19/07/2026
Vandaag had ik in Estland moeten zijn.
Achttien dagen Mindvalley.Events Mindvalley U. Netwerken, leren, gelijkgestemden. Precies mijn ding. Ik heb het losgelaten. Over twee maanden lever ik mijn huis op, ik ben aan het ontspullen, en er begint een nieuwe fase. De afgelopen maanden waren een rollercoaster, en juist nu het stof neerdaalt komt de vermoeidheid eruit. Niet toen het zwaar was. Nu. Pas nu mijn systeem veilig voelt, durft het te ontspannen.
In plaats van Estland zat ik vanmiddag in een boekenclub van .alexklein, bij van der MEER & Het Cultuurcafé Boek: Zen, de Japanse kunst van eenvoudig leven. Iemand vertelde dat ze een jaar geleden in de kantlijn schreef, met dikke streep: loslaten. En daarachter: hoe dan? Niemand kwam met een techniek. Bij de rondvraag zeiden meerdere mensen hetzelfde: eerst terughoudend, daarna gedragen door de groep. Patricia was gekomen terwijl haar stem het amper deed, en zei dat ze hier weer een stukje meer zichzelf kon zijn.
Daar zat het antwoord op hoe dan. Loslaten forceer je niet. Het gebeurt als de ruimte om je heen veilig genoeg is. Mijn lichaam wist dat eerder dan mijn hoofd. En ik zie het overal terug: ook in teams laten mensen hun verdediging pas zakken als de ruimte dat draagt.
De ene dag voel ik alle vrijheid van de wereld. De andere dag vind ik het spannend om het alleen te doen. Allebei waar. En allebei mogen er zijn.