28/08/2026
Je zegt ja. Terwijl je eigenlijk nee bedoeld.
Je houdt liever iedereen te vriend dan dat je iemand teleurstelt. En kies je toch voor jezelf — dan is het schuldgevoel er sneller dan de rust. Je legt jezelf uit, zegt vaak sorry.
Dat heet het brave meisjes of jongetjes syndroom.
Een dynamiek die je vasthoudt in de onschuld van een kind, lang nadat je volwassen bent geworden. Behoorlijk belastend. Want als je altijd onschuldig wilt blijven, blijf je vastzitten in emotionele afhankelijkheid. En dan kan het je nooit werkelijk goed gaan in het leven.
De weg eruit is dat je leert schuld te nemen. Niet als in een delict. Schuld als in: verantwoordelijkheid nemen voor jouw binnenwereld. Jouw volwassen leven.
Voor je eigen grenzen. Voor jouw behoeften. Voor jouw keuzes. Voor je eigen ritme. Zelfs als niemand daar iets van begrijpt. Voor jezelf — boven de verwachting van de ander.
Ook als dat betekent dat andere mensen je minder aardig vinden. Ook als het de ander pijn doet. En zelfs als dat betekent dat je de relatie verbreekt, omdat dat beter is voor jou.
Mogelijk ervaar je een schuldgevoel wanneer je een grens aangeeft of voor jezelf kiest. Wat je dan te doen hebt is je schuldgevoel verdragen. Je bent namelijk helemaal niet schuldig. Je hebt niets verkeerds gedaan. Deze bewustwording kan je hierbij helpen. Anders beland je zo weer in het brave meisje of jongetje syndroom.
Leven volgens wie jij bent, is niet egoïstisch. Het is waar je al die tijd al recht op had.
Herken jij dit? Laat het weten hieronder. 👇
