25/08/2020
Goodmorning. Bigla ko nalang naisip si tatay. Mahaba haba po ito. Pacomment ng mga unforgetable nursetory nyo din😍
MY NURSETORY😷
I had one patient, male, 70-80 y/o, who was confined during the time I worked in Saudi Arabia.Our ward was understaffed that time, so we were handling more than the supposed patient-nurse ratio.
I came from a 2 days off so I wasn't aware of the new cases.It was a morning duty (7-3),weekday, so we were all busy carrying out doctor's order. I was assigned in Male Medical ward, so as expected, daming bedridden patients, plus "installment" na doctors order, so it was indeed a"toxic duty". 1500H. endorsement time, palengke moment na ng ward, trying to endorse as fast as we can, as we are going to turn over 10-11 patients each staff. Suddenly my sumigaw ng "sister" (that is how they call nurse in KSA).Dedma lang kami ni ate (conurse na pinay), hindi namin patient at busy pa kami.In between endorsement, we were running back and forth to finish the "last minute orders". Another SISTER!!, na may kalabog ( niyugyog ata ang k**a). Di ko na matiis tinanong ko si ate, sagot nya "D ko alam, pasyente yan ng kasama nating S (local nurse). We were really sure it wasn't ours as we did rounds hand in hand with all our patients and completed our duties(sarap may kasamang pinay sa duty, kahit isa lbg sapat na😂). After several minutes, nagulat kami lahat sa station, pasyente pala sa isolation room ang sumisigaw. (harap lang ng nurse station ). Mas gulat kami ni ate. SISTER!! (pinak**alakas na ata un na narinig ko buong stay ko sa ward😂) .......SILENCE.....Si tatay,galit na galit, wala pang mask😅(PTB ang diagnosis nya) hawak hawak ang swero, pati IV stand(hinugot sa bed😂). Nagmadali kami ni ate magsuot ng N95 at nilapitan namin si tatay. " Kanina pa ako naiihi, walang pumapasok sa kwarto ko, pinindot ko na ang call bell wala pa rin" ( nataon na yung pinakapasaway na S nurse ang nassign sa kaniya). Pulang p**a ang IV line, konti nalang akalain m red wine ang swero nya. " Ikaw na muna bahala jan, may tatapusin pa ako", so naiwan ako kay kuya. Inaya ko sya sa loob at inayos ang swero. Tapos na ako mag endorse so ininterview ko si tatay.Payat na payat si tatay, nanghihina na din. 2 days na pala syang admitted sa ward, nahirapan pala sya huminga kaya tinakbo sa hospital. Wala din alam ang mga kakilala nya at sa embassy sya nakatira (Inaantay niya lang ayusin ang papers nya para makauwi sya). Tinanggal din sya sa trabaho nya dahil sinarado daw ang company. Unsettled ang iqama nya (parang national ID pag nagtrabaho ka sa SAUDI), hindi rin sya nabigyan ng exit visa. Nagpipintura ng sasakyan trabaho ni kuya at dun daw nagsimula mga symptoms nya.First few months, sa kakilala nya sa nakatira pero dahil bawal sa Saudi ang nakikitira, hinatid sya sa embassy habang inaantay maayos ang papel nya. Dalawang araw sya sa ward at ngayon lang siya may makausap na pinoy. Tinanong ko siya kung may gusto patawagan para ipaalam ang ditwasyon niya. May binigay syang number so nagpaalam ako at tinawagan yung number. Iba ang sumagot, hindi rin nya kilala si kuya, so binalikan ko, hindi daw nya kabisado first 4 numbers pero memorized niya lang ang last numbers. Sinubukan ko sa lahat ng network, dami ko na telebabad😂. Hanggang makausap ko na yung kakilala niya, (buti talaga ung last digits ang memorize nya. Worried na din sila kasi matagal na din daw sila nag aantay ng update kay kuya, hindi daw nila macontact (lowbat ang phone nya). So okay na,napaalam na, panatag na din loob ko dahil alam kong bibisitahin na sya ni ate, magdadala din daw ng mga pagkain at fruits, pinadala ko din ang charger para makacharge sya. Binilin ko din mga next staff na sa pinoy sya i assign. Since morning pa ako kinabukasan, hindi ko makikita si ate, dahil 6 pm pa ang visiting hour. Nasave ni ate number ko so sa whats app na kami nagcommunicate. Bumisita na siya, dinalhan ng "jollibee" si kuya, may mainit na sabaw pa at pinalitan ang damit dahil basang basa daw, nagsend siya ng pic. . After nun, medyo lumakas si tatay. Sa akin na inaassign si kuya,okay naman siya, nagkwekwento nagbibiro pa, pero dahil nakaisolation sya, hindi ko pwedeng araw araw sya ihandle. Ilang araw ko din hindi nahandle si kuya, hanggang naasign ulit sya sa akin sa night shift ko. naka nasal cannula na sya, mahina lang dahil may COPD sya. Busy na naman kami dahil may umabsent, saktong SUNDAY( monday ng Saudi) pa kinabukasan so kelangan namin palitan lahat ng bedsheet at blood extraction. Pumasok ako sa kwarto nya ng 12, tahimik lng sya. Magsasalita lang pag may tatanungin, okay naman vital signs nya, niremind ko sya na pindutin lang ang call bell pag may kailangan.Busy na kami after nun. Pagdaan ko sa tapat nya, nakailaw ang door so pumasok ako, hindi sya nagsasalita, Pinilit ko pa bago magsalita. Bigla daw sya nahirapan huminga at pinagpawisan, akala daw nya mamamatay na sya. Nagulat ako. so maya't maya chinicheck ko pag umiiilaw ang pinto nya, nainform ko na din doctor. Hanggang matapos shift ko okay naman siya, pero tahimik pa din. parang may iniisip. Off ko na ng dalawang araw, so si ate nalang na kakilala nya ako nakikipagcommunicate. Nagmessage ang co nurse ko na pasaway na daw si kuya. Hindi na iniinom ang gamot, at lagi daw galit, nag dedesat nadin. Hindi na rin daw nagtatawag pag may kelangan. Minessage ko si ate na laging tawagan si kuya pag may kelangan at imessage ako para imessage ko din kung sino man assigned sa kaniya. 2 days ganun set up, pag may kelangan si kuya, tumatawag sya kay ate tapos imemessage ako ni ate, at irerelay ko don sa mga staff na nakaduty. Nasabi pa pala ni ate na okay na papers ni tatay, makakauwi na sya, hihintayin lang mag negative ang AFB nya para irelease sa hospital. Tuwang tuwa ako, sa wakas, makakauwi na din si tatay, makikita na nya mga anak nya. 20 years din sya nagtrabaho sa Saudi.I na update ko araw araw sa mga kaibigan ko kung kumusta na sya. At yun nga sinabi nilang hindi na iniinom ang tb meds nya, hindi na din sya nagcocooperate. Minessage ko si ate na bisitahin niya para pagsabihan din si tatay na inumin mga gamot. Nagulat din si ate dahil pumayat na si tatay, at parang laging pagod.
Last day ng off ko, bigla akong nagising ng 9 pm, Pag check ko ng phone ko daming tawag, kay ate at sa conurse ko na nakaduty. 230 pm , nagmessage ang conurse ko, codeblue daw si tatay😢😢😢 nirerevive pa daw. Nagmessage din kakilala ni kuya na hindi daw nya macontact si kuya. 😢 Kinakabahan ako. Hindi na rin nakareply yung kakilala ko dahil busy sila at endorsement na din. Hindi ko rin masabi kay ate kung ano na nangyari kay kuya, kinakabahan din sya. After ilang minites,nalaman ko hindi nakasurvive si kuya💔💔 Sayang.Makakauwi na sana sya, makikita na sana nya ang Pinas kahit saglit lang. 😪😪
Pagbalik ko ng ward, tinanong ko kung anong nangyari. May kaniya kaniyang kwento, masakit isipin na hindi nabigyan ng tamang medical attention si tatay ayon na rin sa kwento nila. .Hindi man lang nagbilin ng kahit ano, dahil pagpasok nila sa room, malamig na si tatay. Namaalam siya mag isa sa isolation room😢 😢 Ilang araw din ako apektado pag pumapasok ako ng isolation. Sinasabihan ako na dapat daw hindi ako maattached sa patient, pero first time ko kasi maka witness ng pinoy na namatay sa abroad. After higit 1 month, may pasyente kaming namatay at hinatid ko sa morgue. Tinanong ko yung staff kyng andun pa si tatay. andun pa daw😱😥😥 Ang tagal nya sa morgue💔💔 Hindi pa daw kasi natatapos papers nya, pinakiusapan pa daw ang pamilya nya na ilibng nalang sa saudi. pero hindi sila pumayag. Hindi na nga nila nakita ng 6 years, atleast man lang makita nila for the last time. After ilang weeks, may hinatid ulit kami sa morgue, tinanong ko ulit, pero nakauwi na daw si tatay, wala mang buhay, mayayakap pa din siya ng pamilya niya. May he rest in peace. Sana dumating ng maayos ang mga naipon nya pampasalubong sana sa mga anak niya.
