22/05/2026
ХАМГИЙН ИХ УЙЛСАН ХҮН ХАМГИЙН ЖИНХЭНЭЭСЭЭ ИНЭЭЖ ЧАДДАГ.
“Зовлонг ойлгосон хүн жинхэнээсээ инээж чаддаг.”
Тэр хүн амьдрал үргэлж сайхан биш гэдгийг...
Нурах ямар байдгийг...
Ганцаараа үлдэх ямар байдгийг ...
Тэсэх ямар байдгийг ...
Өөрийнхөө дотор хүртэл төөрдөгийг…
Хамгийн их хайрласан зүйлээ алддагийг…
Өглөө сэрэх ч хэцүү өдрүүд байдгийг…
Амьдралыг үргэлж барих боломжгүйг...
Хүн, хайр, харилцаа, бие, цаг хугацаа.
Бүгд өөрчлөгдөхийг... мэддэг.
Амьдралыг ялсан юм шиг биш.
Амьдралтай эвлэрсэн юм шиг инээдэг.
Бүхнийг мартсан учраас биш.
Бүгдийг мэдэрсэн учраас.
Өвдөлт байхгүй болсон учраас биш.
Өвдөлтийг таньдаг болсон учраас.
Тийм болохоор тэр инээд өнгөц хөнгөн биш. Гүн.
Энэ мөч мөнх биш. Тийм болохоор л үнэ цэнэтэй... гэж...
Уйлж чаддаг хүн шиг..
Алдсанаа мэддэг хүн шиг...
Маргааш юу ч өөрчлөгдөж болохыг мэддэг хүн шиг инээдэг.
Тэр инээдэнд гуниг , талархал, амьд байгаа мэдрэмж бий.
Тэр инээдний цаана өвдөж үзсэн, гэхдээ хатуу чулуу болоогүй хүн байдаг.
Өвдөж байсан ч зүрхээ хаагаагүй
Нурж байсан ч өөрийгөө орхиогүй
Айж байсан ч зугтаагүй...
Унахдаа ч өөрийгөө тэвэрч боссон...
Харанхуйг үзсэн мөртлөө харанхуй болоогүй ...хүн.
Тийм болохоор, хамгийн их уйлсан хүн хамгийн жинхэнээсээ инээж чаддаг.
Учир нь тэр хүн амьдралын үнэ цэнийг аз жаргалтай үедээ биш,
алдсаныхаа дараа…
нуран унасныхаа дараа…
дахин босохдоо… илүү гүн ойлгосон болохоор...
Тэр инээд бол юу ч болоогүй хүний хөнгөн инээд биш.
Юу ч болсон бай амьдралаа хайрласаар үлдсэн сэтгэлийн инээд юм.
Жинхэнэ гэрэл гэдэг харанхуй үзээгүй хүний гэрэл биш.
Харанхуй дундуур алхсан мөртлөө гэрлээ унтраагаагүй зүрхний гэрэл...юм.