12/09/2022
#เด็กที่เถียงเป็นคือเด็กที่เก่ง
#ยิ่งเถียงยิ่งเก่ง
เมื่อเราพูดอะไรสักอย่าง แล้วลูกเถียงกลับ
คุณพ่อคุณแม่รู้สึกอย่างไร ?
แน่นอนว่า คุณพ่อคุณแม่ส่วนใหญ่คงรู้สึก "ไม่พอใจ" จะไม่พอใจเล็กน้อยหรือถึงขั้นโมโหเลย อันนี้ก็ขึ้นกับบริบทของสถานการณ์จริงที่เกิดขึ้น ... แต่ถ้าประเภทเถียงคอเป็นเอ็น เถียงข้าง ๆ คู ๆ เถียงด้วยอารมณ์ หรือคำหยาบคาย เชื่อเลยว่า พ่อแม่หลายคนคือถ้าถีบถึงคงเอาส้นทรีนยันไปแล้ว 555
แต่รู้หรือไม่ว่า เด็กที่เถียงเก่ง คือ เด็กที่เก่ง
เอ่อ ... ถ้าหมอจะบอกแบบนั้น ขอลูกที่เก่งน้อย ๆ ก็ได้ ปัจจุบันไมเกรนขึ้นวันละ 8 รอบ รู้สึกร้อนวูบวาบแบบเริ่มสงสัยว่านี่เพราะ 'โกรธ' หรือเป็นอาการของ 'วัยทอง' กันแน่ 555
Anyway, จะอย่างไรก็ตาม ตามหลักพัฒนาการแล้ว เด็กที่เถียง หรือปฏิเสธเป็น คือ #เรื่องปกติ เพราะเด็กเกิดมาพร้อมกับการเติบโต และการพูดว่า "ไม่" คือ "ความสามารถ" ของเขา และคำว่า "ไม่" นี่เองที่สร้าง "ตัวตน" ของเขา ... เพราะเขาเรียนรู้ว่า "คำพูด" "การกระทำ" หรือกระทั่ง "เสียงร้อง" ของเขานั้นทำให้เขามี "พลังแห่งการต่อรอง" กับพ่อแม่ นี่คือ ขั้นตอนหนึ่งของการสร้าง #ตัวตน ( ) ของเขา ...
เด็กต้องการความมั่นใจในตนเอง เด็กต้องการความรู้สึกว่าเขามี "อำนาจ" พอที่จะควบคุมสิ่งรอบข้างได้ เด็กจึงพูดคำว่า "ไม่" เด็กจึงเริ่ม "เถียง" และเริ่ม "ร้องไห้" เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ... แค่นั้นเอง ... นี่คือเรื่องปกติ และต้องไม่ลืมว่าเด็กที่เถียงเก่ง คือ เด็กที่ 'กล้าพอ' ที่จะบอกความต้องการของตัวเองได้ ...
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกอย่างในโลกใบนี้ต้องหมุนตามลูกนะครับ เพราะถ้าเถียงแล้วได้ พูดว่า "ไม่" แล้วพ่อแม่ก็ยอมเสมอแบบไม่มีขอบเขต อยากกินอะไรก็กิน อยากินตอนไหนก็ได้ เรียกอาบน้ำ จะไม่อาบก็ไม่ต้องอาบ เล่นถึงกี่โมงก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำ เพราะพ่อแม่บอกแล้วก็เถียงตลอด และพ่อแม่ก็ยอม เพราะลูกเถียงแล้วไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยตามเลย ... แบบนั้นเขาเรียกว่า การตามใจหรือ "สปอยล์" ครับ ยิ่งเลี้ยง ลูกจะยิ่งพฤติกรรมแย่ลงเรื่อย ๆ
สิ่งที่พ่อแม่ต้องทำคือ สอนให้ลูกเถียงให้เป็น ... คุยกันด้วยเหตุผล มิใช่อารมณ์หรือความเกรี้ยวกราดรุนแรง ภายใต้เงื่อนไขและกฎของบ้าน ... เมื่อฟังขึ้นก็ค่อยประนีประนอมยอมตาม ... แค่นั้นเอง ... อย่าให้คำว่า "ไม่" หรือการเถียงของลูกผ่านไปแบบเปล่า ๆ ครับ ต้องสอนให้เขาเถียงเป็น พูดความต้องการของตัวเองเป็น และเจรจาเป็น ...
ถ้าพูดจาห่วยแตก ใช้ภาษาห่วย ๆ หรือใส่อารมณ์ในการพูดคุยและเถียง ... ถ้าเอะอะ ๆ ตะโกนใส่หรือร้องว๊าก ๆ ใส่ พ่อแม่ก็ต้องสอนให้ชัดเจนว่า "เราไม่พูดกันแบบนี้ และเราไม่พูดกับคนอื่นแบบนี้" ... สอนให้ลูกรู้จักเจรจาและเคารพผู้อื่นด้วยเสมอ
รู้ไหมครับ สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ
"ตัวเราเอง" ตัวของพ่อแม่เองนั่นแหละ
เราเจรจากับลูกให้ทำตามด้วยการตี ความรุนแรง การตะโกน การบังคับขัดขืนใจ หรือเราพูดกับลูกดี ๆ ด้วยเหตุผล ด้วยเงื่อนไข ด้วยความอ่อนโยนใจเย็นแต่เด็ดขาด ... เพราะสุดท้ายแล้ว #ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น เสมอ ... อยากให้ลูกเถียง โต้แย้ง หรือบอกความต้องการของตัวเองได้ ต้องเริ่มจากพ่อแม่ เพราะ #แบบอย่างที่ดีสำคัญที่สุดเสมอ
พอลูกโต ... ชั้นจะไปสมัครเป็นนักการทูต
เพราะเจรจาต่อรองกับลูกเก่งขึ้นทุกวัน 555
#หมอวินเพจเลี้ยงลูกตามใจหมอ
ฝึกปรือและพูดคุยกับลูกให้ดีขึ้นด้วยหนังสือ #อย่าปล่อยให้พ่อแม่รังแกฉัน ได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำ หรือสั่งได้ผ่านอินบ็อกซ์ตามใจหมอบุ๊คส์
m.me/TamjaimorBooks/
เพราะไม่มีใครอยากทะเลาะกับลูก แต่จะทำอย่างไรให้พูดคุย ต่อรอง ภายใต้เงื่อนไขที่ดีต่อกัน