20/07/2026
Худагт амьдардаг мэлхийд далайг тайлбарлаж болдоггүй.” 🐸🌊
Хүн бүр ижил үгийг сонсдог ч, ижил түвшинд ойлгодоггүй.
Учир нь ойлголт нь сонссон үгээр бус, туулсан амьдрал, хуримтлуулсан туршлага, төлөвшсөн ухамсраар хэмжигддэг.
Бид заримдаа бусдыг өөрчлөх гэж, үнэнийг ойлгуулах гэж, ухааруулах гэж асар их хүч зарцуулдаг. Гэвч цаг нь болоогүй хүнд хамгийн үнэн үг хүртэл утгагүй сонсогдоно.
Харин цаг нь болсон хүнд ганцхан өгүүлбэр, ганцхан учрал, эсвэл нэгхэн агшин бүхэл бүтэн амьдралыг нь өөрчилж чаддаг.
Тиймээс хүн бүрийг хүчээр сэрээх гэж оролдох нь боломжгүй. Ухаарал бол бусдын тулгалтаар бус, дотоод бэлэн байдлаас төрдөг.
Цэцэг өөрийн цагтаа дэлгэрдэг шиг, ухамсар ч өөрийн цагтаа нээгддэг.
Зарим хаалга гаднаас түлхээд онгойдоггүй. Дотроосоо бэлэн болсон үедээ л нээгддэг.
Хэн нэгэнд хугацаа хэрэгтэй.
Хэн нэгэнд алдаа хэрэгтэй.
Хэн нэгэнд амьдралын сорил хэрэгтэй.
Хэн нэгэнд чимээгүй ажиглалт, гүн эргэцүүлэл, хүлээн зөвшөөрөх зориг хэрэгтэй.
Иймээс хүн болгонд заавал зөвлөгөө өгч, өөрийн ойлгосныг хүчээр ойлгуулахыг хичээхээ больсон. Учир нь тухайн хүний ухаарах цаг нь болоогүй бол миний мэдсэн бүхэн түүнд ямар ч үнэ цэнгүй. Харин цаг нь ирэхэд өмнө нь сонсож өнгөрсөн ганцхан үг хүртэл гэнэт утгаа олдог.
Цаг нь болох үед зангилаа өөрөө тайлагддаг. Гэвч тэр мөчийг ойртуулах нэг л зүйл бий. Тэр нь өөрийн хичээл зүтгэл, зөв давталт, тасралтгүй эргэцүүлэл, ухамсрын өсөлт юм.
Хүн өөрийн амьдралыг жинхэнээсээ ухаарч эхэлсэн мөчөөс илүү ухаалаг биш, харин илүү сэрүүн; илүү их мэдлэгтэй биш, харин илүү үнэн; илүү урт насалдаг биш, харин илүү утга учиртай амьдарч эхэлдэг.
