08/10/2025
Zo werd ik vanochtend wakker.
Gisteren gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen.
Ik stond in de tuin, gewoon lekker bezig. Bladeren opvegen, oude takken snoeien — bijna klaar. Nog één bos die ik wilde afknippen. Ik greep de plant vast en zette de schaar erin… en toen gebeurde het.
Ik zag het gebeuren, maar ik was te laat.
Ik knipte een stukje van mijn vingertopje af.
De schrik schoot door mijn hele lijf. De pijn en het bloed stroomde.
Binnen enkele minuten zat ik in de auto naar het ziekenhuis. Tijdens het wachten ging m'n lichaam al 'aan'_ releasen.
Twee uur later kwam ik thuis met een verbonden vinger en zenuwen nog open.
Ik voelde nog van alles in mijn systeem en weet nu wat ik moet doen, dus ik ben op bed gaan liggen
Alsof mijn lichaam zei: “Laat mij dit dragen. Laat mij doen wat nodig is.”
Ik gaf me over.
Ik lag op bed en liet mijn lichaam haar werk doen.
De schrik mocht eruit, de spanning kreeg ruimte. Geen verzet, maar vrijgeven, alleen voelen en doorleven.
Daarna voelde ik me zacht. Ontspannen zelfs. En ik heb goed geslapen.
En mijn lief?
Hij liep daarentegen midden in de nacht nog door het huis — zijn lichaam kende deze weg nog niet. Waar mijn systeem kon zakken, bleef het zijne alert.
En dat is oké. Ieder lichaam heeft zijn eigen taal, zijn eigen ritme van verwerken.
Wat ik hieruit meeneem?
Als de wijsheid van je lichaam geactiveerd is, weet het wat te doen.
Het hoeft niet te denken.
Dankjewel lief lichaamswijsheid 💕