02/03/2026
အရာခပ္သိမ္း
အပိုင္း (၂)
'' မုန္း ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကို ဖုန္းဆက္ေနာ္ ''
'' ေအးပါ ငုဝါရာ ''
'' အဟင့္😢''
'' ေဟာ ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲဟာ မငိုေတာ့နဲ႕ေနာ္ ငါ စိတ္မေကာင္းေအာင္ ''
ကိုယ့္ရဲ႕ အေကာင္းဆုံး သူငယ္ခ်င္းမေလးကို ဖတ္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္ နားလည္ေပးပါ သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ငါ ဒီလိုလုပ္မွ ျဖစ္မွာမို႔ပါေနာ္
'' ခရီးသည္မ်ား ကားေပၚ ေနရာယူလို႔ရပါၿပီေနာ္''
'' ငုဝါ ငါ သြားေတာ့မယ္ ''
မုန္း ကားေပၚတက္ၿပီး ေနရာယူလိုက္တယ္ တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးခ်င္းလို႔ လတ္မွတ္ကို၂ခုံစာ ဝယ္ထားခဲ့တာ ရန္ကုန္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးကေန ထြက္လာေတာ့ ရင္ဘက္ထဲမွာ တင္းၾကပ္လာခဲ့တယ္ ကားမွန္ျပတင္းကေန အေဝးကို ေငးေနရင္းနဲ႕ ပါးျပင္ေပၚ က်လာခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ဒီေဝဒနါေတြကို ငါဘယ္ထိ ခံေနရအုန္းမွာလဲ အရာအားလုံးကို လႊတ္ခ်ျပစ္ဖို႔ ေတြးရင္ အတိတ္ေတြက မ်က္ဝန္းထဲ အရိပ္လိုေပၚလာခဲ့တယ္
၈တန္းခန္းရဲ႕ ေဒါင့္စြန္းခုံေလးမွာ တိတ္တစိတ္ ထိုင္ေနတဲ့ အမုန္း ဒီတခါလည္း သူ ေက်ာင္းေျပာင္းရျပန္ၿပီ ဒါေရာဆို ၄ခါရွိၿပီ အမုန္း ေက်ာင္းေျပာင္းရတာ မႈန္ကုတ္ကုတ္ထိုင္ေနတဲ့ အမုန္း ဘယ္အရာကိုမွ စိတ္တိုင္းမက်တဲ့ အမုန္း ေလာကႀကီးက မတရားဘူးလို႔ ထင္ေနတဲ့ အမုန္း
'' ဟဲ့ ယုယ ဟိုေဒါင့္ကို ၾကည့္လိုက္ ''
'' အင္း ဘာလဲ ''
'' အာ့ အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့ တစ္ေယာက္ေလ ႐ုပ္က မႈန္ကုတ္ေနတာပဲေနာ္ မသိရင္ သူ႕လုပ္စာ စားေနသလိုပဲ ''
'' ခ်စ္စရာေလးပါဟ''
'' ေတာ္ပါ ယုယရယ္ ''
ယုယ အာ့တစ္ေယာက္နဲ႕ အၾကည့္ခ်င္းဆုံေတာ့ ၿပဳံးျပလိုက္တယ္ အမုန္းက ရႈတည္တည္နဲ႕ ျပန္ၾကည့္တာမို႔ ယုယ အသံထြက္ ေအာင္ ရယ္လိုက္မိတယ္
အမုန္း သူ႕ကို ရယ္ျပေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို မႀကိဳက္သလို ၾကည့္ျပစ္လိုက္တယ္ ဟုတ္တယ္ေလ လူေတြက ဟန္ေဆာင္ေနက်တာ အလကားအၿပဳံး တုေတြ ဘာလုပ္မွာလဲ အေပၚယံေတြ
'' ဟိုေလ ဒါက ငုဝါ ေနရာေလးမို႔ပါ ဟိုဘက္တိုးေပးလို႔ရတာ ''
အမုန္း အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုးဟပ္ျဖဴေလးလို ေကာင္မေလး သူထထြက္ေပးဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္
'' ဟိုေလ ရတယ္ေလ တို႔၂ေယာက္အတူထိုင္လို႔ ရေနတာပဲ ''
'' ......''
'' တို႔နာမည္က ငုဝါတဲ့ နင့္နာမည္ေရာ''
'' အမုန္း ''
'' ဘာႀကီး နင့္နာမည္ကလည္းဟာ ဘယ္လိုႀကီးလဲ ''
'' အာ့ပဲေလ အာ့လိုပဲ ေခၚေပါ့ ''
'' အင္းပါ အင္းပါ ''
အမုန္းရဲ႕ တည္ၿငိမ္ခ်က္က ဒီေက်ာင္းမွာ ၿမဲေတာ့တာပါပဲ သူ႕ကို နားလည္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး ငုဝါရွိေနတာေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ထင္တယ္ တေျဖးေျဖးနဲ႕ အခုဆို အမုန္းတို႔ ၁၀တန္းကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ အရပ္ရွည္ရွည္ မ်က္ခုံးေကာင္းေကာင္း ထူးျခာဆုံးက အၿမဲေစ့ပိတ္ထားတဲ့ ႏုတ္ခမ္းေတြပဲ လူတိုင္းရဲ႕ အၾကည့္ေတြ ၂ခါျပန္ေငးရတဲ့ အမုန္းဟာ ထူျခားစြာပဲ LGBTတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ သူကို ခ်င္းကပ္လာေသာ ေယာက်္ားေလးတိုင္းကို ျငင္းလႊတ္ခဲ့တဲ့ အမုန္း
'' မုန္း ''
'' ဘာလဲ ပိုးဟပ္''
'' ေခၚျပန္ၿပီး အာ့လို မေခၚနဲ႕ဆိုတာကို ''
ႏုတ္ခမ္းဆူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး အမုန္း ငုဝါကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ေကာက္ရသလိုကို ခ်စ္တာ
''အြန္းပါ ကဲေျပာပါ ခ်စ္ညီမေလးဗ်''
'' ဟီးး သူရက နင့္ကို ႀကိဳက္ေနတာ အသည္းအသန္ေနာ္ ''
'' ဟုတ္လား ''
'' အယ္ နင္ စိတ္မဝင္စားဘူးလား ''
''ဟင့္အင္း''
အမုန္း အၿပဳံးနဲ႕ပဲ ျငင္းလိုက္ေတာ့တယ္ ဟုတ္တယ္ အမုန္း ေယာက်္ားေတြကို စိတ္မဝင္းစားဘူး အခုခ်ိန္ထိေတာ့ အမုန္းဘဝမွာ ငုဝါဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး
နဲ႕ အဆင္ေျပေနတာပါပဲ ေတာ္ၿပီေလ အမုန္းေလာဘမႀကီးေတာ့ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြက သူ႕ဘဝထဲကို ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိ လွလွပပေလး ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္
အမုန္းေက်ာင္းဆင္းေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာခဲ့တယ္ ဒီေန႕ ငုဝါ ေက်ာင္းမလာတာေၾကာင့္ အမုန္းတစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္
'' နင္တို႔ေနာ္ ငါ ဆရာမနဲ႕တိုင္မွာ ''
လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အၿမဲ ေအာက္ကို ငုံ႕ၾကည့္ၿပီးေလွ်ာက္တဲ့ အမုန္း အသံလာရာကို အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔အတန္းထဲက အေခ်ာဆုံး ေကာင္မေလး ယုယႏြယ္ ေဘးမွာက အတန္းထဲက ဂ်ေလဘီ ေခါင္းေဆာင္ စိုးႀကီးတို႔ သူ အသာပဲ ေရွာင္ထြက္ခဲ့လိုက္ဖို႔ ေတြးလိုက္ၿပီး သူတို႔ကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္
'' ဟယ္ အမုန္း ငါ့ဆီ လာတာလား ငါေစာင့္ေနတာ ''
သူ႕လက္ကို လာတြဲတဲ့ ယုယကို သူၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကူညီပါဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ သူ စိုးႀကီးတို႔ ကို ၾကည့္လိုက္တယ္
'' အမုန္း ငါတို႔ ယုယနဲ႕ ရွင္းစရာရွိလို႔''
'' သူမွ မေျပာခ်င္တာ ဘာလို႔လဲ ''
ေက်ာင္းတိုင္းမွာ အၿမဲျပႆနာေတြတက္လာခဲ့တဲ့ အမုန္းကို လူတိုင္းေရွာင္က်တယ္ အမုန္း ႐ုပ္က ႐ူတည္တည္ တကယ္လုပ္မယ့္႐ုပ္ ၿပီးေတာ့ အမုန္းရဲ႕ ေနာက္ခံ အမုန္းအေၾကာင္းကို ဘယ္သူမွ ေရေရရာရာ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိက်ဘဴး ေက်ာင္း ဆုေပးပြဲတိုင္ မိဘစုံညီ ဘာပြဲျဖစ္ျဖစ္ အမုန္းမတက္ဘူး ဆုရလည္း တက္မယူဘူး ဒါေပမယ့္ အရင္ေက်ာင္းေတြမွာ ျပႆနာ တက္ခဲ့တိုင္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႕ၿပီးခဲ့ရတာ အမုန္းေနာက္ခံ အသိုင္းအဝိုင္းက အရာရွိ ထိပ္တန္းေတြ ပိုက္ဆံရွိ သူေဌးႀကီးေတြ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေျပာက်ေပမယ့္ ဒီေန႕ထိ ေရေရရာရာ မသိခဲ့က်ေသးဘူ အခုလည္း အမုန္းနဲ႕ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ဖို႔ စိုးႀကီးတို႔ နဲနဲေတာ့ ေၾကာက္က်တယ္
'' နင့္ေရွ႕မွာပဲ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေရာ ''
အမုန္း ယုယကို ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ ေခါင္းခါျပတယ္
'' မေျပာခ်င္ဘူးတဲ့ ''
စိုးႀကီးတို႔ အဖြဲ႕ ယုယကို အံႀကိတ္ၾကည့္ၿပီး ထြက္သြားက်တယ္ အမုန္း သူ႕လက္ေမာင္းကို မလႊတ္တန္း ကိုင္ဆုတ္ထားတဲ့ ယုယကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး
'' ငါ သြားေတာ့မလို႔ နင့္လက္ကို လႊတ္ေပးေတာ့ ''
'' ေၾသာ္ အင္း ေက်းဇူးေနာ္''
အမုန္း လွည့္ထြက္ခဲ့ေတာ့ မသိမသာခုန္လာတဲ့ ဘယ္ဘက္ရင္အုံ ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါေစနဲ႕ အမုန္းက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အယုံအၾကည္မရွိတဲ့သူေလ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ အာ့အခ်ိန္က ေတာင္းဆိုခဲ့သမွ် ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ ဇာတ္ဆရာႀကီးက အမုန္းဘဝကို သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္ထင္ပါတယ္. အမုန္း ဒီတခါလည္းေတာင္းဆုေတြ မျပည့္ခဲ့ျပန္ပါဘူး
'' ဟုတ္ကဲ့ ခရီးသည္မ်ားခင္မ်ား က်ေနာ္တို႔ မနက္စာသုံးေဆာင္ရန္ ကားေခတၱခဏ ရပ္နားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လူႀကီးမင္း အဖိုးတန္ပစၥည္းမ်ား စာ႐ြတ္စာတန္းမ်ားကို ကိုယ္နဲ႕တပါတည္း ယူေဆာင္သြားက်ပါဗ်ာ ''
စပ္ပါယ်ယာရဲ့ အသံေၾကာင့္ အမုန္း အေတြးစတို႔ ရပ္တန့္သြားခဲ့တယ္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ၿပီး ေအာက္ဆင္းေတာ့ ဆိုင္ထဲဝင္သြားက်သဴတို႔နဲ႕ ဆန့္က်င္ဘက္ ကားလမ္းဟိုဘက္ကို ကူးခဲ့လိုက္တယ္ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေဒသမို႔ အမုန္း ဟိုဒီ ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ကြၽန္းစိုက္ခင္းေတြ နဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့ ထမင္းဆိုင္ကလည္း တဆိုင္ပဲရွိတဲ့ ေနရာပဲ အမုန္း ေဆးလိပ္ဗူးထဲကေန ေဆးလိပ္ထုတ္ၿပီး ေသာက္လိုက္တယ္ အမုန္းအတြက္ အစာစားျခင္းနဲ႕ ကင္းကြာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီေလ ဒီခံစားမႈႀကီးထဲ ေလွာင္ပိတ္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ၿပီ အမုန္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္တယ္ အာ့လို အေငြ႕ေလးေတြအေနနဲ႕ ငါ ပ်ံ့ႏွံ႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္ခဲ့တာ ကံဇာတ္ဆရာႀကီးေရ အခုခ်ိန္ထိ အမုန္းဘဝကို ခ်ယ္လွယ္လို႔ မဝေသးဘူးလားဗ်ာ....
