17/04/2026
De zeebenen zijn weg.�De vloer beweegt niet meer.�De koffie blijft eindelijk in de mok.
Alles klopt weer.
Maar iets schuurt.
Want ergens daarachter�zit hij nog steeds.
De man die twaalf uur lang�door de Drake werd heen en weer geslagen.�Die wist hoe klein je bent�als de zee besluit dat jij niets te zeggen hebt.
Vraag hem naar die reis…�en je ziet het meteen.
De blik verandert.�En korte stilte valt.�En ergens verschijnt hij weer.
Niet de man van het vaste land.�Maar degene die daar stond.
Aan het roer.�Wind in zijn gezicht.�Geen zekerheid. Geen controle.
Alleen de keuze om te blijven staan.
De wereld gaat door.�Afspraken. Agenda’s. Regels.
Maar diep vanbinnen�waart nog steeds iets rond�dat zich daar niets van aantrekt.
Een kapitein.�Een zeebonk.�Misschien zelfs een piraat.
En eerlijk?
Die gaat niet meer weg.
⚓�ZEEVROUW�For those who refuse to dock.
