24/01/2026
"ITATAPON KO NA SANA ANG LUMANG UNAN NG EX-WIFE KO, PERO NAPALUHOD AKO SA IYAK NANG MAKITA KO ANG TINATAGO NIYA SA LOOB NITO — LIHIM KUNG BAKIT NIYA AKO PINALAYA,"
Limang taon kaming nagsama ni Kara. Sa simula, masaya. Pero nitong huli, naging impyerno ang buhay namin.
Si Kara ay naging malamig, mainitin ang ulo, at laging pagod. Tuwing lalapit ako para yumakap, itutulak niya ako. “Pagod ako, Mark. Huwag ngayon,” lagi niyang sinasabi.
Bukod doon, naging sobrang kuripot niya. Ang sweldo niya bilang Nurse ay hindi ko nakikita. Sabi niya, “tinatabi” niya, pero wala naman kaming naiipundar. Ang negosyo ko (isang maliit na talyer) ay nalulugi na, pero ayaw niya akong pahiramin kahit piso.
“Mark, magsikap ka. Huwag kang umasa sa akin,” ang madalas niyang sermon.
Dahil dito, napagod ako. Nakilala ko si Diane, isang dalaga, masayahin, at laging nandiyan para sa akin. Hindi nagtagal, nag-file ako ng divorce (annulment).
Akala ko magagalit si Kara. Akala ko iiyak siya. Pero nang ibigay ko ang papeles, tinitigan niya lang ako nang blangko.
“Okay. Kung ‘yan ang gusto mo, pipirma ako,” sabi niya nang walang emosyon. “Basta ang bahay, sa’yo na. Aalis ako bukas.”
Ganun lang kadali. Walang away. Walang paliwanagan. Umalis siya dala lang ang isang maleta. Pakiramdam ko, matagal na niya akong gustong iwan. Nakahinga ako ng maluwag. Sa wakas, malaya na ako sa asawang walang pakiramdam.
Isang buwan matapos umalis si Kara, nagpasya akong mag-general cleaning. Papipat na si Diane sa bahay, kaya kailangan kong alisin ang lahat ng bakas ni Kara.
Nilinis ko ang kwarto. Tinapon ko ang mga lumang damit na naiwan niya. At sa huli, nakita ko ang paborito niyang unan.
Ito ay isang lumang unan na kulay dilaw na sa kalumaan. Ang punda nito ay tahi-tahi na. Ilang beses ko na siyang sinabihan na itapon ‘to, pero ayaw niya. “Mahalaga ‘to sa akin, Mark. Dito ako nakakatulog nang mahimbing,” sabi niya noon.
Nandidiring hinawakan ko ang unan.
“Yuck. Ang baho,” sabi ko. “Itatapon na kita.”
