06/08/2026
Hindi Lang Buhok ang Humaba
Bago ako natutong tumugtog… natuto muna akong makinig.
Hindi naman talaga ako lumaki na ang pangarap ay tumugtog.
Noong mga panahong iyon, uso ang hip-hop. Iyon ang laman ng radyo, ng mga CD player, at soundtrip ng karamihan.
Hanggang sa isang araw…
May pinarinig sa’kin na kanta.
“Kai” ng Maryzark.
Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam.
Hindi ito katulad ng mga kantang nakasanayan kong pakinggan. May lungkot, may bigat, pero may kakaibang ganda. Para bang bawat linya at bawat tunog ay may kuwentong gustong sabihin.
Doon nagsimulang magbago ang playlist ko.
Nagsimula akong hanapin ang iba pa nilang mga kanta. Unti-unti kong nakilala ang isang eksenang hindi ko alam na magiging bahagi pala ng buhay ko balang araw. Ang Maryzark ay isa sa mga bandang nag-iwan ng malaking marka sa local emo at alternative scene, lalo na sa mga kabataang lumaki noong kalagitnaan ng 2000s.
Pagkatapos noon, may kaibigan na halos araw-araw niyang kinakanta ang “A Promise” ng Chicosci.
At nang mapakinggan ko sila…
Parang wala nang balikan.
Sunod-sunod na.
Chicosci.
Typecast.
Urbandub.
Slapshock.
Greyhoundz.
Hilera.
Hanggang sa dumating ang panahon na hindi na lang lokal ang pinapakinggan namin.
Nadiskubre namin ang mga banda tulad ng Madina Lake, Story of the Year, Alesana, Silverstein, Saosin, Underoath, Senses Fail, Funeral for a Friend, at Escape the Fate.
Biglang nagbago ang mundo namin.
Hindi na lang kami nakikinig.
Pinag-aaralan na namin ang bawat riff.
Bawat scream.
Bawat breakdown.
Bawat melody.
Naalala ko rin ang mga local bands noon. Isa sa mga madalas naming panoorin ay ang Skyflakez. Kapag napapanood namin silang tumutugtog, ramdam na ramdam namin ang impluwensya ng Kamikazee sa mga kantang tulad ng Tsinelas, Turon, at Sobrang Init. Doon lalo akong nagkaroon ng passion, at nasabi ko sa sarili ko—
“Kung kaya nila… baka balang araw kaya rin namin.”
Hindi namin alam noon na ang isang simpleng kanta ang magiging simula ng napakahabang biyahe.
Biyahe na magdadala sa amin sa mga rehearsal, mga gig, mga gabing pagod at puyat, at mga alaalang habang-buhay naming dadalhin.
At habang lumilipas ang mga taon…
Hindi lang buhok ang humaba noong “emo days”…
Pati mga pangarap namin.
May mga taong kapag narinig ang salitang “emo,” ang unang pumapasok sa isip ay side-swept na buhok, skinny jeans, checkered belt, Converse o Vans, at makakapal na eyeliner.
Pero para sa amin…
Hindi iyon fashion.
Isa iyong panahon.
Isa iyong kultura.
Isa iyong tahanan.
Doon namin unang naramdaman na may mga kantang hindi lang basta pinapakinggan.
Nararamdaman sila.
Ginagaya namin ang passion nila.
Bigla naming gustong matutong magsulat ng kanta.
Bigla naming gustong matutong mag-scream.
Bigla naming gustong gumawa ng riff na kapag narinig mo, alam mong may kuwento.
Doon namin nalaman na puwedeng maging malakas ang tugtog…
Pero malambot ang mensahe.
Puwedeng sumigaw ang bokal…
Pero may pinagdadaanan pala ang bawat salita.
Maraming nagsasabing phase lang ang pagiging emo.
Siguro nga.
Pero hanggang ngayon…
Nasa playlist pa rin namin ang mga kantang iyon.
At hanggang ngayon…
Makikita mo pa rin ang impluwensya nila sa bawat riff, bawat melody, bawat breakdown, at bawat kantang sinusulat namin.
Hindi man kami pareho ng itsura noon.
Hindi man pareho ang buhay namin ngayon.
Pero may isang bagay na hindi nagbago.
Hanggang ngayon, dala pa rin namin ang musikang unang nagturo sa amin na okay lang maging totoo sa nararamdaman mo.
Hindi lang nito binago ang playlist namin.
Binago nito ang direksyon ng banda namin.
At sa totoo lang…
Hindi namin iyon ipagpapalit sa kahit ano.
Nakakatawang isipin…
Kung hindi dahil sa Maryzark, Typecast, Chicosci, at sa mga banda na naging soundtrack ng kabataan namin…
Baka hindi kami natutong mangarap sa likod ng isang mikropono at gitara.
Minsan, hindi tao ang unang nagbabago ng buhay mo.
Minsan…
Isang kanta lang.
Ano ang kantang tuluyang nagbago ng buhay mo?
