09/05/2017
(เรื่องนี้จะอาจจะยาวหน่อย แต่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับหลายคน)
นี่คือภาพจากงาน เมื่อประมาณ 14 ปีที่แล้ว
ในฐานะวง I-Scream479 เราทำซีดีขายกันเอง แต่งเพลงเล่นกันเอง
ต้องออกไปหาเวทีเล่นกันเอง ประกวดแต่ละที่ "ไม่เคยชนะ"
มีอยู่ครั้งเคยได้ที่สาม แต่ทั้งหมดมีสี่วง (แล้วอีกหนึ่งวงถอนตัว) แต่หัวใจของพวกเราไม่เคยหยุดโหยหาดนตรี ยังคงออกเดินทางส่งซีดีของพวกเราไปยังค่ายเพลงใหญ่ๆ ซึ่งแน่นอน เราถูกปฏิเสธและเพิกเฉย ถึงกระนั้นเรื่องแค่นี้ยังไม่สามารถพรากฝันหวานของพวกเราได้. "ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน" พวกเราเริ่มทำงานพิเศษ เพื่อหาเงินมาซื้ออุปกรณ์การบันทึกเสียงที่แพงและดีขึ้น ทั้งการขายไอติมถัง ร้องเพลงตามร้านอาหารกลางคืน รวมถึงการเข้าร่วมประกวดเพลงโฆษณา โดยมีคณะกรรมการจาก Smallroom เป็นผู้ตัดสิน และชื่นชอบในผลงานของเราจนได้รางวัลชนะเลิศ ในระหว่างนั้น เราก็เอาเพลงที่พวกเราเคยร้องเคยแต่ง มาให้พี่ๆที่ค่ายเพลงฟัง ก็ได้รับความกรุณา และถูกชะตากันมาตั้งแต่ตอนนั้น จนได้เป็นหนึ่งศิลปินของค่ายเพลงห้องเล็กๆห้องนี้ ด้วยความลำบากในการเดินทางด้วยรถทัวรร์ ในขณะนั้นสมาชิกส่วนใหญ่ก็ยังต้องเรียนที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ทั้งยังต้องหาเวลาว่างจากการเรียนการสอบหรือวันเสาร์อาทิตย์ เพื่อจะนำซีดีเดโม่ ไปทยอยส่งค่ายเพลงเป็นระยะๆ สมัยนั้นการสื่อสารทางอินเตอร์เน็ทถือว่าช้าเกินไปสำหรับพวกเรา ผ่านมาสองปีกว่าอัลบั้มแรก ในฐานะศิลปินจากค่ายสมอลรูมถึงได้กำเนิดขึ้นมาเราดีใจและภูมิใจเป็นที่สุด เมื่อเราเห็นมันวางอยู่บนชั้นซีดีในร้านชั้นนำต่างๆ เมื่อเราได้ยินมันจากวิทยุ เห็นตัวเองออกทีวี(ถึงขั้นต้องตั้งนาฬิกาปลุก โทรบอกญาติพี่น้องทุกคน) หรือแค่มีแฟนคลับไม่กี่คนที่ร้องเพลงตามเราได้ที่ข้างเวที นั้นก็สุขใจมากจริงๆ ย้อนกลับมาคิดว่า "ถ้าวันนั้นเราหยุดฝัน เราหยุดทำ มันก็จะไม่มีวันนี้ได้เลย" เลยอยากฝากถึงเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนว่า ไม่ผิดที่เราจะมีความฝัน เพราะมันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจของเรา ถ้าตัวเรายุ่งมาก ก็หาเวลาซักเล็กน้อยกลับไปทักทายมันบ้าง ฝันของเรา เราต้องทำเอง มันต้องมีวันของเราครับ. เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ. ❤️