Bloodatelier

29/05/2026

27/05/2026

Qualy x The bathory
Art and Design for a sustainable
•
3-30 June, 2026

“Tears of the Sea — What We Leave Behind”
The ocean keeps every scar we give it.
Even the ones we never meant to leave.

สิ่งที่เมย์ชอบมากเกี่ยวกับ qualy
คือการที่แบรนด์พยายามมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็นขยะ
และนำมันกลับมารีไซเคิล เพื่อลดปริมาณขยะและช่วยสิ่งแวดล้อม
รวมถึงขยะที่ส่งผลกระทบกับทะเลด้วย
ทุกวันนี้ ปัญหามลพิษและโลกร้อน
กำลังค่อยๆ เปลี่ยนธรรมชาติไปโดยที่หลายคนอาจไม่ทันสังเกต
ทั้งขยะ พลาสติก อุณหภูมิของโลกที่สูงขึ้น
หรือสิ่งเล็กๆ จากการใช้ชีวิตของพวกเรา
สุดท้ายแล้ว ทุกอย่างไหลกลับไปสู่ธรรมชาติโดยเฉพาะทะเล
ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา เมย์เริ่มใกล้ชิดกับทะเลมากขึ้นจากการกีฬาฟรีไดฟ์
แล้วมันทำให้ได้เห็นทั้งความสวยงามและความเปราะบางของมันพร้อมกัน
ยิ่งได้สัมผัสใกล้ๆ ก็ยิ่งรู้ว่า
ทะเลยังสวยมาก…แต่ในเวลาเดียวกันก็กำลังค่อยๆ ถูกทำร้ายโดยมลภาวะที่เราสร้างเช่นกัน
เลยอยากเล่าเรื่องนี้ผ่านภาพ “Tears of the S

15/05/2026

เสาร์–อาทิตย์นี้ เมย์ได้เอางานไปจัดแสดงที่บูธรถของพี่ส้ม Tinky Winky ในงาน Bangkok Hot Rod Custom Show 2026 นะคะ

ใครว่างแวะมาเดินเล่น มาดูรถ ดูงาน กันได้นะคะ 🖤
📍Impact Exhibition Center Hall 11–12

09/03/2026

ขอบคุณทุกคนที่ก้าวเข้ามาในโลกของผลงานของเมย์และใช้เวลาอยู่กับมัน…
งานศิลปะจะไม่สมบูรณ์เลย หากไม่มีใครมายืนอยู่ตรงหน้าและรู้สึกบางอย่างกับมัน…
การมาของทุกคนคือส่วนหนึ่งของเรื่องราวนี้ค่ะ 🖤

04/03/2026

“Living Death”
Noir Collection ID25
March 4-8 2026 Mango Art festival
RiverCity Bangkok
•
Living Death ไม่ใช่การตายของร่างกาย
แต่มันคือการที่หัวใจค่อย ๆ ด้านชา
ขณะที่เรายังใช้ชีวิตเหมือนปกติ…

เรากำลังอยู่ในโลกที่ดูเหมือนเปิดกว้าง
แต่เต็มไปด้วยกรอบที่มองไม่เห็น
โลกที่บอกให้เราเป็นตัวเอง
ตราบใดที่ตัวตนนั้นไม่ทำให้ใครอึดอัดเกินไป

เราจึงเริ่มปิดตาข้างหนึ่ง
และเลือกเงียบในบางเรื่อง
เพื่อรักษาพื้นที่ของตัวเองในโลกใบนี้ไว้…

นี่คือโลกที่สุภาพ แต่กดดัน
สว่าง แต่ทำให้เราต้องหรี่ตา
และในโลกแบบนี้การมีตัวตนของคนยุคนี้จึงมักแลกมาด้วยความเจ็บปวด
เราค่อย ๆ ยอมเสียบางส่วนของใจไปทีละนิด
เรายังหายใจ, ยังยืนอยู่, ยังดูเหมือนปกติ
แต่มันมีบางอย่างในตัวเราที่เงียบลง
บางอย่างที่เริ่มไม่รู้สึกเหมือนเดิม

นั่นแหละคือ Living Death
การมีชีวิตอยู่ในขณะที่บางส่วนของเราค่อย ๆ ตายไปอย่างช้า ๆ

แม้เราจะสูญเสียตัวตน แต่ท้ายที่สุดชีวิตเรานั้นยังดำรงอยู่ด้วยความหวัง เสมือนดอกไม้ที่ผุดจากเศษซากของกระดูก ถึงแม้จะอยู่บนซากของความพังแต่มันก็ยังงดงามในแบบของมัน.

13/02/2026

“Longing and the Reaper”
•
Muzium & Galeri Tuanku Fauziah, Universiti Sains Malaysia
9 April - 9 May 2026
•
ในห้วงเวลาที่เราคิดถึงคนที่จากไป
เรามักเผลอลืมว่า ความตายไม่ได้พรากเพียงพวกเขาไปจากเรา
แต่มันกำลังก้าวเข้ามาหาเราอย่างช้าๆ ในทุกลมหายใจ

ความโหยหาเหมือนมือที่อ่อนแรงกอดซากกระดูกไว้แนบอก
หวังให้มันอุ่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีวันเป็นไปได้
เราหลับตาแนบศีรษะกับความว่างเปล่า
ไม่ใช่เพราะมองไม่เห็นความจริง
แต่เพราะการไม่รับรู้ ช่วยให้หัวใจยังเต้นต่อไปได้อีกครั้ง

และในความมืดด้านหลัง มัจจุราชไม่ได้ขู่ ไม่ได้เร่งเร้า
เขาเพียงยืนรออย่างเงียบงัน เหมือนเงาที่ไม่เคยรีบร้อน
เหมือนครั้งหนึ่งที่คนรักของเราเคยยืนรอเรากลับบ้าน

Memento Mori — จงระลึกไว้ว่าเราจะต้องตาย
ไม่ใช่เพื่อทำให้ความรักจางหาย
แต่เพื่อเตือนว่า ทุกอ้อมกอดกำลังนับถอยหลัง
และทุกการจากลา กำลังรอเวลาของมัน

ท้ายที่สุด ความคิดถึงคือคำภาวนา
ที่ส่งไปถึงสิ่งซึ่งไม่มีวันหวนกลับ
ส่วนความตาย คือคำตอบสุดท้าย
ที่รอเราอยู่เสมอ ไม่ว่าเราจะยอมรับหรือไม่

เพราะฉะนั้น จงใช้ชีวิตให้เต็มที่
โดยไม่ยึดติดกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
ทำให้เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้มีความหมาย
ก่อนที่เงานั้นจะเอื้อมมือมารับเราไปเช่นเดียวกัน.