Rouwbegeleiding

Rouwbegeleiding Ik ondersteun gezinnen in ieders eigen rouwproces om het leven samen weer op te kunnen pakken.

10 jaar R'auVieren-Verbinden -VerdiepenIn September is het precies 10 jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en ...
27/08/2026

10 jaar R'au
Vieren-Verbinden -Verdiepen

In September is het precies 10 jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en me inschreef bij de Kamer van Koophandel. De naam R'au is gebleven maar kreeg vorig jaar door Eveline ✨ Branding & Merkbeleving een ander jasje wat beter paste.

Alle momenten, keuzes, successen, teleurstellingen, twijfels en heel veel ontmoetingen zijn de slingers van mijn ondernemersreis.

Ik bleef mijn uitdagingen aankijken en leerde om te luisteren naar wat klopt, ook al was dat niet altijd gemakkelijk.
Ik kwam voor dichte deuren, vloekte menigmaal maar bleef geloven en focussen op een juiste sleutel.

Ik werkte aan mezelf, dook in mijn geschiedenis, patronen en overtuigingen.

En nu is het tijd om te vieren, terug te blikken en vooruit te durven dromen ook al ben je zoals ik 63. Leeftijd speelt geen rol als je doet waar je hart sneller van gaat kloppen.

Op donderdag 24 September organiseer ik daarom een bijzondere ondernemers dag met plek voor 18 vrouwelijke ondernemers.

Een dag vol ontmoeting, verbinding en verdieping. Met een heerlijke high tea, een mooi en inhoudelijke programma en muziek van Dyanne Sleijpen | Storytelling & Verbinding die mijn reis in lied en woord zal begeleiden.

Wil jij er graag bij zijn.
Stuur dan een bericht naar:
[email protected]



Een klein w e e t j e  over hoe het ooit begon… 🤍 10 jaar geleden.Op 21 september, de geboortedag van mijn zoontje Axel,...
25/08/2026

Een klein w e e t j e over hoe het ooit begon… 🤍 10 jaar geleden.

Op 21 september, de geboortedag van mijn zoontje Axel, zat ik ’s avonds achter mijn computer.

Na weken bedenken en uitvogelen lukte het me die avond eindelijk om een Facebookpagina voor mijn praktijk R’au te maken 😊

Mijn praktijk was al gestart maar die Facebookpagina voelde als een eerste echte stap naar buiten.

En nu, 10 jaar later, vind ik het bijzonder dat juist deze datum steeds met mijn ondernemersreis verbonden is gebleven.

Want mijn reis als ondernemer is niet alleen ontstaan uit een idee of een beroep. Het is ook gevormd door alles wat ik in het leven heb meegemaakt, waaronder het verlies van Axel.

Zijn gemis werd uiteindelijk een belangrijk fundament onder wat ik nu voor anderen mag betekenen.

En daarom gaan we in de week van 21 September 💧Vieren - Verbinden - Verdiepen
💧Stilstaan - Delen - Vooruitkijken
💧Tekenen - Vertragen - Verbinden

Volg mijn berichten mocht je ergens graag erbij willen zijn. 🤍



🍀T R  O T S In 2005 overleed jullie vader en bleef ik achter met drie schoolgaande kinderen. Vaak heb ik me afgevraagd: ...
18/08/2026

🍀T R O T S

In 2005 overleed jullie vader en bleef ik achter met drie schoolgaande kinderen. Vaak heb ik me afgevraagd: hoe krijg ik het als alleenstaande ouder allemaal op de rit? Hoe kan ik jullie geven wat jullie nodig hebben? Hoe doe ik dat zonder iemand om mee te sparren, zonder jullie vader om samen mee te overleggen over hoe jullie opgroeien? Wat zal er van jullie worden? Wat zullen jullie later gaan doen?

Duizend-en-een vragen gingen er door mijn hoofd. Vragen waar ik vaak nachten van wakker heb gelegen, maar waarvan jullie misschien wel, of misschien helemaal niets, hebben gemerkt.

En als ik dan vandaag, op de dag van de bruiloft van onze jongste, zo intens geniet van dit bijzondere moment, kan ik maar één ding voelen: enorme trots.

Trots op waar jullie nu staan. Trots op wie jullie zijn geworden en op wat jullie allemaal hebben bereikt.

En misschien is dat wel het mooiste antwoord op al die vragen die ik vroeger had.



Een p l e k  vol liefde voor p a p a 🤍Voor kinderen is het zo belangrijk dat er ook aandacht is voor hén.Tijdens het zie...
06/08/2026

Een p l e k vol liefde voor p a p a 🤍

Voor kinderen is het zo belangrijk dat er ook aandacht is voor hén.
Tijdens het ziekteproces van hun papa, in de week naar het afscheid toe, maar zeker ook daarna.

Kaartjes, speciaal voor jou geschreven.
Van je juf. Je voetbaltrainer. Je beste vriend(in).
Een klasgenoot, de directeur, of de mensen van de bso waar je elke dinsdag zo graag naartoe gaat.

Samen met z’n vieren maakten we er een bijzondere plek van.
Er was ruimte voor stilte.
Er werd geschreven.
En langzaam vulde de muur zich met tekeningen.

Het bracht rust. Het voelde goed.
En bovenal was het zó waardevol voor deze drie broers.

Vlak voor de zomervakantie verzamelden we alles van de afgelopen twee weken in een doos.
Om er binnenkort een mooie herinneringsmap van papa van te maken. ✨




Een kop koffie, even geen mamaIk kijk op de klok en zie door het raam dat je de oprit op rijdt. Je komt me ophalen om sa...
04/08/2026

Een kop koffie, even geen mama

Ik kijk op de klok en zie door het raam dat je de oprit op rijdt. Je komt me ophalen om samen een kop koffie te gaan drinken. Het is een hele tijd geleden dat we dit als vriendinnen hebben gedaan.

Mijn dagen werden opgeslokt door alle zorg die er thuis was ontstaan, vanaf de diagnose die we drie jaar geleden kregen. Alles draaide om zorgen, regelen, volhouden en er zijn. Voor hem, voor de kinderen, voor ons gezin.

Nu ben je er niet meer.

En ineens moet ik opnieuw mijn draai zien te vinden. Zoek ik naar een manier om mijn dagen in te vullen. Vraag ik me af of ik wel of geen afspraken buiten de deur moet maken. Alsof ik opnieuw moet leren leven in een wereld die gewoon doorgaat, terwijl de mijne voorgoed veranderd is.

En vandaag kom jij me ophalen.

Voor een kop koffie. Voor even samen zijn. Voor een gesprek dat niet over zorg, ziekte of afscheid hoeft te gaan.

Misschien is dit wel onderdeel van opnieuw mijn weg vinden. Weer ervaren wat mij energie geeft, wat me goed doet en waar ik even mezelf kan zijn. Niet in plaats van de rouw, het verlies en het gemis, maar ernaast.

Want ook als het verdriet er altijd zal zijn, mag er langzaam weer ruimte komen voor momenten die mij iets geven. Voor verbinding, voor vriendschap, voor een lach.

Voor het opnieuw ontdekken van wie ik ben, naast alles wat ik ben geworden.



Over een paar weken stapt mijn allerjongste, Steef, in het huwelijksbootje. 💍Wat kijk ik ernaar uit en tegelijk voel ik ...
18/05/2026

Over een paar weken stapt mijn allerjongste, Steef, in het huwelijksbootje. 💍

Wat kijk ik ernaar uit en tegelijk voel ik ook die andere kant. De lege plek naast mij. De plek van jouw vader, Wim, die er al sinds je zesde niet meer bij is.

Juist op dit soort momenten is hij zó dichtbij. In mijn gedachten, in mijn gevoel, alsof hij er toch een beetje bij is.

Afgelopen zaterdag vond ik bij mijn outfit een sieraad dat precies dat gevoel vangt. Iets kleins, maar met zoveel betekenis. Iets waardoor ik hem die dag bij me kan dragen. Waardoor het voor mij niet alleen “ik” is, maar ook weer even een stukje “wij”.

Een foto houd ik nog heel even voor mezelf. Die deel ik na het huwelijksfeest. Voor nu blijft het een kleine verrassing tot we elkaar die dag zien. 🤍



Praten is niet altijd genoeg.Soms zit verdriet vast op plekken waar woorden niet bij kunnen.Door creatief bezig te zijn....
16/04/2026

Praten is niet altijd genoeg.

Soms zit verdriet vast op plekken waar woorden niet bij kunnen.

Door creatief bezig te zijn. Zoals bv werken met klei of andere materialen ontstaat er ruimte. Inzicht. Rust.

Dat is precies wat we gaan doen tijdens de thema-avond Rouw & Creativiteit.

Geen ervaring nodig. Alleen een moment voor jezelf.

Maandag 4 mei | 19.00-21.00 | €22
Reeweg 62 Landgraaf | 10 plekken




Ze kijkt in de doos met garen 🧵 en twijfelt.Welke draad staat voor haar leven?En hoelang mag die eigenlijk zijn?Vandaag ...
08/04/2026

Ze kijkt in de doos met garen 🧵 en twijfelt.
Welke draad staat voor haar leven?
En hoelang mag die eigenlijk zijn?

Vandaag begonnen we met iets bijzonders:
een tijdlijn van 0 tot nu.
Met kleuren, materialen en herinneringen.

Voorzichtige vingers worden aangezet.
Haar lichaam doet mee.
Ze graaft, voelt, herinnert.

En dan komt het besef.
Zacht, maar raak.

💔Al haar verliezen resoneren nog steeds.

Nooit eerder stond ze stil.
Metselde muurtjes, overleefde en ging door.

tot nu

Vandaag gaf ze haar verhaal vorm.
Niet met woorden alleen maar aanvullend met materialen.

“Wat is dit fijn” zegt ze.

Misschien herken jij dit.
Dat je bent doorgegaan en weinig stil gestaan bij wat je hebt verloren of moeten achterlaten.

Wat als je jezelf dat moment wel gunt?

💛 jouw verhaal mag gezien worden
💛 jouw rouw mag gevoeld worden
💛 jij mag stilstaan

Waar zou jouw eerste draad beginnen?





Nog drie dagen… en dan is het weer zover.Soms stel je doelen. Grote doelen.Met een plan, met doorzettingsvermogen, met a...
01/04/2026

Nog drie dagen… en dan is het weer zover.

Soms stel je doelen. Grote doelen.
Met een plan, met doorzettingsvermogen, met alles wat je in je hebt.

Jij streefde naar drie medailles. 🥉
Alles was voorbereid: plekken langs de route waar ik je zou zien, droge kleding, eten, steun…
Je liep met een reden. Om onze Axel te herdenken en te herinneren. Om met het maken van nieuwe stappen verder te gaan, ondanks alles.
Dat deed je in 1997 en 1998.

Maar het leven loopt niet altijd zoals gepland.
Door ziekte bleef die derde medaille uit.

Hoe hard ik zelf ook geprobeerd heb om jouw droom nog waar te maken, zelfs jaren later, met oefentochten en nieuwe pogingen, soms houdt het ergens op.

En toch…

Als deze dagen dichterbij komen, besef ik steeds meer:
het gaat niet alleen om wat je niet hebt gehaald,
maar juist om alles wat je wél hebt bereikt.

De stappen die je hebt gezet.
De kracht die je hebt laten zien.
De herinneringen die blijven. ❤️

Misschien is dat ook wat doelen doen:
ze geven richting… maar mogen ook veranderen.



Met lood in mijn schoenen…🥾 blijf ik toch lopenHet is inmiddels de laatste dag. Na een heerlijk ontbijt zet ik mezelf oo...
22/03/2026

Met lood in mijn schoenen…🥾 blijf ik toch lopen

Het is inmiddels de laatste dag. Na een heerlijk ontbijt zet ik mezelf ook deze dag weer in beweging. Stap voor stap lopend naar mijn doel van de Walk of Grief.
Mijn benen voelen zwaar, maar mijn hoofd wil verder.

Zoveel was het toch niet, zegt een stemmetje al kijkend naar de afstand. Waar je aan begint maak je ook af.

Dus ik loop door.
Duw mezelf vooruit.
Omdat stilstaan nog ongemakkelijker voelt.
Omdat ik bang ben dat als ik stop… ik echt moet voelen.

En als er iets is dat ik liever vermijd, maar inmiddels wel heb geleerd, dan is het vragen, mijn grenzen aangeven en zeggen dat ik liever even wil zitten.

Mijn lichaam vertelt me deze dagen wat rouw doet, zelfs op dagen die goed starten en na een uur voelen als een ingezakte cake.

Misschien herken je dat ?

Daarom organiseer ik een thema-avond:
“Rouw en lichaam”

Een avond waarin we in een kleine groep met niet meer dan 10 mensen stilstaan bij wat je lijf je probeert te vertellen. Er zijn nog een paar plekken vrij.

Je bent welkom op Dinsdag 24 Maart van 19.15-20.45, Reeweg 62 in Landgraaf.
Stuur me een berichtje als je erbij wilt zijn.



Adres

Reeweg 62
Landgraaf
6374BX

Openingstijden

Dinsdag 10:00 - 17:00
Woensdag 10:00 - 17:00
Donderdag 10:00 - 17:00
Vrijdag 13:30 - 17:00
Zaterdag 10:00 - 14:00

Telefoon

0636142065

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Rouwbegeleiding nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Rouwbegeleiding:

Snelkoppelingen

Delen