိုင်ကပ်နာရီဟောင်းလေးကို ပေါင်နှံပြီး ဆေးရုံ အရေးပေါ်ဌာနကို အမေ့ကို တွန်းလှည်းလေးနဲ့ ပို့ပေးခဲ့ရပါတယ်။

အမေ သက်သာသွားတဲ့ အဲ့ဒီညက မိုးရေနဲ့ မျက်ရည် ရောပြွန်းနေတဲ့ နွေမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာတော့ “ငါ ဘယ်တော့မှ မာနမပျက်စေရဘူး၊ ငါ့မိသားစုကို ဒီလိုအခြေအနေကနေ ရအောင်ဆွဲတင်မယ်” ဆိုတဲ့ သန္နိဋ္ဌာန်က ပိုပြီး ခိုင်မာသွားခဲ့ပါ
တယ်

ကုမ္ပဏီမှာ ရုံးအကူအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေစဉ် ကာလ...။ နွေမဟာ အမြဲတမ်း စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အွန်လိုင်းကနေ စာစီစာရိုက် ပညာကို သင်ယူဖို့ ရုံးက ကွန်ပျူတာကို အလုပ်ချိန်ပြီးမှ ခွင့်တောင်းပြီး ခဏအသုံးပြုလေ့ရှိပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ရုံးရဲ့ စာရွက်စာတမ်း အရေးကြီးဖိုင်တစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းအချို့က မနာလိုမှု၊ နှိမ့်ချလိုမှုတို့နဲ့...

“ဒီကောင်မလေးပဲ မနက်ရော ညရော ရုံးမှာ ရှိနေတာ၊ သူ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်ရမလဲ”

ဆိုပြီး နွေမကို သူခိုးအဖြစ် ဝိုင်းဝန်း စွပ်စွဲခဲ့ကြပါတယ်။ မန်နေဂျာကပါ နွေမကို ရဲစခန်းပို့မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့ပေမဲ့ နွေမဟာ မျက်ရည်မကျခဲ့ပါဘူး။

သူမဟာ ခေါင်းကို မတ်မတ်ထူ၊ အေးဆေးစွာနဲ့ပဲ ရုံးရဲ့ လုံခြုံရေး CCTV မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်

စစ်ဆေးပေးဖို့ ရဲရင့်စွာ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။

CCTV ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒီဖိုင်ဟာ အစွပ်စွဲသူ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် အိမ်ကို မှားယူသွားခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားပေမဲ့ ဘာတောင်းပန်စကားမှ မရရှိခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ နွေမကတော့ ဘာရန်ငြိုးမှ မထားဘဲ မိမိအလုပ်ကို အပြုံးမပျက် ဆက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ရိုးသားမှုကိုပဲ CEO ကြီးက အဝေးကနေ တိတ်တဆိတ် သတိထားမိခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။

#အပိုင်း(၃)ဆက်ရန်➡️👉🩷

08/08/2026

#စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးတဲ့နွေမရဲ့storyလေး

အပိုင်း(၁)

သူမနာမည်က နွေမ။ အသက်ကတော့ (၂၁) နှစ်။
နွေမ ရဲ့ ငယ်ဘဝက ရွှံ့မိုးစို၊ ဝါးထရံပေါက်နဲ့

ကတ္တရာစိမ်းတဲအိမ်လေးထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာပါ။

မနက်ဖြန်အတွက် ဆန်ရှိမရှိ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မဆင်းရဲခဲ့ပါဘူး။

"ငါတို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲချင်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အသိပညာတော့ ဘယ်တော့မှ မဆင်းရဲစေရဘူး”

ဆိုတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဆုံးမစကားကို နွေမ ရင်ထဲမှာ မြဲမြဲစွဲထားခဲ့ပါတယ်။

အထက်တန်းအောင်ပြီးနောက် မိသားစုဝမ်းရေးအတွက် နွေမ တက္ကသိုလ် ဆက်မတက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

မနက်ဆိုရင် စျေးထဲမှာ ကူရောင်း၊ နေ့လယ်ဆိုရင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရုံးအကူလုပ်၊ ညဘက်ဆိုရင်တော့ အွန်လိုင်းကနေ စာစီစာရိုက် ပညာကို ကိုယ့်ဘာသာ သင်ယူခဲ့ပါတယ်။

တစ်နေ့ကို (၄) နာရီထက် ပိုမအိပ်ရဘဲ မနက်ဖြန်အတွက် ရုန်းကန်နေရပေမဲ့ နွေမ ရဲ့ မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်း အပြုံးဆင်ထားတတ်ပြီး၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်ဓာတ်ကျ မာနလျှော့လေ့ မရှိပါဘူး။

သူများတွေ Shopping ထွက်၊ မုန့်စားနေချိန်မှာ
ညီမလေးရဲ့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းခဲ့ရပါတယ် 😣

#အပိုင်း(၂)ဆက်ရန်➡️👉

နွေမကတော့ မိသားစု ဆေးဖိုရဲ့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းခဲ့ရပ။

29/07/2026

မောင်ရွှေဇာတ်လမ်းလေးအဆုံးသတ်ပြီနော်😣

အခန်း (၄) - "အမှောင်ထုထဲမှ ရုန်းထွက်ခြင်း (သို့မဟုတ်) သံယောဇဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း"

ဆေးရုံက ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အရင်ကထက် ပိုဆိုးလာသည်။ ခြေထောက် မကောင်းလို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်တဲ့ မောင်ရွှေကို ယောက္ခမနှင့် မိန်းမဖြစ်သူတို့က ထမင်းတစ်နပ် ပေးဖို့တောင် နှမြောနေကြသည်။

ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုတွေကလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ညမှာတော့... မောင်ရွှေ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လုပ်အား၊ ငါ့ရဲ့ အသက်ကိုမှ တန်ဖိုးမထားတဲ့ ဒီနေရာမှာ ငါ ဆက်နေရင် ငါ့ဘဝ သေပွဲဝင်ရရုံပဲ ရှိမယ်..."

ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အားပြုရင်း မောင်ရွှေ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

အိပ်ပျော်နေကြတဲ့ မိန်းမနဲ့ ယောက္ခမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ပြီး၊ ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ အိမ်တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မနက်မိုးလင်းလို့ နေရောင်ခြည် သန်းလာချိန်မှာတော့... မောင်ရွှေဟာ မြို့သစ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ ခြေထောက်က နာနေသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သွားခဲ့လေပြီ။

(ပြီးပါပြီ)

#မြစိန်သန်းအဆင့်မြင့်ဆန်စက်

27/07/2026

အခန်း(၃)မှာ မောင်ရွှေဘာဖြစ်မှာလဲ➡️👉🙈

#ဆန်စက်လုပ်သားလေးမောင်ရွှေရဲ့truestory

အခန်း (၂) - "မနားရဲတဲ့ ခြေလှမ်းများနှင့် မတော်တဆမှု"

ရက်တွေ၊ လတွေ ကုန်လွန်လာပေမဲ့ မောင်ရွှေရဲ့ ဘဝကတော့ အမှောင်ထုထဲက မထွက်နိုင်ခဲ့ပါ။ ရာသီဥတုက ပူပြင်းလွန်းသလို၊ မောင်ရွှေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် အားနည်းနေခဲ့ပြီ။

ဒီနေ့ ဆန်စက်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း မောင်ရွှေ ခေါင်းတွေ မူးဝေလာသည်။ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေလာပေမဲ့ "ငါ နားလိုက်ရင် ဒီနေ့အတွက် ပိုက်ဆံရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မိန်းမနဲ့ ယောက္ခမက ရောဂါတက်ဦးမယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် အလုပ်ကို အားစိုက်ပြီး ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

အလေးချိန် ကီလို ၅၀ ရှိတဲ့ ဆန်အိတ်ကြီးကို ကျောပေါ်ထမ်းပြီး စက်ပေါ်တက်စဉ်... မောင်ရွှေ ခေါင်းမူးပြီး ခြေခေါက်လဲသွားခဲ့သည်။

"ဝုန်း!!!"

ဆန်အိတ်ကြီးက မောင်ရွှေရဲ့ ခြေထောက်ပေါ် ဖိချလိုက်သလို၊ မောင်ရွှေတစ်ယောက် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဆန်စက်က အလုပ်သမားတွေ ဝိုင်းကူကြပြီး ဆေးရုံသို့ အမြန်ပို့လိုက်ရတော့သည်။

#မြစိန်သန်းအဆင့်မြင့်ဆန်စက်

27/07/2026

အပိုင်း(၂)ဆက်ရန်➡️👉

#ဆန်စက်လုပ်သားလေးမောင်ရွှေရဲ့truestory

အခန်း (၁) - "ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်"
မောင်ရွှေ— အသက် (၂၀) ဝန်းကျင်မျှသာ ရှိသေးပေမဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ဘဝရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက ထင်ရှားစွာ နေရာယူထားသည်။ မနက် ၅ နာရီ မိုးမလင်းသေးခင်ကတည်းက ထ၊ ဆန်စက်ထဲမှာ ဆန်အိတ်တွေကို ကျောကုန်းပေါ် ထမ်းတင်ပြီး တစ်နေကုန် ချွေးဒီးဒီးကျ အလုပ်လုပ်ရသူပါ။
တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နပ်စားရတဲ့ နေ့စားအလုပ်သမားမို့၊ တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာကိုက်ခဲပြီး ဖျားချင်သလို ဖြစ်နေရင်တောင် မောင်ရွှေ မနားရဲပါ။ သူ မလုပ်ရင် အိမ်မှာ ထမင်းအိုးမှောက်မည်။
"ဟေ့ကောင် မောင်ရွှေ! နှေးလှချည်လား၊ မင်းကို ငါတို့က အလကား အစာကျွေးထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်!"
ဆန်စက်ထဲမှာ မနားတမ်း လုပ်နေရသလို၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ယောကျာ်းဖြစ်သူရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို နားမလည်တဲ့ ယောက္ခမကြီးရဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံက ဆီးကြိုနေစမြဲ။ ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ထမင်းဝိုင်းပြင်ရင်လည်း မိန်းမဖြစ်သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုပဲ အရင်နှိုက်စစ်သည်။
"ဒီနေ့ ဒါပဲ ရတာလား? မနက်ဖြန်ကျရင် အကြွေးဆပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ပိုက်ဆံ ပိုရအောင် လုပ်ခဲ့ဦး!"
မိန်းမဖြစ်သူက ငွေစကားပဲ ပြောသလို၊ ယောက္ခမကြီးကလည်း ဟင်းကောင်းကောင်းဆိုရင် မောင်ရွှေ မစားရအောင် ဖိနှိပ်ထားတတ်သည်။ ပန်းကန်ထဲမှာ ငရုတ်သီးထောက်နဲ့ ဟင်းရည်ကျဲကျဲလေးပဲ ရရှာတဲ့ မောင်ရွှေမှာတော့ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ပဲ မျက်ရည်စက်ကို မျိုသိပ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့

Mya Sein Than -မြစိန်သန်းဆန်စက်