28/08/2019
En dan nu nog een verhaaltje over mijn kleindochtertje Sophie...die natuurlijk ook bij het Kinderfestival was met haar broertje Bram. En genoten dat ze hebben...heerlijk om te zien, al die kinderen in de natuur, zonder ouders met telefoontjes, want dat mag bij ons niet..dus alle tijd voor elkaar.
Bij het eindritueel van het Kinderfestival begon Sophietje van 4 onbedaarlijk te huilen, omdat Tara weer het woud in ging...ze zou haar zoooo missen...ze was ontroostbaar. Geen leuk eind voor haar dus en haar ouders.....maar....
toen ik haar de volgende ochtend zag vloog ze op me af en ze zei: Oma, oma...ik heb iets bedacht voor Tara...kunnen we in jouw bloementuin bloemen gaan plukken en dat we er samen een mooie krans van maken en die op de plek waar Tara het woud in ging neerleggen? En dan pluk ik ook nog bloemetjes voor haar die ik erbij leg....
Nou, dat vond ik een geweldig plan natuurlijk. Dus we gingen naar de kruidentuin en daar hebben we een mooie bloemenkrans gemaakt. Ze had ook een mandje gehaald en daar losse bloemen in verzameld. Dus, die middag gingen we, met haar pappa en mamma, haar broertje wilde niet mee...op weg voor een "kranslegging,".en om te zoeken naar de plek waar Tara was verdwenen. Toen we die plek gevonden hadden hebben we eerst de Tara mantra gezongen, ik althans en daarna legde ze de krans neer...maar omdat Tara zo groot is bedacht ze dat we hem beter in een struik konden hangen, zodat ook de dieren er niet bij konden. Zo gezegd, zo gedaan...en zij legde heel serieus de bloemetjes op de grond eronder....en keek eerbiedig steeds het bos in. Dus ik zei tegen haar: Kijk, daar in de verte is Tara misschien, want ze is zoooo groot, en misschien hoort en ziet ze ons wel en kijkt ze op een afstandje wat wij aan het doen zijn, terwijl zij in het bos tuurde. Het was doodstil en er kraakte ergens een tak en zij zei: Hoor, oma.....misschien is ze daar....
Nadat we nog even stil gestaan hebben zijn we al zwaaiend en Dag Tara roepend vertrokken met een tevreden Sophietje nadat ik beloofd had dat ik zou gaan kijken of Tara de krans had opgehaald.
Ik hoop dat we volgend jaar wel een vervolg met Tara gaan doen....en misschien kan dit verhaal erin terug komen....ik denk dat Sophie heeel blij is als Tara weer uit het bos komt....en dat terwijl ze bij de opening zag dat haar vader haar mee hielp te dragen...maar ik denk dat het feit dat ze aan de gevel gehangen heeft veel indruk heeft gemaakt op kinderen.
