16/03/2026
Өчигдөр өдөр 14 цагийн үед би эмээтэйгээ Баянзүрх зах руу хүнс цуглуулах гэж явлаа. Эмээ маань жаахан хөл муутай, би ч жирэмсэн, төрөх дөхсөн болохоор алхам бүртээ анхааралтай алхаж байлаа. Замын голд гэрэлтэн зогсох автобусны буудал дээр ирэхэд бид хоёрын цүнхтэй миний гартаа барьсан нарийн боов, бичиг баримт хослуулан байсан зүйлс нэг залуу гэнэт шүүрээд гүйчихэв.
Би айж балмагдан орилсон ч хүмүүс чимээгүй өнгөрөөд, эмээ маань миний мөрөн дээр гараа тавин санаа алдав. Тэгтэл гэнэт хойноос нь нэг хүү хөөж гүйгээд нөгөө хүн шууд шидчихээд зугтчихав, Энэ хүү ирээд:
— “Эгчээ, юмаа бүрэн байна уу? Шалгаарай !”
гэж хэлэв. Түүний гараас миний цүнхийг аваад шалгах зуураа би бүхий л зүйлээ бүрэн авчээ. Нарийн боов, бичиг баримт, утас, гэрийн түлхүүр гээд хамаг гол зүйл минь буцаж ирсэнд бид хоёр бөөн баяр болов.
Эмээ маань инээмсэглэн:
— “За миний хүү, үнэхээр их баярлалаа!”
гэхэд хүү инээмсэглэн:
— “Та хоёр зүгээр үү?”
гэж асуув. Би гайхаж:
— “Нэр чинь хэн бэ, аль нутаг вэ, хотынх уу, хэдэн настай вэ?”
гэж асуухад хүү мэндийн тод инээмсэглэлтэйгээр:
“Намайг Бат-Эрдэнийн Ганзориг гэдэг, Увс аймгийн Давст сумынх, одоо 19 настай”
гэж хэлэв.
Тэр өдрийн тусламж, хүүгийн шударга зан, хүний төлөө сэтгэл зүрх нь намайг гүнхэн сэтгэлд хүргэлээ. Эмээ аав, ээжид нь хүүгээ ийм сайхан хүмүүжүүлсэнд талархаж, би өөрийн хүүг төрөхөд Ганзориг гэж нэр хайрлахаар шийдлээ.
Энэ өдөр миний амьдралын хамгийн сайхан, сэтгэл хөдөлгөсөн мөчүүдийн нэгээр үлдлээ. Хүмүүс ээ, заавал шэйрлээд өгөөрэй, хүний нэг өдрийн сайхан үйлдэл хэрхэн хүний амьдралыг гэрэл гэгээтэй болгож чаддагийг мэдрээрэй. ❤️🙏
