08/09/2025
20 насандаа очмоор байна … (хэсэг 1)
Тэр одоо хэдийн 40 нас хүрчээ. 2 хүүхдийн ээж, нөхрийнхөө халамжит хань болоод 20 жилийг үдсэн байна. Өнгөрсөн хугацаанд тэрээр сайн ээж, сайн хань, сайн ажилтан байхыг хичээсэн. Үүндээ ч өөрөө сэтгэл хангалуун, өөртөө итгэлтэй амьдарч ирсэн билээ.
Гэтэл… тэр ийнхүү өнгөрсөн амьдралаа эргэн бодоход хүргэсэн нэгэн явдал саяхан түүнд тохиолджээ. Хотын төвийн нэгэн кофешопийн цонхоор харж өнгөрснөөсөө өөрийнхөө бурууг хайж буй энэ бүсгүйг Наран гэдэг. Нар мандахад аав ээждээ баяр баясал болж мэндэлсэн түүнийг аав нь үргэлж НАР шиг гэрэлтэж яваг гэсэндээ Наран хэмээн нэрлэжээ. Өсөх насандаа аав ээжийнхээ алган дээр бөмбөрч, хүнээс муу муухай үг сонсож үзээгүй тэр дэврүүн, дэгэж дэрвэж явсан 20 насандаа Төмөртэй танилцаж тоонот гэрт толгой холбосон билээ. “Нарыг хүн бүр хүсдэг ч сүүдэр хайдаг” гэж аав нь битүү утгатай үг хэлээд дурамжхан байсан ч охиноо аз жаргалтай байгааг хараад Төмөрт охиноо даатгаж охиныхоо төлөө өдөр бүр залбирч явдаг болсон.
Нарангийн араас залуучууд гүйдэг байсан ч өөртөө итгэлтэй, омголон зантай түүний сэтгэлийг Төмөр л татаж чаджээ. Тэр өөрийгөө азтайд тооцож, бүхнийг гэр бүлийнхээ төлөө зориулж явсан ч “Чамайг санаад байна, хэзээ уулзах вэ” гэж нөхрийнхөө хэн нэгэн рүү бичсэн зурвасыг олж уншаад ёстой нүдэндээ итгэхгүй өөрийгөө өвдтөл чимхэж үзсэн бөгөөд хэр хугацаанд чимхэснээ мэдэхгүй, гэнэт аймшигтай өвдөхөд сэхээ орж сандарч чичирсэндээ нөхрийнхөө утсыг унагаад дэлгэцийг нь хагалж орхижээ. Энэ чимээнээр сэрсэн нөхөр нь эхлээд эхнэрээ бие нь муудав уу гэж сандарсан ч утасныхаа дэлгэцийг эвдэрсэн байгааг хараад гэнэт огцом уурлан, хараал тавьж түүнийг салгалсан бүтэлгүй авгай гэх мэтээр хэлж утсаа асаах гэж оролдоно.
Өмнөх шокны байдлаасаа гараагүй Наранд нөхрийн энэ үйлдэл нүднээс нь гарах нулимсан дунд нэг бүдгэрч, нэг тодорч чих нь шуугиж хэлсэн үгнүүд нь орж гарна. Тэр дундаас “бүтэлгүй авгай” гэдэг үг л түүнд их чанга сонсогджээ. Энэ дуунаар охин нь сэрж уйлаад өрөөнийх нь үүдэнд зогсож байгааг тэр хараад юу ч хэлсэнгүй охиноо тэврэн өрөө рүү нь явжээ. Түүнд юу ч сонсогдохгүй, зөвхөн зурвас л нүдэнд харагдан яг л ухаан санаа нь самуурсан хүн шиг болсон ч охиноо тайвшруулж унтуулах ёстой гэдгийг зөнгөөрөө мэдэрч байлаа. “ЯАГААД…” гэдгээс өөр үг түүний аманд орж ирсэнгүй. Яагаад, яагаад гэж амандаа үглэсээр тэр охиноо тайвшраад унтсаныг, өглөө болсонг ч анзаарсангүй. Ийм зүйл байдаг гэдгийг мэддэг ч ингээд өөрт нь ирнэ гэж төсөөлж байсангүй. Хүүгийнх нь утасны сэрүүлэг дуугарахад тэр өглөө болсонг мэдэж, охиноо сэрээхгүй гэсэндээ сэмхэн босож хүүхдүүдийнхээ өрөөнөөс гарч гал тогооны өрөөнд очлоо. Нөхрөө босохоор юу хэлэх вэ, үнэн боловуу эсвэл би андуурч уншив уу гэсэн бодлууд эргэлдсээр өглөөний цайгаа бэлтгэн нөхөр хүү 2-оо дуудан сэрээв. Нөхөр нь ууртай босч ирэн утсаа асаах гэсэн ч бүтэлтэй зүйл болсонгүй тул хүүгийнхээ хуучин утсыг хайж олоод түүний бэлтгэсэн цайг ч уусангүй хүүгээ хурдлуулан авч гарлаа. Хүүгийнх нь хичээл өглөө ордог тул нөхөр нь хүргэж өгдөг бөгөөд Наран охиноо цэцэрлэгт нь өгөөд ажилдаа явдаг байдал өнгөрсөн намраас хойш үргэлжилжээ. Тэд амралтын өдрөөр гэр бүлээрээ гадуур явбал нөхөртэйгээ хамт гардагаас бусад үед тус тусдаа явдаг юм байна гэдгээ тэр сая л анзаарлаа. Өмнөх шигээ дотно дулаан байдал, түгжрээд зогсохдоо ч аз жаргалтайгаар юм ярьж инээдэг үе нь хүү нь сургуульд орж, тэр дахин жирэмсэн болсоноос хойш байхгүй болсонг тэр өнөөдөр л анзаарч. Учир нь өдөр тутмын завгүй амьдрал, хүүхэд сургууль, цэцэрлэг, ажил, гэрийн ажил гээд ар араасаа хөврөх ахуйн ажилдаа дарагдаад нөхөртэйгээ ч дотно байх цаг зав гардаггүй байж гэдгийг аягаа угаахдаа бодон зогсоно.
- Ээжээ гэх дуунаар эргэн харвал охин нь нүдээ нухлан зогсох бөгөөд ээжээ багшдаа явъя, багшдаа явъя гэж шулганана. Цэцэрлэг орох цаг дөхөж байгаа тул охиноо хувцаслан, тэврээд гарч гүйлээ. Яарч сандран машин дээрээ гүйж иртэл машиныг нь таглаад өөр машин тавьсан байх бөгөөд дугаар луу нь залгасан ч утсаа авсангүй. Цаг хэд болж байгааг ч анзаарахгүй бодолд дарагдсандаа өөрийгөө зэмлэн цэцэрлэг рүү охиноо тэврэн гүйлээ. Азаар сайхан ааштай жижүүр таарч 5 мин өнгөрсөн ч хаалгаа онгойлгон тэр 2-ыг оруулан дараа дахиж битгий хоцроорой гэв. Наран охины багшаас уучлалт гуйн охиноо ангид нь оруулав. Жижүүрт талархлаа илэрхийлэн цэцэрлэгээс гарч явахдаа гэнэт нэг л эвгүй санагдаад хөл рүүгээ харвал таавчиктайгаа явж байх нь тэр.
- За байз, ажлаас хоцрох гээд байдаг яая даа гэж бодохтой зэрэгцэн автобусны буудал дээр ажлынх нь зүг очдог автобус ирж байгааг хараад гүйж очоод суучихлаа. Гэрийн шаахайтай явж байгаа нь түүнд ерөөсөө эвгүй санагдсангүй, тэрээр автобусны хамгийн арын суудалд суун цонхоор ширтэн явна. Автобусанд суух нь ховордсон бөгөөд оюутан байхдаа л ингэж автобусны араас гүйж суудаг байснаа санан өөрийн мэдэлгүй инээмсэглэв. Гудамжаар явах бүх хүмүүс нэг тийш яарсан, яагаад ч юм нүүрэнд нь огт баяр баясалгүй юм шиг санагдана. Өмнө өөрөө жолоо барьж ажил гэр гэж яарч явдаг тэрээр хүмүүсийг тухтай анзаарч харж байгаагүй юм байна гэж бодов. Өнөөдөр яагаад ч юм анзаарч байгаагүй зүйлсээ анзаарсан мэт бодон автобуснаас буун алхсаар ажил дээрээ хоцорч иржээ. Хоцорч ирсэндээ бухимдан машиныг нь таглаж тавиад утсаа аваагүйг гэнэт санан машины эзэн рүү нилээд ууртайгаар “Хүний машин таглаж тавьсан бол утсаа авч бай!!! Өөрөөс чинь болж би өнөөдөр ажлаасаа хоцорч цалингаасаа хасууллаа. Нас биенд хүрсэн хүн байж хариуцлагатай баймаар юм” гэж зурвас илгээж орхив.
