02/11/2021
ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น และผลักดันเขา ตามธรรมชาติที่เขาเป็น~~แม่ทุกคนรักลูกเสมอ💕💕
#เมื่อแม่ยอมรับแต่ไม่ยอมแพ้
คลินิกวัยรุ่นได้ตรวจนัท (นามสมมติ) เด็กชายวัย 15 ปี
นัทมานอนโรงพยาบาลด้วยเรื่องชัก ตรวจพบว่าใช้ยาโปร (procodyl) ผสมยาอื่นๆ ที่ฮิตกันในหมู่วัยรุ่น และยังพบว่านัทสูบบุหรี่เป็นประจำจนเข้าขั้นติด
นัทติดเพื่อน และใช้ชีวิตอยู่กับหน้าจอ เพราะพ่อแม่ต้องทำงานโอที ไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้าน
นัทบอกว่ารู้สึกเครียด ไม่มีความสุข นัทถูกครูทำโทษเป็นประจำ เวลาทำงานผิด เวลางานในห้องไม่เสร็จ นัทก็โดนตีหน้าชั้น
นัทเริ่มโดดเรียนบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
เราตรวจเจอว่านัทเป็นสมาธิสั้น และมี IQ ค่อนต่ำกว่าปกติ
เรารักษาเรื่องสมาธิสั้น และแนะนำแม่ให้มีความคาดหวังที่เหมาะสม และให้ลองมองหาศักยภาพอื่นๆ
นัทเตะบอลได้ดี แต่ก็ไม่ได้มีแววถึงกับจะชอบมากจนไปได้ไกล
เราเขียนจดหมายถึงโรงเรียนให้เข้าใจเรื่องข้อจำกัดของนัท แต่ก็ดูไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก
สุดท้ายนัทขอแม่เลิกเรียนในระบบ เพราะเครียดเกินไป และไม่สนุก
แม่ยืนยันว่ายังไงนัทก็ต้องเรียนหนังสือจนจบมหาวิทยาลัย เพราะยังไง “ลูกก็ต้องได้เรียนสูงๆ”
นัทสูบบุหรี่หนักขึ้นในช่วงที่เครียด โดดเรียนบ่อยจนไม่เข้าเรียน
โรงเรียนเรียกแม่ให้ไปพบ
สุดท้าย แม่มารับคำปรึกษาที่คลินิกและตัดสินใจให้นัทหยุดเรียน
หมอแนะนำให้แม่หางานให้นัดทำ แทนการอยู่บ้านเล่นเกมไปวันๆ ................................
แม่ตัดสินใจให้นัทไปช่วยป้าขายของที่ร้าน
นัทต้องตื่นแต่เช้า ทำงานขายของถึงค่ำ แรกๆ นัทก็ต่อต้าน แต่ป้าที่นัทอยู่ด้วย ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้นัทเสมอ
ผ่านไปหลายเดือน แม่บอกว่านัทมีความสุขดี ดูกระตือรือร้น ขยันทำงาน รับผิดชอบ และ “เค้าดูรักป้ามาก”
ล่าสุดป้าให้เงินค่าแรงนัทจำนวนหนึ่ง ตอบแทนที่นัทขยันขันแข็ง
ตลอดการติดตามเป็นระยะ นัทมาตามนัดเสมอ
นัทบอกว่าอยากได้ดีให้แม่กับป้าภูมิใจ
เราบอกว่านัทดีมากพอแล้วในแบบที่เป็น นัทน่าชื่นชมมากๆ กับความรับผิดชอบที่มี ................................
วันนี้ ...
นัทเลิกบุหรี่มาหลายเดือนแล้ว และบอกแม่ว่าอยากกลับไปเรียนหนังสืออีก แต่ก็สองจิตสองใจเพราะห่วงป้า ที่ต้องดูร้านคนเดียว
แม่บอกว่าดีใจมาก ที่ตัดสินใจให้เขาหยุดเรียนในวันนั้น จนได้ “ลูกที่น่ารัก” กลับมาในวันนี้ ...........................
หมอขออนุญาตนัทกับแม่เอาเรื่องนี้มาเล่า
เพราะอยากให้เราเห็นความสำคัญของการพัฒนา “ตัวตน” ของเด็กคนหนึ่ง
พื้นที่ชีวิตหลายพื้นที่ ทำให้ตัวตนของเด็กสูญหาย ไปกับการ “ต้องดี” “ต้องได้” เหมือนเด็กคนอื่นๆ
พื้นที่ที่สร้างความเครียด ด้วยคำตำหนิ คำว่า ด้วยกฏกติกามากมาย ที่ไม่เข้าใจความแตกต่างหลากหลายของมนุษย์
“ร้านของป้า” กลับเป็นพื้นที่ง่ายๆ ที่เสริมสร้างสิ่งสำคัญในการพัฒนามนุษย์คนหนึ่ง
พื้นที่ ที่สร้างความรู้สึกว่า
“ฉันทำได้”
“ฉันมีความหมาย”
“ฉันมีตัวตน
การถูกปฏิบัติอย่างมีเมตตา มีความหวัง ให้การเคารพกัน
เราเรียกพื้นที่นั้น ว่า “โรงเรียนที่ดีของชีวิต”
ดีใจกับการยอมรับแต่ไม่ยอมแพ้ของแม่และนัทในวันนั้นด้วยจริงๆ 😊
#หมอโอ๋เพจเลี้ยงลูกนอกบ้าน
ผู้เชื่อว่าบริบทของชีวิตใคร อาจไม่ได้ต้องตอบโจทย์ได้ในแบบที่เหมือนกัน
บทความรีรัน ในวันที่นัทมาตรวจหลังโควิด นัทกลับไปเรียนแล้ว เป็นเด็กที่ตั้งใจ หนักเอาเบาสู้ และพร้อมจะเรียนรู้ขึ้นมากๆ
ป.ล. ลูกสอนแม่ทำ Canva แม่เลยมีภาพโพสต์หน้าตาเก๋ไก๋ 😂