03/04/2026
𝗦𝗰𝗲𝗻𝘁 𝗼𝗳 𝗣𝗮𝗿𝗶𝘀 𝗶𝗻 𝘁𝗵𝗲 𝗦𝗼𝘂𝗹 𝗼𝗳 𝗞𝘆𝗼𝘁𝗼
กลิ่นปารีสในอ้อมกอดเกียวโต
𝐂𝐇𝐀𝐏𝐓𝐄𝐑 𝟒
ภายในกระท่อมไม้ริมน้ำ บรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดจางๆ หลังจากปลายนิ้วของ Cheri และ Akira สัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที ชาเขียวรสเลิศในถ้วยเซรามิกดูเหมือนจะกร่อยลงทันตาเมื่อทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบ
เชอรีพยายามรักษามาดปารีเซียง หยิบโทรศัพท์มือถือ iPhone ขึ้นมาเพื่อเช็กอีเมลฆ่าเวลา แต่ก็ต้องขมวดคิ้ว "ไม่มีสัญญาณ? บ้าจริง ที่นี่มันหลังเขาขนาดนี้เลยเหรอ?" เขาสบถเบาๆ พลางยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงผ้าลินิน
"ที่นี่ถูกออกแบบมาให้เป็น 'พื้นที่หยุดเวลา' ครับ" อากิระกล่าวเสียงเรียบ สายตายังคงมองไปที่สวนหินด้านนอก "ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีเสียงรบกวน มีแค่ตัวเรากับ..."
"เปรี้ยง!!"
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออก เชอรีสะดุ้งสุดตัวจนถ้วยชาในมือเกือบหก เขารีบหันไปมองหน้าต่างทันที ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวเมื่อครู่ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำทึม และภายในไม่กี่วินาที สายฝนที่หนาวเหน็บก็เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง
"พายุฝนหลงฤดู..." อากิระพึมพำ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ดวงตามีแววกังวล "เราคงกลับเมืองตอนนี้ไม่ได้ ทางเดินลงเขาจะลื่นมาก และรถกระบะเก่าๆ ของผมคงรับมือกับพายุขนาดนี้ไม่ไหว"
"หมายความว่าไง? เราต้องติดอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?" เชอรีเริ่มตื่นตระหนก เขามองดูชุดแคชเมียร์ Loro Piana ของตัวเอง "แล้วฉันจะนอนที่ไหน? สบู่? แชมพู? แปรงสีฟันล่ะ?"
อากิระมองท่าทีโวยวายของปารีเซียงตัวแม่ด้วยสายตาเอ็นดูผสมขบขัน "คุณเชอรีครับ ที่นี่มีฟูกนอน มีผ้าห่ม และมีห้องอาบน้ำแบบญี่ปุ่นโบราณ... ถึงมันจะไม่ใช่ Four Seasons แต่ผมรับรองว่ามันสะอาด"
ค่ำคืนที่เงียบงัน... และชื้นแฉะ
เมื่อความมืดเข้าปกคลุม อากาศในกระท่อมก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว อากิระก่อไฟในเตาผิงเล็กๆ ที่มุมห้อง แสงสีส้มจากเปลวไฟสะท้อนบนใบหน้าคมเข้มของเขา ทำให้เขาดู "ละมุน" ขึ้นกว่ายามปกติ
"อากาศเย็นลงแล้ว คุณควรไปอาบน้ำอุ่นก่อน" อากิระบอกเชอรี พลางยื่นชุด ยูคาตะ ผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มตัวเรียบๆ ให้ "ใส่ชุดนี้แทนสเวตเตอร์แคชเมียร์ของคุณเถอะ มันจะสบายกว่า"
เชอรีรับชุดยูคาตะมาด้วยสีหน้าปั้นยาก เขาไม่เคยใส่ชุดแบบนี้มาก่อน แต่ก็ต้องจำใจเข้าไปในห้องอาบน้ำที่ปูด้วยหินธรรมชาติ
15 นาทีต่อมา เชอรีเดินออกมาจากห้องอาบน้ำในชุดยูคาตะที่ดูหลวมเล็กน้อย ผมสีบลอนด์เทาของเขาเปียกน้ำเล็กน้อย ผิวพรรณเนียนละเอียดดูมีเลือดฝาดจากไอร้อน เขาดูแปลกตา... ไม่ใช่เชอรีผู้หยิ่งยโสในชุดแบรนด์เนม แต่เป็นเพียงชายหนุ่มร่างโปร่งที่ดูน่าทะนุถนอม
อากิระที่กำลังนั่งมองเปลวไฟอยู่ถึงกับชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องมองเชอรีอย่างลืมตัว ความรู้สึกที่เขาพยายาม "เก็บกด" ไว้ตามวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่เคร่งครัดกำลังจะพังทลายลงเพราะความงามที่เรียบง่ายของคนตรงหน้า
"มี... อะไรติดหน้าฉันเหรอ?" เชอรีถามเสียงสั่นเล็กน้อยพลางเอามือลูบหน้า
อากิระรีบหลบสายตา "เปล่าครับ... แค่... ชุดยูคาตะเหมาะกับคุณดี"
ความอบอุ่นที่มากกว่าไฟ
ทั้งคู่นั่งลงข้างเตาผิง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่ถึงคืบ เสียงฝนที่ตกรุนแรงด้านนอกทำให้พื้นที่ภายในกระท่อมดู "ส่วนตัว" และ "ปลอดภัย" ยิ่งขึ้น
"ในปารีส... ชีวิตมันวุ่นวายมากใช่ไหม?" อากิระถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนอึดอัด
"มาก..." เชอรีถอนหายใจ เออนหลังพิงเสาไม้ "ทุกวันคือการแข่งขัน ทุกคนมองกันที่ป้ายแบรนด์เนมและยอดไลก์ในอินสตาแกรม ฉัน... ฉันต้องดูดีตลอดเวลา จนบางครั้งก็ลืมไปว่าการ 'หายใจ' จริงๆ มันเป็นยังไง"
เชอรีหันไปมองอากิระ ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความอ้างว้าง "ที่นี่... ถึงมันจะน่าเบื่อและไม่มีสัญญาณมือถือ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกว่า... ฉันไม่จำเป็นต้องเป็น 'เชอรี PR ตัวแม่' ตลอดเวลา"
อากิระมองเชอรีด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความอ่อนแอที่เชอรีแสดงออกมาทำให้หัวใจของชายหนุ่มญี่ปุ่นสั่นไหว เขาค่อยๆ เอื้อมมือหนาไปกุมมือของเชอรีที่วางอยู่บนพื้นเสื่อทาทามิ
มือของอากิระหยาบกร้านเล็กน้อยจากการทำงาน แต่กลับอบอุ่นและมั่นคง
"ที่นี่... คุณเป็นแค่ 'เชอรี' ก็พอครับ" อากิระพึมพำเสียงทุ้มต่ำ สายตาของเขาสบกับดวงตาของเชอรี... และครั้งนี้ ไม่มีใครหลบสายตา
ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลง... เสียงฝนด้านนอกดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันในความสลัวของกระท่อมไม้
#กลิ่นปารีสในอ้อมกอดเกียวโต #นิยายวาย #แนะนำนิยายวาย #นิยายรัก #นิยายไทย #นิยายออนไลน์ #ปารีส #เกียวโต